De kracht van Volendam

De kracht van Volendam
Ze willen laten zien 'dat er een leven is na de brand'. En daarom lieten 27 slachtoffers van het drama rond de nieuwjaarsbrand in café De Hemel, drie jaar geleden, zich portretteren voor de expositie De kracht van Volendam, vanaf vandaag te zien in de Melkweg in Amsterdam. Want: 'Volendam is niet zielig,' zegt fotografe en initiatiefneemster Suzan van de Roemer (links vooraan, met het groene T-shirt). 'Al deze mensen hebben waanzinnig geknokt om te komen waar ze nu zijn. Ze zijn niet bij de pakken gaan neerzitten, maar ze hebben zich positief naar de toekomst gericht.' Zoals John Bont (19, links met witte muts), die vorig jaar de havo afrondde en een opleiding webdesign volgt. Zijn handen waren zó verbrand dat hij geen gitaar meer kon spelen. Maar hij verruilde de gitaar voor een drumstel, zodat hij nog altijd, met aangepaste stokken weliswaar, te horen is in zijn band Saboe.

Van de Roemer wilde de jongeren fotograferen 'zonder sensatie, gewoon zoals ze zijn'. Bij sommigen is bijna niets meer te zien van de brandwonden, zoals bij Melanie Klene (18, rechts vooraan, bruin pak). 'Het klinkt raar,' zegt zij, 'maar ik ben blij dat ik op dát moment in die bar was. Drie vriendinnen van onze groep waren er niet bij. Ik zou niet in hun schoenen willen staan. In mijn ogen hebben zij die niet verbrand zijn, meer ellende meegemaakt. Zij hebben die avond meer gezien en die eerste periode meer beleefd. Daar kregen wij, onder narcose in het ziekenhuis, niets van mee.' Mark van Rees (achteraan in de hoek) kijkt op zijn portret als een fiere schipper de zee af. Maar hij schreef erbij: 'Mooie foto, vindt u niet? Ik zie u al denken: die mankeert niets! Maar Peter is dood en Ruud ook! Ik zat bij hen aan tafel, met nog een paar vrienden, toen het vuur op ons afkwam en ik wegdook. Wegkroop...op de tast...over verbrande ledematen..."

Tom Kwakman (20, links achteraan met zwarte muts), een van de zwaarst getroffenen, schreef: 'Als ik 's nachts droom, zie ik mezelf nog steeds als de oude Tom. Mét haar, mijn schouders wat breed en jeugdpuistjes weg. (..) In mijn dromen kan ik ook een vuist maken, maar als ik dan wakker word en mijn handen onder de dekens vandaan haal, besef ik dat dát niet meer kan.' De expositie is tot en met 8 februari te zien.