Onze nationale trots van ooit. Terwijl ik er toen, de tijd van de hits, helemaal niets van moest hebben. Ja, die eerste echte grote hit, die vonden we nog wel leuk. Vooral toen het snerpende geluid aan het begin de MFB boxen van Nico in de beveiliging vielen. Mon Amour viel ineens stil in het kamertje. Maar jongens wat ik heb ik mij na die beginjaren vergist. Wat zijn het stuk voor stuk allemaal hoogvliegers gebleken die daarna grote hits werden. Met de kennis van nu dan. En zeker vergeleken met de muziek die nu op allerlei jaarmarkten en volksfeesten gedraaid wordt.

Ik heb het over BZN, wat mis ik ze. 55 hit noteringen hebben ze sinds 1968 gehad, maar vooral sinds 1976 waren ze “huge”. Mijn herinneringen aan de band gaan naar het luilakfestival van 1976, luilak viel dat jaar zo rond Pinksteren en een comité had bedacht om aan dat luilak een soort van festival te koppelen.

En daar stond ik dan, met een slaperige kop van hier tot aan mijn slaapkamer en verder. In het sportpark van Landsmeer traden een aantal bandjes op in een soort van tent. Het was een uur of zes, in de morgen en vanuit Volendam was daar rockband BZN. Na de pauze werd er een nieuwe zangeres op het podium gesleept. Ze wilde bijna niet en zag er uit als een zak aardappelen, maar ze moest en ze zong een paar rockliedjes mee. Aan het einde van het jaar zag het er allemaal anders uit en na een paar jaar en grote hits was BZN een niet meer weg te denken ding in Nederland. In Watergang stond vaak een enorme bus, BZN stond er in grote letters op. Dat was hem, de tourbus en een kennisje van mij had een vriendin die verkering had met een lid van de band.

En ik nog altijd maar blijven neerkijken op de muziek van Nederlands meest populaire muziekband. Hoe stom kon ik zijn en waarom wilde ik nou toch niet optimaal genieten van bijvoorbeeld Pearlydumm, Lady McCorey en bijvoorbeeld The Clown? Het is onbegrijpelijk en ik heb achteraf dus veel gemist. En nu, het is 2026, ik loop op de Jaarmarkt in ons dorp, mis ik ze het meest van alles. Lam gezongen, stuk gespeeld en suf gedrild door de muziek van nu. Overal en bij elk verkoopstalletje hoor ik ze weer. De zangertjes, de schreeuwers en witte-tandjes van de zangertjes die op dit moment er toe doen. In wat voor wereld leven we tegenwoordig, gek werd ik er van en ik begrijp niet dat ze zoveel anderen wegjagen met het gebonk uit de luidsprekertjes die om de zoveel meter op de markt hun ellende spuien.

De Jaarmarkt 2026, het is gewoon een ding wat niet voor mij is gemaakt. Ik kwam er ook achter dat ik langzamerhand geen enkel normaal persoon meer ken. Het was druk, het was gezellig, maar dan alleen voor mensen die ik nog nooit gezien heb en waar ik ook weinig affiniteit mee heb. Landsmeer? Het bestaat niet meer, voor mij. Het heet inderdaad nu al Purmerend.

Ik zet er nog maar eentje op, deze keer Yeppa, inmiddels nu met Carola in plaats van Annie, zo ongewoon beter dan alle andere “muziek” die mij vandaag op de Jaarmarkt weg joeg. Sorry Annie, dat ik je ooit met een zak aardappelen vergeleken heb, ik had toen ook al weinig verstand.