Eerste Kamerlid Cobi de Blécourt-Maas : ‘Verliefd op Volendam, Waterland en water’

Eerste Kamerlid Cobi de Blécourt-Maas : ‘Verliefd op Volendam,  Waterland en water’

Op papier is Cobi de Blécourt-Maas als tweede kandidaat in de race voor het burgemeestersambt in Edam-Volendam. 0p papier dus. In de praktijk niet, zegt ze. En ze heeft recht van spreken. ,,Ik ben zelf bij de wetgeving betrokken geweest.” En dus sluit de geboren Volendamse haar imposante bestuurlijke loopbaan niet op haar geboortegrond af. Maar Volendam, Edam en Waterland in het algemeen blijven trekken aan de vrouw, die achttien jaar geleden -haar dorp verliet.
 
Van onze verslaggever RICHARD WALRAVEN

,,Ik ben een beetje verliefd op dit landschap. Het Limburgse heuvelland is prachtig, maar het blijft voor mijn gevoel vakantieland. Hier in Waterland voel ik me thuis.” Misschien komt het er nog van, dat Cobi de Blécourt - meisjesnaam Maas, zoals de Volendammers haar kennen - terugkeert naar Volendam. Ook nu zij, op het nippertje, naast het burgemeesterschap in Edam-Volendam heeft gegrepen. Een afspraak op de Dijk in Volendam is als een vat vol nostalgie voor de oud-Volendamse. Ze houdt het water van de haven en het gat in de bebouwing van de Dijk, waar vroeger de boerderij van haar grootvader stond, in één oog-opslag gevangen. ,,Waar ik vooral van houd, is het water en hoe de zon in het water schijnt.”

Cobi de Blécourt heeft een fotografisch geheugen, zegt ze. En het kost haar geen enkele moeite de ene jeugdherinnering na de andere op te dissen. Over haar vader Arie Maas bijvoorbeeld, de oud-verzetsheld die enkele jaren geleden is overleden. ,,Hij was ondercommandant in het verzet. We woonden in de Zeilstraat naast een pakhuis met wapens, dat was nogal een risico. Maar hij is altijd heel bescheiden geweest over zijn oorlogsverleden. Daar heb ik veel bewondering voor. Als kind ging ik wel eens met hem sigaren halen bij Sijmen Keizer. Dan vertelde hij soms van de oorlog. Over de wapendroppings voor het verzet in Waterland. Ik ken de code over de radio nog: ‘de was hangt buiten kleine Jan’.” En bij haar sollicitatie naar het burgemeestersambt in Edam-Volendam speelde ook de gedachte aan haar vader in het achterhoofd mee. ,,Dat was een mooie afsluiting van mijn bestuurlijke loopbaan geweest”, geeft ze toe. ,,En het was leuk geweest als mijn vader dat had mee mogen maken. Hij heeft ook in de raad gezeten. Zijn slogan was: niet verdienen aan de gemeente, maar dienstbaar zijn voor de gemeenschap. Dat is een mooie gedachte. Die had ik hier graag ingevuld”

Roots
Haar moeder overleed in december. ,,Daarmee zijn mijn roots in Volendam een beetje verdwenen. Maar ik voel me nog altijd verwant met deze streek. Dat gaat verder dan alleen Volendam of Edam”, zegt ze. Dat blijkt uit haar bestuurlijke loopbaan. Behalve van de gemeenteraad van Edam-Volendam (‘82-’84) maakte ze ook deel uit van provinciale staten in Noord-Holland. Een verhuizing naar Winterswijk volgde. Evenals het lidmaatschap van de gemeenteraad aldaar en provinciale staten van Gelderland. In Landgraaf, haar huidige woonplaats, werd ze later voorzitter van de Limburgse VVD-afdeling en sinds ruim twee jaar maakt ze voor die partij deel uit van de Eerste Kamer. Een functie die ze combineert met een baan als docent aan de Open Universiteit.

Een loopbaan waarin De Blécourt een enorme schat aan bestuurlijke ervaring opdeed en een groot netwerk aan connecties opbouwde. Milieu, water en ruimtelijke ontwikkeling zijn onderwerpen die als een rode draad door die carrière heen lopen. De aanpak van de vervuiling van de Volgermeer bij Broek in Waterland is een van haar wapenfeiten. ,,Ik heb daar de eerste schriftelijke vragen over gesteld in de provincie. Als ik met de bus van school uit Amsterdam kwam, moest je vaak in Broek voor de brug wachten op schepen met vaten, waarop formules en doodskoppen stonden. Die heb ik altijd onthouden. Toen ik later (afgestudeerd als biologe met scheikunde en natuurkunde als bijvakken, red.) een artikeltje in de NNC las, ging er een alarmbelletje rinkelen.” Daarnaast streed ze tegen de inpoldering van de Markerwaard. Opnieuw met succes. Ook maakte de VVD-politica deel uit van de staatscommissie waterbeheer voor de 21e eeuw. ,,We moesten een eeuw vooruit kijken en dat is bijna onmogelijk. Om dat goed te doen, moet je eerst terugkijken. Daaruit bleek dat je op zoek moet naar trendbreuken. Dat betekent andere oplossingen bedenken, dan we op dit moment doen.”

Brand
Iets wat De Blécourt ook op Edam-Volendam projecteert. ,,Hier in Volendam is ook een trendbreuk geweest. Je hebt hier voor en na de brand. Daarvoor moet je iets nieuws bedenken, anders met elkaar omgaan. Maar veranderingsprocessen gaan langzaam. Daar moet je veel tijd in steken om mensen stap voor stap voor je te winnen. Dat is een missie, die ik had willen volbrengen.” Ze geeft onomwonden toe dat de nieuwjaarsbrand een belangrijke reden is geweest te solliciteren. ,,Het is mijn eerste sollicitatie voor burgemeester. Edam-Volendam is een prachtige combinatie. Edam is de schone slaapster aan het IJsselmeer, met al haar historisch besef. En Volendam is het beeld dat buitenlanders van Nederland hebben. Het is niet voor niets de nationale klederdracht. Die totaal verschillende elementen combineren, is een uitdaging. En geen gemakkelijke, dat weet ik ook.” Als de ramp niet had plaatsgevonden, had ik wellicht niet gesolliciteerd. Om te beginnen, had de oude burgemeester hier nog gezeten. Die brand heeft heel Nederland geschokt en mij als oud-inwoner nog veel meer. In eerste instantie heb ik gebeld en ben ik hier langs geweest. Je tekent het condoleanceregister. Veel meer kan je niet doen. Maar dat knaagde wel. Dan zie je dat de burgemeester aftreedt en dat een moeilijke situatie ontstaan is voor de gemeente. Dat geeft het idee: kan ik hier iets doen? Terug naar mijn roots.” De kans dat dat als burgemeester gebeurt, is nagenoeg nul, stelt ze zelf. En dat ze als tweede, dus verliezer zullen sommigen zeggen, op de lijst is gepubliceerd, vindt ze niet erg. Ik ben een democraat. En dit is nu eenmaal de wet. Je weet dat dit kan gebeuren. En de reacties zijn eigenlijk alleen maar positief. Ik heb uitsluitend felicitaties gehad.”

Kerk
Haar kerkelijke achtergrond mag in het katholieke bolwerk Volendam bijzonder genoemd worden. ,,Mijn vader was gereformeerd en mijn moeder doopsgezind. En ik leefde in een katholieke omgeving. Ik ben dus heel pluriform opgevoed. Ik geloof wel, maar ben geen aanhanger van een specifieke kerk. Dat je jezelf dienstbaar opstelt aan anderen is de praktijk van het geloof. Dan maakt het niet uit welke godsdienst.” En of die godsdienstige achtergrond een beletsel is geweest bij haar sollicitatie? ,,Daar ga ik niet over. Maar volgens de wet mag je niet gediscrimineerd worden op godsdienst. In de zielen van andere mensen kan ik echter niet kijken. Dat het in de praktijk wel eens anders werkt? Ik weet hoe de praktijk is, maar daar laat ik met niet over uit. Het behoort niet van belang te zijn, want een burgemeester moet boven alle partijen en stromingen staan.’’

En wellicht dat De Blécourt toch eens terugkeert in Waterland. ,,Want het blijft trekken. Het huis van mijn ouders, hier in Volendam, is bijvoorbeeld nog niet verkocht. Dat is een prachtig plekje, dat spookt wel eens door mijn hoofd. Maar er zijn meer omstandigheden die meespelen. Ik heb tegen mijn man ook gezegd, dat ik dichterbij de kinderen wil wonen als we niet meer werken. Er zijn meer factoren in het spel.”