De mooie brandwonden van Laura (foto)

De mooie brandwonden van Laura
Een onbekende die naar Laura kijkt, ziet brandwonden. Maar als Laura naar zichzelf kijkt, ziet ze een meid die de nieuwjaarsbrand in Volendam heeft overwonnen. Joehoe, ze leeft! En ze kan weer lachen ook.

Laura (Foto Suzan van de Roemer)

Bij de eerste afdruk die de fotografe haar liet zien, verscheen een brede lach op Laura's gezicht. Wow, dit was zij! Een mooie, blonde jongedame, zelfverzekerd in de lens kijkend. Drie jaar na de nieuwjaarsbrand in café De Hemel mag ze er wezen. Littekens? Ach ja, die horen sindsdien nu eenmaal bij haar. Zelf heeft ze er al bijna geen erg meer in. Het leven lacht weer naar haar, zij lacht weer naar het leven. Laura is niet gevlucht in zieligheid. Kijk maar, het bewijs staat op de foto.

'Mensen met enorme power
Fotografe Suzan van de Roemer: "Het idee voor de tentoonstelling ontstond op een skivakantie die voor de slachtoffers was georganiseerd. Ik was daar als fotografe en raakte onder de indruk van de groep. Ik zag geen ingetogen, schuwe kinderen, maar mensen met een enorme power in zich. Hun humor was soms niet te bevatten, het was elke avond feest. Hoewel sommigen wel zijn veranderd na de brand, staan ze allemaal positief in het leven. Ik vond dat zo bijzonder dat ik dat aan het Nederlandse volk wilde laten zien. Deze mensen zijn niet zielig, dat zie je als je ze recht in de ogen kijkt." 
Laura Jonk (17) giechelt heel wat af. Met vrienden, op school, overal. Ze is één van de 27 slachtoffers van de nieuwjaarsbrand die door fotografe Suzan van de Roemer zijn vastgelegd voor de tentoonstelling 'De kracht van Volendam'. Zelf vindt Laura overigens dat ze helemaal geen speciale kracht nodig had om er bovenop te komen. ,,Dat ging vanzelf in Volendam, ik was tenslotte niet alleen. Veel vrienden hebben hetzelfde en om de paar meter kom je iemand tegen die ook brandwonden heeft. Niemand kijkt daar raar van op.''

Het is wel te kort door de bocht om te stellen dat ze zich nooit ellendig heeft gevoeld. Daarvoor heeft het vuur haar op 1 januari 2001 te veel pijn gedaan. Grote wonden aan gezicht, handen, armen en rug bewijzen dat ze ook moeilijke tijden moet hebben gekend. ,,Toen ik uit het ziekenhuis kwam, was mijn rug nog open. Ik keek elke dag in de spiegel of het beter ging. Pas toen het dicht zat, knapte ik op. Dat was aan het einde van het jaar. In die tijd heb ik me vaak afgevraagd waarom ík dat nu moest meemaken. Tegenwoordig heb ik geen tijd meer om daarover na te denken. Ik moet nog huidoperaties ondergaan, maar als ik me daar druk over moet blijven maken, kom ik nooit meer aan leven toe.''

Zo denken veel Volendamse slachtoffers erover, blijkt uit de tentoonstelling. De rest van Nederland hoeft niet te denken dat de aanwezigen in De Hemel voor het leven zijn getekend, zegt Laura. ,,Wij zijn niet zielig. We doen alles, we komen overal, sommigen kunnen alleen wat minder met hun handen. Laatst kwam ik in het ziekenhuis een vrouw tegen die een half jaar geleden ook was verbrand. Ze had nog nooit iemand anders gezien die hetzelfde was overkomen. Ze vertelde dat ze alleen in het donker buiten durfde te komen. Dát is zielig. Als ik in Volendam de enige was geweest, zou ik misschien ook wel zo door het leven gaan. Ik denk dat ons gesprek haar trouwens wel goed heeft gedaan. Ze wist bijvoorbeeld niet eens dat ze make-up kon gebruiken om haar wonden wat te camoufleren. Haar schoonheidsspecialist had gezegd dat dat pas na drie jaar kan. Onzin. Om er iets van te maken, moet je sommige dingen wel weten, natuurlijk. In Volendam wordt heel veel aandacht aan nazorg besteed. Dat heeft me zeker geholpen.''

Laura is trots dat ze positief kan praten over het leven. Als ze foto's van kort na de brand vergelijkt met foto's van nu, krijgt ze een goed gevoel. ,,Het is toch mooi dat je van zo'n gebeurtenis kunt opknappen? De wonden verdwijnen nooit helemaal, maar de situatie is wel flink verbeterd. Ik had niet verwacht dat ik ooit nog zo mooi op een foto zou kunnen staan. Natuurlijk moet ik veel aan mijn uiterlijk doen. Vroeger maakte ik me lichtjes op. Beetje mascara, opgestoken haar, dat was het. Als ik nu de deur uitga, doe ik meer. Elke ochtend maak ik me op voor de spiegel met make-up die de wonden camoufleert. Als ik daar geen tijd voor vrijmaak, zie ik er niet uit. Ook iemand met brandwonden vindt het belangrijk om er netjes bij te lopen.'' Aan de brand in De Hemel denkt ze niet vaak meer. Hoewel het drie jaar geleden is, noemt Laura het 'lang geleden'. Ze moet door. Een half jaar geleden is ze begonnen met een secretaresseopleiding in Amsterdam. Een typediploma dat ze jaren geleden al haalde, was niet voldoende om te worden toegelaten. Ze moest laten zien dat ze het typen nog steeds beheerste en slaagde in één keer voor de test. Als ze nog niet trots was op zichzelf, werd ze het die dag wel. ,,Als je vingers geen pezen meer hebben, is het lastig typen. Maar het lukte. Als dit jaar erop zit, plak ik er nog een jaar achteraan. Daarna ben ik directiesecretaresse en ga ik werk zoeken.''

De tentoonstelling 'De kracht van Volendam' is tot en met 8 februari te zien in galerie Melkweg in Amsterdam.