Eindelijk weer feest in Volendam
Eindelijk weer feest in Volendam
De club uit het dorp dat voetbal ziet als een spel van technisch vernuft en plezier, keert na vijf jaar terug in de eredivisie. Volendam kleurde oranje na de zege op Heracles (3-1) en hervond de uitbundigheid die na de verzengende cafébrand van tweeënhalf jaar geleden een beetje was verdwenen. In mei 1987, bij de vorige promotie, nam een jonge, sierlijke middenvelder plaats op de botter Heen en Weer, de boot die bij elke sportieve opgang in een dieplader over de Dijk rijdt en de helden aan den volke toont. Wim Jonk was de naam van de adolescent, een sierlijke spelverdeler wiens rechterbeen in het decennium daarna het kompas van menig elftal was. Het armbandje dat hij nog steeds koestert is een keten van schakels met de kleuren van Volendam, Ajax, Inter, PSV en Sheffield Wednesday. Jonk was een van de zonen van Volendam die wereldfaam verwierf dankzij de creativiteit die het dorp typeert, met vaandeldragers als de broers Mühren, Tol, Molenaar, de Zwarthoeden en Kwakmannen, plus natuurlijk het zingende volksdeel, van Cats tot BZN en Jantje Smit.
Jonk, tegenwoordig bestuurslid technische zaken, gloeide van trots gisteren. Zijn sportieve reïncarnatie dartelde over het gras van het Veronica Stadion, dat eindelijk weer eens was uitverkocht. Jack Tuyp (19) is ook zo'n telg uit de roemrijke opleiding van de club. Hij passt, dribbelt, pingelt, eist ballen op, wijkt uit naar de flanken, sleurt en scoort. Toen Jonk terugkeerde in schoot van de club, bekommerde hij zich in individuele trainingen om een talentvol groepje, waartoe ook de zoon van de patatbakker op de Dijk behoorde. Tuyp maakte het eerste doelpunt in een vooral tot de rust aantrekkelijke wedstrijd. Hij was bij vrijwel alle gevaarlijke aanvallen betrokken en miste kansen als hij vrij voor doelman Van Loo verscheen. Een andere ras-Volendammer, Maurice Buijs, maakte het tweede doelpunt, Ouhsaine het derde. Het vissersdorp sloot met het volksfeest een lustrum af waarin de club daalde naar de marge van het betaald voetbal. Het andere Oranje balanceerde op de rand van het faillissement, maar sinds de Amsterdamse trainer Henk Wisman drie jaar geleden zijn weg vond naar de boorden van het IJsselmeer, krabbelde de club langzaam op.
Maar toen was daar in de Nieuwjaarsnacht van 2001 die uitslaande cafébrand, met veertien doden en tientallen gewonden als gevolg. Het inferno verdoofde de hechte gemeenschap waarin iedereen elkaar kent en het voor een buitenstaander moeilijk wennen is. Ook de jeugdafdeling van de club werd zwaar getroffen, want de jonge voetballers vierden het nieuwe jaar in café 't Hemeltje, waarvan eigenaar Veerman volgende week voor de rechter verschijnt. Wie over de Dijk loopt, de levensader van het dorp, ziet ze lopen, de voor het leven getekenden. Maar zij pakten het leven weer op, zoals een kleuter die na een val huilt en weer opstaat. Het was, zo zeiden ze gisteren in Volendam, de tweede keer dat de bevolking de deels zelf opgelegde ingetogenheid liet varen. Eerst was daar de kermis van 2002, nu dus het kampioensfeest van het elftal dat levenslust en optimisme ademt, en altijd de aanval zoekt. Of Volendam dat ook in de eredivisie kan, is zeer de vraag. Misschien komt de promotie te snel. 'Dít Volendam heeft in de eredivisie niets te zoeken', was trainer Wisman reëel. Jonk en co hebben nog veel werk te verzetten. De selectie bestaat niet eens uit allemaal full-profs en de begroting bedraagt slechts 2,2 miljoen euro. Het budget stijgt, maar niet al te veel. Gelukkig heeft Volendam zijn opleiding en zijn aanleg voor voetbal.