Toespraak Albert Binken 1 januari 2002

Toespraak Albert Binken 1 januari 2002

Voor getroffenen betekent het herdenken van een ramp voor een deel ook terugkijken naar de periode die aan de ramp voorafging en naar de mooie momenten met al diegenen, die je lief zijn. Het afgelopen jaar hebben velen van ons vaak terug gedacht aan de mooie momenten van voor 1 januari 2001; je hoopte ook vaak dat je in een boze droom zat en dat als je wakker zou worden weer alles bij het oude zou zijn. Echter, inmiddels besef je dat het echt gebeurd is en dat het de keiharde werkelijkheid is.

In je geheugen staan namelijk diverse beelden gegrift; van de nieuwjaarsnacht, van de begrafenissen en ook van de strijd, die vele jongeren hebben geleverd om te overleven. Voor velen is het dan ook een heel zwaar jaar geweest. Het zwaarst getroffen zijn de families die een geliefde zoon, dochter, broer of zus moeten missen. Hun pijn en verdriet is onbeschrijfelijk groot.

De jongeren, die de brand hebben overleefd, zitten vaak in een intensief revalidatietraject, waarbij ook sprake is van meerdere vervolgoperaties; zelfs op dit moment liggen er nog steeds jongeren in het ziekenhuis en ik wil hen hierbij heel veel sterkte toewensen. Een groot aantal overlevenden zonder zichtbare letsels kampen met de verwerking van de traumatische ervaringen; ook zij hebben veel meegemaakt en hebben vrienden of vriendinnen verloren. Deze jongeren hebben onze steun en medeleven net zo hard nodig als de slachtoffers met zichtbare letsels.

De nasleep van de ramp heeft heel veel gevergd van de directe omgeving van de jongeren; vele ouders hebben maandenlang hun kind moeten bijstaan in ziekenhuizen en kregen daarna thuis een patient te verzorgen. Hartverwarmend hierbij is dat wij niet alleen stonden en van heinde en verre veel steun ontvingen; vele hulpverleners en vrijwilligers cijferen zich al maanden helemaal weg om ons hierbij te helpen; met name de vele Supporters en de SSNV, maar ook veel familieleden, vrienden en kennissen doen hierbij ongelofelijk goed werk;  vanuit binnen- en buitenland is ontzettend met ons meegeleefd; de ziekenhuizen hebben fantastisch werk verricht, we zijn overstelpt met brieven en kaarten en wat dan te zeggen van al die activiteiten, die overal in het land spontaan zijn georganiseerd. Dit alles is ongekend en heeft ons heel goed gedaan. Namens alle getroffenen en hun families wil ik hiervoor mijn oprechte dank uitspreken, want deze steun was onontbeerlijk.

Bij herdenken sta je met name stil bij diegenen, die je ontzettend mist; de 14 overleden jongeren. Deze jongeren hebben wij voor altijd in ons hart gesloten. Wij zullen hen nooit vergeten. Bij herdenken past het ook om naar de toekomst te kijken. Een van de getroffenen van de discobrand in Gothenburg, die zijn broer in die brand had verloren, vertelde ons "Ik ben zeer gelovig en weet dat mijn broer in een ander leven verder reist, ik wil dat hij trots op mij is en daarom heb ik nieuwe doelen in mijn leven gesteld" En met name deze uitspraak is van wezenlijke betekenis; het stellen van nieuwe doelen is ontzettend belangrijk, hoe groot of klein die ook zijn. Doelen geven het leven zin en betekenis.

Een belangrijke gezamenlijke doelstelling is om de getroffenen van Volendam en hun families weer zo goed mogelijk op de rails te krijgen;
- Voor de jongeren is het belangrijk, dat zij hun opleiding kunnen afmaken of kunnen omscholen zodat zij een beroep kunnen uitoefenen.
- Voor de ouders is het belangrijk dat zij de draad weer kunnen oppakken.
Een aantal van deze jongeren zingen samen met getroffenen van de ramp in Gotenburg het lied "I want to know what love is". Door hen te blijven helpen en te steunen, krijgen ze antwoord op deze vraag en geven wij de liefde die ze zo hard nodig hebben.
Namens de getroffenen van Volendam spreek ik dan ook de hoop en de wens uit dat de solidariteit met de slachtoffers - zowel in Volendam zelf als in Nederland - behouden zal blijven, zodat de getroffenen hun leven opnieuw zin en betekenis kunnen geven en wij als gemeenschap trots op onszelf kunnen zijn !

Dank u wel.

Albert Binken,
Namens BSNV en SSNV.