Vandaag is Willem gast op de Vaarwens. Hij is 76 jaar en de toekomst biedt hem nog maar een korte tijd hier op deze aarde. Hij heeft gehoord van de vaarwens en dochter Joke heeft de aanvraag voor deze dag geregeld. Een dag op het water met zijn vrouw Jannie, dochter Joke, zoon Wim met zijn vrouw Desy en niet te vergeten kleinzoon Liam van drie jaar. Stichting Ambulance Wens (SAW), met verpleegkundige Yvonne en chauffeur Johan halen Willem in Gouda op om hem naar Amsterdam Marina te brengen.
In de vroege morgen zijn schipper Anita en boots Carla al druk in de weer de Vaarwens vaarklaar te maken. De kachel die een aangename warmte moet gaan bieden, heeft er niet veel zin in. Maar nadat de gasfles is gewisseld, brandt hij als de beste.
Om 10.00 uur meldt de SAW dat files geen plaats maken voor Willem en aankomst pas tegen 11.00 uur wordt verwacht.
Bij aankomst is de vertraging snelvergeten en geniet een ieder van koffie en wat lekkers. Willem houdt het bij een glaasje water, maar een soesje laat hij niet aan zich voorbij gaan. Anita geeft uitleg over het onstaan van de Vaarwens en vraagt aan Willem waar hij vandaag naar toe wil. Hij wil veel molens zien, dus start Anita snel de motor, gooit Carla de trossen los en wordt koers genomen richting de Zaanse Schans.
Omdat Willem aangeeft te willen varen vandaag, niet te willen aanmeren en door de files de Vaarwens later vertrokken is, gaan we dat ook doen. Ondertussen heeft Willem zich comfortabel genesteld op de brancard en heeft prima uitzicht op dat wat de omgeving hem biedt.
Hij is naar eigen zeggen altijd een waterman geweest. Altijd was hij te vinden aan het water, om te vissen of was hij voor het water bezig met het bouwen van booreilanden. Maar nu zelf op het water, dat past deze waterman wel.
Ondertussen is de Vaarwens via het Noordzeekanaal, de Voorschans en de Wilhelminasluis op weg naar de molens. Deze draaien met de wind van vandaag volop, alsof ze Willem welkom heten. Om alles goed te zien, is Willem in een lekkere stoel gaan zittenterwijl kleinzoon Liam ondertussen druk is met kleuren, auto’s en torens bouwen. De molens….ach die draaien toch wel.
De lunch komt op tafel, de familie laat het zich goed smaken. Willem kiest ervoor toe te kijken en een eiwitrijk drankje te genieten. In eten heeft hij geen trek en eigenlijk smaakt het hem ook allemaal niet. Maar genietend kijkt hij rond naar het gepeuzel van de anderen.
De Vaarwens wordt gekeerd, de lunch opgeruimd en met hulp van Yvonne en Johan is de afwas in een mum van tijd aan de kant. Voor Willem wordt het wat lastiger te genieten van het varen, pijn gaat hem parten spelen. Zijn vrouw, die als een privé Floris Nightingale voor hem is, geeft hem nog wat extra pijnmedicatie. Ondertussen gaat dochter Joke met het ziekenhuis in overleg voor extra medicatie, want dagen van kwaliteit van leven zijn nu nog zo van belang.
Op de terugweg blijft, ondanks herhaald vriendelijk verzoek van Anita, de Prins Bernardbrug op rood staan. Tja vraagt het vaargezelschap zich af, moet net als bij het Cultuurfonds ook deze brug een andere naam krijgen voordat hij gaat bewegen?
Ondertussen vallen de ogen van Willem toe. De Vaarwens keert terug naar het Noorzeekanaal en gaat richting thuishaven. Dan blijkt een raketijsje voor opa Willem en kleinzoon Liam nog een traktatie waar beiden van genieten. De Marina haven komt in zicht en met koersvaste hand legt Anita de boot op haar vaste plekje en maakt Carla snel de trossen weer vast. Moe maar tevreden laat Willem zich weer door Yvonne en Johan van de SAW, naar huis brengen.
Willem wij wensen je alle goeds voor jou in de tijd die jou nog gegund is!!
Vaarwel
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.