‘Wrang, maar als een kind zo blij met elfde plek’ (foto)

‘Wrang, maar als een kind zo blij met elfde plek’



Het leek een zekerheidje. Voor achter de schermen werd hem al een plaats in de finale van Idols toegedicht. Maar Nick Schilder (20) haalde de laatste tien niet. „Elfde", verzuchtte hij zaterdagavond direct na afloop. Eenmaal thuis op de bank in Volendam zegt hij geen teleurstelling (meer) te voelen. Probeert hij alles wat op hem af kwam en komt, te laten bezinken. “Natuurlijk heb je de prestatiedrang en is het wrang net buiten de boot te vallen. Maar men hoeft mij niet te troosten. Ik ben trots op wat ik heb neergezet. Elfde van de 17.000 deelnemers!” De telefoon rinkelt weer eens. Als het om een onbekend nummer gaat, antwoordt hij kort met ‘ja’ of ‘hallo’. “Dan ben ik op m’n hoede”, glimlacht hij. “Want er komt van alles op je af.” Het betreft weer een hart onder de riem van een dorpsgenoot. “Ja, we komen er wel”, sluit hij zelf overtuigd af. Hij is veranderd sinds hij een half jaar geleden over die hoge drempel ging. “Dat was echt het ergste. Die eerste ronde, de auditie: je opent die deur en kijkt plotseling naar die vier gezichten van de jury die je tot dan alleen op tv hebt gezien. En zes gigantische camera's zijn op je gericht.”

“Je wordt heel goed begeleid. Ik ben alles wat Idols is en maakt dan ook dankbaar. Ik heb sindsdien heel veel geleerd, jezelf presenteren, je houding, interviews te geven.” Met `She's always a woman to me' van Billy Joël maakte hij veel indruk en dat gold evenzeer voor de tweede schifting en later de theaterronde. “In mijn ogen bewaar ik aan die theaterronde de mooiste herinneringen. Daar heb ik het meest van genoten. Het was spannend, want van de 96 zouden er 69 afvallen. Maar telkens kon ik een knop omzetten, zoals ik dat eerder ook tijdens de auditie had gedaan. Alleen lukte me dat minder tijdens de laatste workshop en tijdens die wild card-show.”

“Die laatste twee shows werden gehouden in de Schie-centrale in Rotterdam. Geen sfeer, een droge lucht, een kil en koud gebouw, ik voelde me daar helemaal niet op m'n gemak. Die kilte sloeg ook op je stem, daar had onder meer presentatrice Tooske ook last van. Als ik vorig jaar tijdens de eerste Idols”editie iemand een vals nootje hoorde zingen, lette ik daar op. Nu kan ik het begrijpen dat er iets fout kan gaan: je staat ineens te zingen voor tweeënhalf miljoen huiskamers en moet én op je ritme letten, én je presentatie, je uistraling, je stem en vriendelijk in de camera's kijken.”

Ik ga het niet allemaal als excuus gebruiken, maar vond wel dat ik pech had tijdens die laatste workshop. Ik dacht zelf een goede keuze te hebben gemaakt met `Unchained melody' van de Righteous Brothers, maar het jonge publiek scheen daar nauwelijks bekend mee te zijn. Dat was een misser. De liedjeskeuze was sowieso moeilijk. Je moet commercieel, maar wil ook geen open deuren gaan intrappen. Daarnaast bleken alle kleren in het rek een maatje te klein te zijn voor mij, waardoor ik m'n eigen kleding aan moest. Bovendien was ik het laatste aan de beurt bij de haarverzorging. Geen ijdelheid, maar het zat als het kapsel van Balkenende en het is toch iets waar de mensen opletten. Werd ik ook nog eens vierde.”

“Maar op een of andere manier had ik al het gekke idee dat ik net buiten de finale zou vallen. En juist die knop kreeg ik niet meer om.” Inmiddels is die wel om. “Ik ben als een kind zo blij met die elfde plaats. Heb het met een positief gevoel afgesloten. Er is zoveel gebeurd. Je weet ongeveer wat je kunt verwachten van de show zelf, maar alle aandacht eromheen, de pers, de steunbetuigingen, dat overvalt je. Ik ben al die mensen die me hebben gesteund en op mij hebben gestemd dan ook ontzettend dankbaar. Ook hoe er hier in onze gemeente werd meegeleefd, had ik niet verwacht. Het ergste was dat ik steeds niet mocht vertellen dat ik door was naar de volgende ronde. En daar moet je je echt aan houden, anders word je er uit geschopt. Maar het betekende wel dat ik moest liegen tegen mensen hier en ik hoop dat ze me dat niet kwalijk nemen.”

“Er is zelfs een website van mij gemaakt, dat was voor mij één van de mooiste dingen aan het hele Idols. Helemaal toen ik de finale net niet haalde, sleepte de steun op die site me er doorheen. Want toen had ik het best wel even zwaar. De aandacht op zich is eerder grappig, ik moet er eerder om lachen dan dat het een kick geeft. Met Valentijnsdag, al die kaarten, dat was ook grappig. Ik jaag niet hysterisch een droom na, geef school ook niet zomaar op. Dat rustige studentenleventje bevalt me ook wel. Maar ik wil zeker iets proberen.”

“Ik heb in de afgelopen maanden veel ervaring opgedaan, wordt niet zomaar zenuwachtig als er een camera op me gericht staat. Je krijgt meer lef, zelfvertrouwen. Naast een aantal aanvragen voor optredens zijn er al wat mensen op me afgekomen met wat interessante dingen. Ik sta overal voor open en weet nog niet wat ik exact wil. Als nummer elf heb ik wel wat vrijheid, al zal ik voorlopig m'n benen stil moeten houden omdat Idols eerst nog de finale in moet.”

Het voormalige handbaltalent kreeg zaterdag van jurylid Jerney Kaagman ook te horen dat hij er wel komt. Tot voor kort trad Nick vooral op met z'n maatje Simon Keizer. Het duo schreef zelfs al enkele prachtige eigen nummers. “In die nummers geloof ik nog steeds”, zegt de tweedejaars UvA-student Bedrijfseconomie. Ik ben wel achterop geraakt met school. Ik laat alles nu even bezinken en dan pik ik het weer op. Ik wil zeker geen overhaaste beslissingen nemen, het is pas drie dagen ná de show. Ik wil er nog even van genieten. Hoewel de agenda de rest van de week weer vol zit. En met een aantal finalisten zal ik ongetwijfeld contact houden. Ik heb veel 'goede gasten' ontmoet. Het was een leuke en leerzame ervaring. Ik heb mezelf kunnen laten horen en zien. En als het straks niks wordt, word ik ook wel gelukkig”, besluit Schilder, die in zijn ogen heel veel te danken heeft aan zangleraar Peter Jonk. “Zonder zijn inbreng had ik daar nooit gestaan.”