Foto-expositie: De Kracht van Volendam (foto's)

Foto-expositie: De Kracht van Volendam
Van 9 januari t/m 8 februari is er in de Melkweg Galerie in Amsterdam de expositie "De Kracht van Volendam". Melkweg Galerie, tel. 020-5318181 Ingang via: café Marnixstraat 409 Vanaf CS Amsterdam bereikbaar met tram 1, 2 of 5, halte Prinsengracht/Leidsestraat.

Voorwoord door Elza, Petra en Kees
Door de Nieuwjaarsbrand op 01-01-2001 in Volendam is een grote groep jongeren verminkt geraakt. Maar de brand en het trauma hebben ook vele anderen diep in de ziel getroffen. We worden stil bij het onbeschrijfelijk leed in de gezinnen van overleden kinderen. Veel jongeren, met innerlijke en/of uiterlijke verwondingen, zien dat hun ontwikkeling wordt belemmerd of bedreigd. Ondersteuning en begeleiding, maar ook therapie blijken vaak noodzakelijk op hun zoektocht naar herstel en naar een doel in het leven. Veel getroffenen zijn, vanaf het moment dat zij daartoe in staat waren, actief betrokken bij diverse activiteiten en projecten. Zo werken ze op het gebied van sport, ontspanning, creativiteit of met een aangepaste baan op een positieve manier aan het bevorderen van hun lichamelijke, geestelijke en sociale welzijn. De jongeren tonen een groot doorzettingsvermogen en een grote inzet. Mede daarom is het project `De Kracht van Volendam' ontstaan. In deze brochure vertellen jongeren en een ouder hun verhaal. Maar de portretten vertellen u ook een verhaal. Neem de tijd. Sta stil en laat ze op u inwerken. We hopen dat u iets meekrijgt van hun wereld, hun beleving, hun kracht. Daarvoor bent u hier. Dat is ons doel. Dank voor uw komst.

 

Het herdenkingsmonument `Water' is ontworpen door fans van Baarsen.

 

door Suzan van de Roemer
Vrijwel iedereen kan zich nog de Volendamse nieuwjaarsbrand herinneren van 1 januari 2001. In de daaropvolgende periode werd, mede door middel van aangrijpende beelden op de televisie en in de dagbladen, duidelijk hoe ernstig de situatie was. Sommige jongeren waren destijds slecht 14 jaar oud en zijn in 10 minuten volwassen geworden. In maart 2003 heb ik 27 van deze getroffen jongeren leren kennen tijdens een wintersportvakantie. Deze vakantie was speciaal voor hen georganiseerd en ik ging mee als fotograaf. Gedurende deze week raakte ik steeds meer onder de indruk van wat ik zag. Met name hun doorzettingsvermogen en het leren omgaan met lichamelijke en emotionele beschadigingen. Bij de een is er aan de buitenkant niets te zien, terwijl de ander delen van een hand mist, brandwonden over het hele lichaam of een totaal veranderd gezicht heeft. Bij thuiskomst viel deze week nauwelijks te verslaan aan mijn vrienden en familie. Het vertrouwen dat deze jongeren mij hebben gegeven door te vertellen over die ene nacht en het leven daarna geeft een onbeschrijfelijk gevoel. Het is nu drie jaar geleden dat de brand plaatsvond in Volendam. Uiteraard is de brand een onderdeel geworden van het dagelijkse leven in Volendam en dat zal nimmer verdwijnen. Wel bij `de rest van Nederland'. En dat kan niet! Graag wilde ik deze 27 Volendammers buiten Volendam laten zien en zo is het idee van de tentoonstelling ontstaan. Portretten; zonder sensatie, gewoon zoals ze zijn. Kracht zal de rode draad zijn! Kracht is een gegeven waar ieder zich mee kan identificeren.

 

In Volendam reageerde men enthousiast op mijn plan. Vervolgens ben ik gaan samenwerken met vele personen en instanties waaronder twee plaatselijke jongeren organisaties die na de brand zijn ontstaan. Het is de eerste keer dat zij, sinds januari 2001, `en groupe' buiten Volendam treden en dat gebeurt met volledige overgave. Om het geheel zoveel mogelijk kracht te geven kom ik nu, in januari 2004 en exact drie jaar na de brand met deze tentoonstelling naar buiten. Hier, in de Melkweg Galerie. Ik hoop dat U, na het zien van de portretten en het lezen van de quote's kunt zien wat ik toen zag. 
Suzan van de Roemer

Stichting Slachtoffers Nieuwjaarsbrand Volendam - Erik Tuip, voorzitter SSNV
Getroffen jongeren die de draad weer oppakken. Vooruit kijken, op weg naar een waardevol toekomstperspectief. Dat spreekt uit deze indringende foto-expositie. Het doet de SSNV bijzonder goed dat te zien. Daar zijn al onze inspanningen uiteindelijk op gericht. Vandaar ook dat de SSNV `De Kracht van Volendam' van harte financieel heeft ondersteund. De SSNV is opgericht in de eerste dagen na de ramp, bestaat uit vrijwilligers en heeft tot doel de slachtoffers van de nieuwjaarsbrand brede steun te bieden. Na de brand te hebben doorstaan, hebben vele getroffenen nog een lange medische weg te gaan. Velen hebben hun toekomst en daarmee hun inkomensperspectief moeten bijstellen. Velen gaan een leven tegemoet in constante pijn of hebben problemen van traumatische aard, met alle financiële gevolgen van dien. Door uw omvangrijke financiële bijdragen op giro 800 stelt u de SSNV in staat haar doel te verwezenlijken. De SSNV ondersteunt waardevolle projecten die bijdragen aan het welzijn en welbevinden van slachtoffers en geeft financiële ondersteuning om te voorkomen dat slachtoffers dubbel worden getroffen. Uw ondersteunende bijdrage is nog steeds welkom op giro 800. Hartelijk dank voor uw bijdrage. Kijk ook op www.ssnv.nl 

Volendam-United en Jongeren-BSNV - door Martin, Lou en John
Het begon eigenlijk allemaal ongeveer een jaar na de brand, er was een behoefte ontstaan bij verschillende mensen om iets te gaan ondernemen. Wij zijn gevraagd om een stichting op te gaan zetten samen met nog een paar jongeren met als doel het vertrouwd maken van jongeren die de brand niet direct hebben meegemaakt, met jongeren die dat wel hebben. Want ze zullen er later toch mee geconfronteerd worden. Dit moesten we doen door middel van sport-, spel- en muziekevenementen. Wij waren hier zeer over te spreken, en na een aantal vergaderingen zijn we begonnen. De bedoeling was om per jaar minstens drie evenementen te organiseren. Allereerst hebben we een straatvoetbaltoernooi georganiseerd voor de kinderen van de basisschool en het was een gigantisch succes. Er deden ruim 30 teams aan mee waaronder 12 meisjesteams. Het 2de evenement was eigenlijk een soort vervolg op het straatvoetbaltoernooi want de winnaar mocht in het stadion van de FC Volendam strijden om het kampioenschap tegen de winnaar van het Amsterdams straatvoetbaltoernooi. Ook werd er tijdens deze avond een voetbalwedstrijdje `6 tegen 6' gespeeld door verschillende oudvoetballers zoals: Marco van Basten, Frank Rijkaard etc.

 

Het 3de evenement was een concert. Dit concert werd gehouden in het FC Volendam-stadion. Iets wat nog nooit iemand voor elkaar had gekregen. Het werd een concert met optredens van niemand minder dan de BZN'66 en de uit Idols gestapte Roger met zijn band Intwine. Het eerste jaar van Volendam United mag succesvol genoemd worden. Maar er kwam meer. Barbara en Jan Holleman zaten lekker op de bank TV te kijken. Barbara had haar been bezeerd en Jan vond haar een beetje zielig omdat ze nu niet op wintersport konden. Tijdens het zappen kwamen ze bij het programma Jong' terecht. Hier waren drie getroffen jongeren van de nieuwjaarsbrand te zien die vertelden over het leven na de brand. De familie Holleman raakte zo onder de indruk van wat ze zagen, dat ze besloten hier iets mee te doen. Er ontstond het idee om met zo'n tien getroffen jongeren op wintersport te gaan. Op een dag klopten zij met dit idee bij de SSNV aan en iedereen werd laaiend enthousiast. Zo reisden we in 2003 af naar hotel La Reine des Alpes in Morgins, Zwitserland, met een groep van 27 jongeren in plaats van 10. Met ons was ook fotografe Suzan van de Roemer meegereisd. Zij trok de hele week met de groep op en van iedereen maakte zij een apart fotoalbum. Tijdens deze dagen raakte zij zeer onder de indruk van de groep. De wintersportvakantie was een grandioos succes, alles stond in het teken van gezelligheid en skiën. Na afloop vond iedereen het verschrikkelijk jammer om terug te gaan naar Volendam.

 

Na de vakantie kon iedereen zijn fotoalbum ophalen bij Het Anker. Wij waren natuurlijk gewone vakantiefoto's gewend, maar toen wij ons album zagen waren we diep onder de indruk en gingen ons meer interesseren voor de fotografie. Een paar maanden na de reis ontstond er een idee bij Suzan om samen met de jongeren een expositie op poten te zetten. Daarom werd er contact opgenomen met de jongeren en die waren allemaal laaiend enthousiast. Van alle jongeren werd een portretfoto gemaakt, waarin kracht de rode draad vormt. Zo kreeg de expositie de naam: `De Kracht van Volendam'. Met de foto's willen we laten zien hoe wij het leven na de ramp weer hebben opgepakt en dat wij niet zielig zijn. Een expositie organiseren is handen vol werk. Daarom is er een werkgroep opgericht bestaande uit, Ria Kes van CRN Het Anker, Erik Tuijp van de SSNV, de fotografe Suzan van de Roemer, Lou Snoek, John Bont en Tiny Molenaar van V-Utd en Martin Binken van de J-BSNV. Deze groep wordt ondersteund door supporters, want vele handen maken licht werk. Wij zijn er dan ook bijzonder trots op dat wij u deze expositie mogen tonen.

1 januari 2001 - door Lida en Klaas Smit
Om 00.15 uur brak er brand uit in café De Hemel te Volendam. Omdat wij wisten dat onze dochter Marga daar de hele avond al zat, zijn wij direct naar de Dijk gereden om haar te gaan zoeken. Toen wij daar aankwamen was het een enorme chaos en wij mochten niet meer bij De Hemel en de directe omgeving, zoals de bar de Kakatoe en de Wir War Bar. Na een hele nacht gezocht te hebben en vergeefs te hebben gewacht op positief bericht, werden wij en nog enkele ongeruste ouders die ook nog niets van hun kind hadden gehoord, verwezen naar het politiebureau. Daar hebben wij ruim een uur in grote spanning gezeten en om ongeveer 06.15 uur belde onze zoon Frank. Marga lag in het brandwondencentrum in Beverwijk en Frank zei dat wij daar direct werden verwacht. In een razend tempo heeft een vriend ons daar naar toe gereden, rode stoplichten en gladde wegen negerend.

Toen wij daar aankwamen werden wij opgevangen door de pastor. Dat maakte ons wel bang en hij bracht ons naar de dokter, die ons zonder omwegen de ernst van de situatie vertelde. Marga wasvoor 77% verbrand, alleen haar onderbenen waren nog goed. De dokter vertelde ons dat Marga in ieder geval nog behandeld werd (twee jongens werden niet behandeld en zij zijn diezelfde ochtend overleden), maar dat de situatie zes tot acht weken zeer kritiek zou zijn. Daarna bracht hij ons naar de box (intensive care behandeling voor brandwonden), waar Marga werd  verzorgd. Wat er dan door je heen gaat is niet te beschrijven: het feit dat jouw eigen vlees en bloed daar ligt, bijna geheel verbrand en onherkenbaar in het verband gerold; aangesloten aan alle denkbare apparatuur, ook aan beademingsapparatuur en balancerend op het randje van de dood. De wereld houdt even op te bestaan. Je ziet je hele toekomst in rook opgaan. Dat is een vreselijke ervaring. De allerzwartste dag van je leven! Vanaf toen was het alleen nog maar hopen dat Marga het zou overleven.

Na een paar dagen zijn de doktoren al begonnen met opereren. Dit was sinds augustus 2000 een nieuwe manier van behandelen bij zware brandwonden en het had reeds bewezen een goede methode te zijn. Vanaf toen werd Marga om de dag geopereerd en dit was voor ons een hele zware tijd. 's Ochtends bellen hoe zij de nacht had doorstaan en `s avonds na het bezoek als wij weer thuis waren bellen of er nog veranderingen in haar toestand waren. Dit waren zenuwslopende tijden want iedere keer was je weer bang datje slecht nieuws zou horen. Ook was het een tijd van thuis veel visite ontvangen, honderden telefoontjes beantwoorden en iedere dag naar het ziekenhuis. Bovendien hadden wij nog de zorg over onze zoon en onze jongste dochter. Er volgden nog vele slapeloze nachten. We gingen naar begrafenissen van kinderen van goede vrienden van ons en van Marga. Er werd een stille tocht georganiseerd, maar deze hebben wij via de TV gevolgd. Het koor waar Marga ook deel van uit maakte zong daar een lied. Dat was een zeer emotionele gebeurtenis want Marga had daar immers ook bij moeten zijn.

Bij de 3de poging lukte het om Marga van de beademing af te halen. Nu brak een periode aan van praten en vertellen wat er allemaal was gebeurd. De eerste operatie die Marga bewust meemaakte was gelijk voor haar de allerergste: grote delen van haar vingers van haar linkerhand moesten worden geamputeerd. Toen besefte zij pas wat er allemaal mis was. Haar volleybalcarrière was voorbij en de toekomst was zeer onzeker. Na drie maanden ziekenhuis ging Marga naar het revalidatiecentrum Heliomare in Wijk aan Zee. Van revalideren kwam echter weinig terecht, want in de zes maanden dat zij daar is geweest, heeft zij nog een groot aantal zware operaties moeten ondergaan. In de tussentijd hadden wij geleerd zelf het verband te verwisselen, zodat Marga in de weekends naar huis kon gaan.

Na ongeveer negen maanden was Marga het allemaal zat. Hoewel zij nog lang niet `huisklaar' was, hebben wij in een gesprek met de dokter aangegeven dat het misschien wel het beste was als Marga naar huis ging. De dokter was het helemaal met ons eens en een paar dagen later was het eindelijk zover. Haar thuiskomst was geweldig, de hele straat was versierd en er hingen vlaggen buiten met de tekst: `welkom thuis Marga'. Zij werd opgewacht door vrienden, vriendinnen, klasgenoten, (oud)leraren en leraressen, koorleden, ooms en tantes, buren, de hele straat stond vol. Wij hadden het hele huis versierd en even later was het ook nog overladen met cadeaus en bloemen. Dit was een dag om nooit te vergeten.

Toen begon het echte leven met brandwonden voor haar en voor ons. Iedere dag achterop de fiets naar fysiotherapie, twee keer per week ergotherapie.Maar gelukkig ging haar gehele gesteldheid met sprongen vooruit. In oktober 2001 heeft Marga een stukje solo gezonden op een cd die was opgenomen tijdens een bezoek van een aantal Zweedse jongeren die slachtoffer waren van een discobrand in 1998 in Goteborg. Wij waren erg trots op Marga. Op deze manier liet zij zien dat zij weer aan het terugkomen was. Om bekendheid te geven aan deze cd is Marga een aantal keren op Tv geweest o.a. bij Paul de Leeuw, het jeugdjournaal en bij TMF.

In maart 2003 is Marga met een grote groep Volendammer slachtoffers wezen skiën in Morgins, Zwitserland. Wij zijn als begeleiders mee geweest en het was een prachtige ervaring om te zien hoe goed die vakantie is verlopen. De gezelligheid, de sportiviteit, het heeft ons allemaal heel goed gedaan. Het is ook een week geweest waarin de ellende van de afgelopen jaren bijna werd vergeten. Tijdens deze vakantie was er ook fotografe Suzan, die vele honderden schitterende foto's heeft gemaakt en zij kwam met het idee om van alle jongens en meiden een reportage te maken. Dit idee is nog verder ontwikkeld, zodanig dat er nu op 9 januari 2004 een expositie in Amsterdam zal plaatsvinden. Wij vinden dit een goed idee. Laat iedereen maar zien hoe iemand die verbrand is eruit ziet. Ook geven de foto's aan dat er nog leven is na de brand. Prachtig dat al die gekwetste jongelui op die manier naar buiten willen treden.


Onze kinderen Anna, Frank en Marga

In juni 2003 heeft Marga een liedje solo gezongen in een bomvolle kerk. Marga is inmiddels weer een volledig lid van het koor en de titel van haar liedje was tevens de titel van de door het koor uitgebrachte cd. Dat was voor ons en voor Marga weer een belangrijke mijlpaal in ons leven en wij waren supertrots op haar. Nu na zo'n drie jaar heeft Marga en hebben ook wij ons leven weer aardig opgepakt. Langzamerhand is de rust in ons leven een beetje teruggekeerd, ook al wordt Marga nog regelmatig geopereerd. In september was het de 33ste keer, maar desondanks gaat het best goed met Marga, ook op school. Zij zit in de 5de klas VWO en is vastbesloten deze opleiding volgend jaar met een goed resultaat af te sluiten. Wij hebben na de brand een heel ander leven gekregen. Een leven waar je niet voor hebt gestudeerd, waar je nooit bij stilgestaan hebt, je wordt er zo maar even ingegooid. Na heel veel tegenslagen en drie zware jaren zijn wij blij dat we nu kunnen zeggen dat wij vertrouwen hebben in de toekomst. Wellicht dat ons nog heel wat te wachten staat maar ook daar slaan wij ons wel doorheen, samen met onze trots, onze kinderen Frank, Marga en Anna. Lida en Klaas Smit

 

Een positieve instelling - door Karen
Toen ik hoorde van het aanbod van de familie Holleman om een compleet verzorgde wintersportvakantie voor ons te organiseren, was ik meteen enthousiast. Ik had toen nog nooit geskied en dat leek mij echt heel mooi, dus meldde ik mij als een van de eersten aan samen met een aantal vriendinnen. In het begin was er nog niet veel animo, maar achteraf bleek dat er toch een aantal jongeren zich had aangemeld en er stonden er zelfs een paar op een wachtlijst voor als er iemand af zou vallen. We hebben eerst vier lessen gehad in een skihal in Spaarnewoude, waar wij de familie Holleman ook echt ontmoetten en waar we de groep al een beetje leerden kennen. Suzan ontmoetten wij daar ook. Wij hadden via Het Anker gehoord dat Suzan mee zou gaan met de wintersport en dat zij voor ieder van ons een fotoboek aan zou leggen. Het leek mij best storend, maar in de hal merkte ik al dat het dat helemaal niet was. In de skihal had zij namelijk ook al een aantal foto's gemaakt en dat had ik niet eens in de gaten. De skilessen waren al leuk dus de skivakantie zelf was dat bij voorbaat ook.

Toen wij eindelijk vertrokken had ik er verschrikkelijk veel zin in. De busreis viel tegen, het duurde best lang en veel slaap heb ik niet gehad, maar toen we er aankwamen was het de busreis zeker waard. Ons hotel lag aan de berg en het eten was erg lekker. En eenmaal op de ski heb ik helemaal niet gezien dat Suzan foto's maakte want daar had ik het veel te druk voor. De vakantie verliep goed en het was heerlijk om te skiën. De sfeer in de groep was ook super, het was heel gezellig. Na het skiën en het eten hebben we elke avond gezellig bij elkaar gezeten. Ook hebben wij veel hulp gehad van de supporters die mee waren. Ze hielpen ons met van alles. Het was dan ook heel jammer toen het afgelopen was, we wilden allemaal nog lang niet weg. Na enige tijd weer op Volendam hoorden wij dat Suzan een idee had. Zij wilde een foto-expositie houden van de jongeren die mee waren op de wintersport. Bedoeld om de mensen in Nederland te laten zien dat wij alles weer kunnen.

 

We zouden allemaal apart worden gefotografeerd en op posterformaat in een galerie komen te hangen, als we het wilden natuurlijk. In het begin heb ik getwijfeld, omdat de foto's toch wel heel groot worden, maar ik heb het toch gedaan omdat ik het een goed idee vond. Ondertussen zijn al bijna alle jongeren gefotografeerd voor de foto-expositie. Het lijkt mij heel mooi alle foto's te zien. Ze zullen prachtig zijn en ik ben er trots op die te kunnen laten zien aan mijn ouders en familie.

Dit overkomt je maar één keer - door Arjan
Als ik in het weekend uitging had ik er zo'n beetje de gewoonte van gemaakt een rondje te maken in de bar.-Hier kon dat met voldoende afwisseling binnen dezelfde muren. Van `de Blokhut' naar `de WirWar' en dan naar `de Hemel' en retour. Dat was wel gezellig. Want zo kom je al gauw kennissen of vrienden tegen om een babbeltje mee te maken. Van een echte stamkroeg was er bij mij geen sprake, hoewel `de Blokhut' er een beetje in de buurt kwam. Dit keer was ik in `de Hemel' beland. Het was er extra gezellig, een feestvierende stemming en het jaar 2000 ging in haar eigen tempo naar 2001. De stemming sloeg echter abrupt om door een korte hevige brand. De vreselijke gevolgen ervan kennen we. Ik weid daarover nu niet te veel uit. Ik heb alles heel bewust meegemaakt. De brand, mijn ziekenhuisopname. Ik herinner het me nog allemaal.

De 17 dagen in het ziekenhuis waren vooral drukke dagen voor mijn ouders en mijn broertje. Ondertussen `broer' hoor. Mijn ouders zochten me dagelijks op en mijn broertje was een groot gedeelte van de dag bezig met telefoontjes beantwoorden, bezoekjes plannen en doorgeven hoe het met mij ging. De `gewone' bezorgdheid die ik van mijn moeder kende, is sinds die tijd, en dat kan ik wel begrijpen, behoorlijk toegenomen. Die van mijn vader was mij tot die tijd niet echt opgevallen. Maar door alle gebeurtenissen kwamen nu ook zijn bezorgdheid en emoties naar buiten. Ik merk dat de laatste jaren. Gelukkig heb ik alle ruimte gekregen van mijn ouders en vrienden om mijn verhaal kwijt te kunnen. Zoals ik er nu naar kijk kan ik er goed mee omgaan. Praten erover gebeurt eigenlijk alleen als er voor anderen een aanleiding is. Bijvoorbeeld op school, als Volendam in het nieuws is of wanneer vrienden er over beginnen. Meningen lopen ook over zaken die de brand ,betreffen nog wel eens uiteen. Niets op tegen, maar respect voor elkaar vind ik daarbij erg belangrijk. Hoe staat mijn leven er op dit moment voor? Wat vind ik belangrijk? Ik ben graag onder de mensen. Anders wordt het toch een saaie boel? Contacten met vrienden vind ik heel belangrijk. Bij de handbal, waar ik vaak in het tweede speel, houd ik mijn conditie op peil. In verband met mijn HBO-studie Bedrijfskundig Ingenieur, heb ik ervoor gekozen om minder te trainen zodat ik die studie één jaar vroeger kan afronden. Ik heb er vertrouwen in dat dat allemaal gaat lukken. Daar dragen mijn positieve instelling en opgewektheid zeker aan bij.

Gelukkig blijft er naast het spelen van handbalwedstrijden en studeren ook nog tijd over om uit te gaan. Door Het Anker werd de mogelijkheid geboden om samen met lotgenoten aan activiteiten deel te nemen. In de zomer van 2002 heeft toen een groep jongeren, waaronder ik, zich ingeschreven om mee te doen aan de `Pieperrace'. Onder deskundige leiding van de kapitein moesten we ons uiterste best doen om de botter onder controle te krijgen en te houden. Er moest dus behoorlijk gewerkt worden. Al met al een prachtige ervaring die de onderlinge band in de groep zeer ten goede kwam. Sindsdien is die groep van ongeveer 25 jongeren van de partij als aan nieuwe activiteiten kan worden deelgenomen. Begin 2003 is een wintersportvakantie voor ons georganiseerd. Moest ik wel vooraf eerst wat lessen nemen. Met twee meter lange latten onder je voeten is het even wennen. De vakantie, de gezelligheid in het hotel met zelfs eigen kroeg was schitterend. En laat ik Suzan niet vergeten. Begaan met ons en haar bewondering voor ieders doorzettingsvermogen en uitstraling. Zij heeft op een prachtige manier onze vakantie vastgelegd in een persoonlijk fotoalbum.

Eenmaal terug in Volendam was ik blij dat ik voor haar iets terug kon doen. Meedoen aan een foto-expositie, onze kracht middels een foto laten zien. Maar hoe, waar en lukt me dat? Ik wilde eigenlijk een foto in een vette sportwagen. Want ik ben gek op mooie auto's. Maar Suzan dacht daar anders over. Ze vond dat het een strakke, duidelijke foto moest worden, overeenkomstig met mijn karakter. Het is uiteindelijk een opname geworden voor een strak spiegelend winkelpand. Ik ben er erg tevreden over. Tijdens de opnames was het flink koud, maar Suzan wist me met haar professionaliteit en betrokkenheid bij de les te houden. Verschillende gezichtsuitdrukkingen riep ze op met bijvoorbeeld een grapje of met `kijk eens alsof je de hele wereld hebt veroverd'. Ja, deze foto-expositie vertelt iets over hoe we in het leven staan. Dat we niet bij de pakken neerzitten en vertrouwen hebben in de toekomst. En over de quote bij de foto, daar ben ik bijna uit. Het zal iets worden waar mijn moeder me laatst aan herinnerde. Toen ik uit het ziekenhuis kwam heb ik gezegd: `zoiets gebeurt maar één keer in je leven en dus gaat vanaf nu alles goed.'

Slotwoord door Ria Kes
16 April 2003, 18.00 uur. De jongeren die hebben deelgenomen aan de wintersportvakantie naar Morgins komen naar Het Anker, het centrum voor reïntegratie en nazorg voor de getroffenen van de nieuwjaarsbrand in Volendam. Vandaag zal fotografe Suzan van de Roemer aan hen de fotoalbums overhandigen die een herinnering vormt aan een onvergetelijke vakantie. Het zal een album zijn dat niet in een kast verdwijnt maar dat voor altijd binnen handbereik blijft. Dit zou het moment zijn om de `wintersport' af te sluiten, echter het blijkt een nieuw begin. De positiviteit en de kracht die de jongeren uitstralen heeft Suzan op het idee gebracht om `meer' te gaan doen. Een foto-expositie met als motto `laatje maar zien'.

Mijn gedachte, dat na een zeer intensieve voorbereiding van de wintersportvakantie 18 april een moment van afsluiten zou zijn, is te voorbarig geweest. Zoals bij veel activiteiten die door en voor de jongeren zijn georganiseerd is mijn antwoord aan Suzan na haar voorstel: `we zullen het aan ze vragen'. Een week later zijn alle jongeren op Het Anker bij elkaar, het enthousiasme straalt ervan af en er is een eenduidig: `Ja, we doen het maar als we het doen dan goed'. Herken ik hier iets van een pure Volendamse instelling, een instelling waar de jongeren een deel van hun kracht uit halen? Ik kijk Suzan aan en realiseer me dat hier iets moois gebeurt. De jongeren zijn er klaar voor om zichzelf te laten zien, om te laten zien hoe zij geknokt hebben ondanks alles wat zij hebben meegemaakt. Ondanks al het verdriet, angst, boosheid en pijn van de afgelopen jaren is er weer ruimte voor hoop, blijdschap en toekomst.

Het project de foto-expositie met als naam `De Kracht van Volendam' vindt zijn aanvang. Opnieuw een zeer intensieve periode van voorbereiding die Suzan en ik niet alleen kunnen voltooien. Jongeren worden betrokken bij hun eigen project en er vormt zich een werkgroep. Ook supporters van het supportproject, een vrijwilligersproject dat in het kader van sociale ondersteuning voor getroffenen van de nieuwjaarsbrand is opgezet, zetten zich in. Tussen 16 april 2003 en 8 januari 2004 neemt de druk en de drukte toe. Onderweg ben ik van alles tegengekomen maar wat mij het meeste bij zal blijven is de rode draad van de expositie: de kracht en positiviteit, het enthousiasme van de jongeren en hun groeiende interesse in de fotografie. Mijn bewondering gaat uit naar allen die betrokken zijn bij dit project en naar degenen die hun betrokkenheid hebben getoond. Het heeft temeer aangetoond dat persoonlijke betrokkenheid de bouwstenen zijn die een basis vormt tot `kracht'.

Colofon 

`De Kracht van Volendam' is een initiatief van Suzan van de Roemer en een groep getroffenen van de nieuwjaarsbrand te Volendam.
Foto's: Suzan van de Roemer.
Produktie: Drukkerij Zwarthoed BV, Volendam.

Onze dank gaat uit naar personen, organisaties en bedrijven die met hun financiële steun de foto-expositie `De Kracht van Volendam' mogelijk hebben gemaakt:

In het bijzonder jan en Barbara Holleman.

Onze dank gaat ook uit naar medewerk(st)ers van SSNV BSNV V-Utd en J-BSNV en CRN Het Anker en naar de vrijwilligers, de LOVE en andere media, in het bijzonder naar de jongeren zelf en hun ouders, Eddy Veerman en Suzan van de Roemer voor al het werk dat verzet is. Ook dank aan personen, organisaties en bedrijven die niet genoemd zijn maar die op welke wijze dan ook een bijdrage hebben geleverd.

Contactadres: Ria.Kes@crnhetanker.nl  Volendam, december 2001.

Overzicht gebruikte afkortingen
SSNV : Stichting Slachtoffers Nieuwjaarsbrand Volendam
J-BSNV : Jongeren - Belangenvereniging Slachtoffers Nieuwjaarsbrand Volendam
BSNV : Belangenvereniging Slachtoffers Nieuwjaarsbrand Volendam
V-Utd : Volendam United
(CRN) Het Anker : Centrum voor Reïntegratie en Nazorg
LOVE :  Lokale Omroep Volendam-Edam