Henrie Onrust enkele uren werkzaam op CRN/Het Anker ,,Hier ben ik in ieder geval onder de mensen"

Henrie Onrust enkele uren werkzaam op CRN/Het Anker ,,Hier ben ik in ieder geval onder de mensen"
Komende vrijdag houdt Advies- en Informatiecentrum Het Anker aan de Julianaweg haar Open Dag. Momenteel is één van de getroffen jongeren enkele uren per dag werkzaam bij het Centrum voor Reïntegratie en Nazorg. Henrie Onrust. Zijn oude beroep, dat van tegelzetter, kan hij door de gevolgen van de nieuwjaarsbrand niet meer uitoefenen. ,,Hier ben ik In Ieder geval onder de mensen."  Bezighouden met de toekomst, betekent ook bezighouden met resterende operaties. ,,En daar zie ik verschrikkelijk tegen op. Twee weken geleden maakte hij de jaarwisseling weer eens mee in eigen dorp, want toen de ramp na het eerste jaar herdacht werd, lag hij net als Fred Smit nog in het ziekenhuis. Op Oudejaarsavond had hij het gezellig, tot twaalf uur ,Daarna stond iedereen snel buiten en was pas om kwart voor drie thuis. Beetje rondgehangen op de dijk, waar eigenlijk niks te doen was. Het was heel gek: Zaten m'n vader en moeder ongerust op me te wachten, want ik had niet gebeld na twaalven."

Tranen
,,Ik had het wel geprobeerd, maar kwam er in het eerste half uur niet doorheen. Ze zitten altijd op me te wachten, ook op een normale zaterdagavond. Al moeten ze me halen, ze wachten." Hij glimlacht. ,,Maar ik kan het ergens wel begrijpen na wat er hier allemaal is gebeurd. Laatst las ik op m'n laptop weer even het verhaal van m'n broer van die avond. De tranen liepen over m'n wangen heen. Dan begrijp ik ook dat zij er nog mee zitten." Tijdens de herdenkingsdienst op de recente 1januari zat Henrie in de kerk. ,,Ik vond het een mooie Mis. Daarna? Ik ben niet uitgegaan. Iedereen moet het voor zichzelf weten, maar ik kan geen feestvieren of gezellig doen op 1 januari, na wat er gebeurd is twee jaar geleden. Misschien dat het ooit verandert, maar voorlopig niet."

In de afgelopen weken werd Henrie gekeurd door de medische specialisten, met betrekking tot de letselschaderegeling. Het zijn de momenten waarop hij geconfronteerd wordt met zijn beperkingen. Zijn uithoudingsvermogen werd getest. ,,Maar na vier seconden was ik al buiten adem. Ik heb geen conditie. Maar ik kan het op zaterdagavond sowieso merken in de bar. Dan adem ik heel zwaar." ,,Het slapen gaat wel, maar wel elke avond met een pil, want anders blijf ik de hele nacht wakker en lig na te denken over van alles. Sommigen zeggen dat het moet wennen. Maar als je steeds bekenden tegenkomt, is het niet erg. Die weten hoe je eruit ziet. Maar als ik bijvoorbeeld ergens ben waar veel kinderen komen, vind ik dat best moeilijk als je aangekeken wordt. En met nieuwe mensen kennismaken, dat vind ik ook al zo moeilijk. Dan moet je ook alles weer vertellen. Dat is ook een beetje wat me tegenhoud om straks met zomervakantie te gaan. Bovendien kan ik rond die tijd met de nasleep van operaties zitten."

Voor de medische test wilde de medicus een knijper op zijn neus zetten. Maar zijn neusvleugeltjes zijn weggebrand. ,,Dat ging dus niet. Dus moest het maar met proppen en moest ik er zelf een knijper op drukken. Tja, die neus. Als er een pot in zit, zie je 'm zitten. Ze zouden kunnen opereren, maar het kan altijd mislukken en dan moet het opnieuw. En ik zie er zo tegenop om weer in het ziekenhuis te liggen. De pijn alleen al. Aan de ene kant: wat is nou nog vijf dagen erbij in het ziekenhuis? Aan de andere kant: woensdag (vandaag, red.) heb ik weer een afspraak, maar ik ben al dagen, weken zenuwachtig. Misschien raak ik ook wel gewend aan het uiterlijk Dat is wel makkelijk gedacht. De chirurg zegt natuurlijk dat ik het pas moet zien als het klaar is." ,,Ik lag laatst in het ziekenhuis in Rotterdam, maar ik wilde er dezelfde dag nog uit en uiteindelijk ging ik eerder weg dan dat mocht ik kan er niet meer tegen. Daarom wil je het steeds uitstellen. Het moet effe gebeuren. M'n neus, m'n vingers, het kalkprobleem met m'n knie, want voetballen is er ook niet meer bij." 

Ontslagbrief
Op z'n bureau ligt zijn ontslagbrief. ,,M'n baas van tegelzettersbedrijf Zwarthoed Kirrie is de afgelopen tijd echt goed voor me geweest en wil van alles proberen. Maar het gaat niet. Maar zo'n ontslagbrief, dat geeft wel een raar gevoel. Sinds kort zit ik twee uur per dag op Het Anker en soms langer. Anders zit je thuis en dat wil ik niet. Ik moet straks maar eens kijken wat ik kan doen. Misschien in de buitendienst van de gemeente. Ik wil moe zijn aan het eind van de dag, door te werken." ,,De kracht komt terug. Een half jaar geleden zat ik nog in een rolstoel. Het zit nu alleen effe tegen, want er zit een ontsteking in m'n voet en die gaat niet weg. Ik ben vaak benauwd, maar moet door fietsen en krachttraining m'n conditie kunnen verbeteren. Het duurt alleen zo lang, het gaat niet zo snel als je zelf wilt. ,,Het Anker bood me aan hier wat kantoorwerkzaamheden te doen. Dan ben ik in ieder geval onder de mensen. Ik zat er in het begin wel een beetje mee. Want ja, Het Anker, waar zijn die eigenlijk voor? En zelf dacht ik altijd dat ik daar toch nooit naar toe zou gaan. Maar er gebeurt hier genoeg. Als getroffene kan je overal voor terecht en dan helpen ze je. Wat m'n taken zijn voor de Open Dag? Die moeten nog worden besproken, want door de griep waren er enkele mensen niet de afgelopen dagen."