Vrede?
Vrede?
Volgens mij is het ongeveer zo begonnen. Nouwen stapt op een goede morgen binnen bij zijn collega-wethouder Smit die boven zijn dossiers zit te dommelen. “Collega!, begint Nouwen 'ik heb nog eens nagedacht. Economisch gezien kunnen met de plek van Pius X mooie dingen doen. Winkeltjes; seniorenfiats er bovenop. ,Zie je het voor je? Alleen moet Pius X dan wel onder de grond. Kun je daarmee akkoord gaan?' 'Ehhh, ja...', begint Smit zijn betoog. Maar Nouwen heeft `ja` gehoord, en is al weer weg. Weg de kans voor voor Smit om in een helder moment te vragen of er hard rekenwerk; een doortimmerd beleidsplan of een bestemmingsplan is, om zo'n ingrijpend besluit te rechtvaardigen. Vanaf, dat moment ging het goed mis!
De ondergrondse oplossing werd afgeschoten. Voor Nouwen zat er kennelijk niets anders op dan Pius-X dan maar te verplaatsen. Het college steunde hem. De collegepartijen steunden het college, zonder de vragen te stellen waar Smit niet aan toe gekomen was. In een groot artikel in de NIVO prees Nouwen (niet Smit) zijn plan aan als een weldaad voor Volendam. Jammer, vond hij dat Pius X dat niet begreep en voorzichtig begon hij Pius X de zwarte piet toe te schuiven. Dat werkte. De collegepartijen, gevangen als ze waren in hun steun aan het colleeg, begonnen ook Pius X te kapittelen Er was dit mee, er was dat mee en de handtekeningen konden ze ook niet echt serieus te nemen.
Zo gaat dat in onze wereld. Een eenmaal genomen besluit, hoe ongegrond ook produceert achteraf zijn eigen redenen om het te rechtvaardigen en te verdedigen. Maar iedereen voelde op zijn klompen dat er iets mis was. Bij een ingrijpend besluit, hoort een gegronde reden. Die kwam tot op heden niet op tafel. En dan ga je denken. Ook al wil ik dat niet, mijn brein produceert voortdurend beelden van een geheime deal met een projectontwikkelaar. Want zo werkt het brein. Als een besluit niet doorzien wordt omdat er onbegrepen factoren zijn, produceert het brein beelden die de leemten op logische wijze kunnen verklaren. Mijn beelden zijn wantrouwend. Terecht? Het is aan het college om dat wantrouwen weg te nemen door de draagkracht voor haar besluit te voeden met een overtuigende motivatie.
In een advertentie heb ik het CDA, de spil in deze geschiedenis, gevraagd om die motivatie te laten zien. Zullen ze daar een antwoord op geven? Ik zal het, net als u, pas weten als ik vandaag de, NIVO opensla. Ik heb een paar weddenschappen lopen. Ik denk dat een antwoord uitblijft. Siem denkt ook dat er geen reactie op mijn vragen komt. Wel verwacht hij dat ze me inplaats daarvan zullen aanpakken. Claudia Runderkamp, raadslid van de VVD, denkt wel dat er een antwoord komt. Ze belde me om te zeggen dat, anders dan ik veronderstelde, er niets geregisseerd is aan het terzijde stellen van de 9000 handtekeningen door de collegepartijen. Zij kwam er in de raadscommissie als eerste mee in reactie op een opmerking van VD80. Dat de andere collegepartijen haar bij vielen, had ze niet voorzien. Geen regie dus. Maar ik blijf wel geloven dat er, tussen de collegepartijen een klimaat is ontstaan waar dit soort dingen veilig kan worden gezegd. Ze zullen elkaar niet laten vallen. Claudia Runderkamp vindt echter dat er wel wat moet gebeuren omdat dit zo niet verder kan gaan. Het gaat diep en hier en daar beschadigt het ook menselijke relaties tussen betrokkenen. Alle reden dus om naar een oplossing te zoeken.
Als er een geheime deal is moet die worden losgelaten. Als die er niet is, lijkt mij het beste dat gemeente en Pius X samen helemaal opnieuw beginnen. Als Pius X, en wij, de conclusie trekken dat er onvermijdelijke redenen zijn om het gebouw te verplaatsen; zo zij het. Om zo'n nieuw begin te maken is er moed nodig. Moed om naar jezelf te kijken. Moed om te onderkennen dat je wellicht onvoldoende respect hebt betoond voor de mening én de belangen van anderen. Moed om het verzet serieus te nemen en niet te bagatelliseren. Moed om te onderkennen dat het niet 'one way, my way' kan zijn, als je er samen uit wilt komen. Ik wens de betrokkenen die moed. Je kunt groot zijn, door je klein te maken. Alleen vanuit zo'n positie ben je in staat om te luisteren en kun je er van af zien om de ander af te branden om je gelijk te kunnen handhaven. Om dat soort vrede te bereiken, zul je soms echter moeten knokken. Knokken om een ongelijke positie op te heffen. Knokken om gehoord te worden. Knokken, om het onderwerp goed en eerlijk op tafel te krijgen. Soms moet er gewoon geknokt worden om vrede te bereiken. Dat geld voor ons allemaal.
Ondertussen heb, ik een mooi alternatief voor winkeltjes en seniorenflats. Aan het Europaplein staat een verschrikkelijk lelijk gebouw. Verkeerde steen, verkeerde voeg, en bedroevende nepgeveltjes in de top. Behalve in het postkantoor is het verder een doodse bedoening in dat gebouw. En door de bezonning is het een veel betere plek voor terrasjes dan de plek van Pius X.
Fijn Kerstfeest gewenst allemaal.
Peter Louter