19 jarige Cathy Braan overwon na Nieuwjaarsbrand meest ernstige vorm van Pfeiffer
19 jarige Cathy Braan overwon na Nieuwjaarsbrand meest ernstige vorm van Pfeiffer
Ze dacht, behoudens enkele zichhtbare braadwonden op haar lichaam, zonder (geestelijke) kleerscheuren meer onder de ramp vandaan te zijn gekomen. Totdat enige tijd later de energiebron uitgeput raakte en de meest extreme vorm van Ziekte van Pfeiffer bij haar werd ontdekt. Cathy raar raakte als scholier flink op achter en haar ouders Gerda, en Jan vreesden gezien de achteruithollende fysieke toestand het ergste voor hun kind. Met name de tussenkomst van een homeopaat bood soelaas en langzaam kroop de inmiddels negentienjarige Volendamse uit het dal. Aflopen vrijdag slaagde ze voor het VWO-diploma dat nodig was om te worden toegelaten tot een speciaal universiteitsproject in de Verenigde Staten. Daar zal ze vanaf 9 augustus Nederland vertegenwoordigen in Saint Louis.
Om een jaar in Amerika te studeren, was al een meisjesdroom toen ze vijftien jaar oud was. “In de Libelle was er steeds een stukje correspondentie met iemand die zoiets ook deed en toen ik dat steeds las, leek het me ook leuk om er ooit eens naar toe te gaan voor school." Het werd iets later dan ze gehoopt had. Een tijdje na de brand werd ik steeds vermoeider. Er kwam niets uit m'n handen. Ik had inmiddels al bijles, maar ik wilde op een gegeven moment niet meer' zegt Cathy, wiens ouders moeite hadden met haar houding. “We hebben haar maar van school afgehaald", breekt moeder Gerda in. “Twee weken later kreeg ze opeens gigantisch opgezette klieren. Het leek de meest ernstige vorm van Pfeiffer te zijn en vervolgens lag ze vier maanden lang met koorts op bed." Onder meer de lever functioneerde niet goed en de voormalige turnster (op topsportniveau) verwerd tot een lichamelijk wrak. Cathy: “Het bleek dat meer jongeren er na de ramp last van hadden. Maar die konden, na verloop van tijd weer dingen doen. Ik voelde me als een oud mens."
Wegkwijnen
Gerda: „Wij als ouders zagen haar wegwijnen in bed. Hadden dikwijls het vermoeden dat ze, een andere ziekte onder de leden had. Dachten soms dat ze dood ging." Het was de tijd dat jongeren de meningokokken-prik kregen uitgedeeld. „Die had ze achteraf in zo'n conditie nooit mogen hebben. Ze viel meteen weer terug. Naderhand lag ze, telkens wanneer ze één dag redelijk was, weer twee dagen op bed. In totaal lag ze bijna negen maandeis op bed. Haar haar viel uit. “Dat komt vanzelf vel weer goed', zei de reguliere arts dan,. We vielen ten prooi aan totale wanhoop." School schoot er bekoorlijk bij in. Cathy: Op het Don Bosco College hadden ze eerder een negatief beeld van me gekregen, want ik voerde niks uit: En het brand-verhaal had ik wel gehad. Goed bedoeld, maar voor m'n gevoel had ik dat een plaats gegeven en hoefde ik niet telkens meer de vragen te beantwoorden op school. Ik vertrok naar een school in Doorn, maar het ging lichamelijk niet en wilde het al snel toch weer dichter bij huis zoeken. Het OBC zei echter `nee' toen ik vroeg of ik terug wilde komen. Ik moest maar proberen te wennen in Hoorn."
Gerda: „Ondertussen zag een vriendin van me, Evelien Eeltink, hoe Cathy er uit was komen te zien. Ze gaf homeopatische middelen mee en ging met haar aan de slag. Ze bleek de redder in nood, want na twee maanden. had ze weer energie en kwam ze er per dag beter voor te staan. Zo zullen er wel meer mensen zijn, `die in een hopeloze situatie het niet weten te vinden in de reguliere sector." Cathy: „Maar ik wilde heel graag het VWO afmaken." Uiteindelijk bood een telefoontje met CkN/Het Anker uitkomst. Gerda: “Henny Karman heeft alles in werking gezet. Hij zorgde ervoor dat ze in Hoorn op het Horizon College aan de gang kon. Daar was speciaal onderwijs." Cathy: „Er zitten veel leerlingen die elders zijn afgevallen of leerlingen die nog wat vakken nodig hebben voor een diploma. Je werkt in kleine groepjes in plaats van een grote klas, bent er vrijer in je doen en laten, wat wel betekent dat je zelfstandig moet kunnen werken. Je moet meer zelf doen en er zijn geen excuses. Henny had met de specialisten van die school een rooster opgesteld en ik deed zowat twee hele jaren in één jaar." Prompt werd de school opgeheven, waardoor Cathy voor het laatste jaar op Alkmaar was aangewezen. „Dat was qua reistijd niet te doen. Amsterdam was de andere mogelijkheid, maar dan kreeg ik geen subsidie van die gemeente." Uiteindelijk stapte het gezin Braan op de eigen gemeente af, maar die wees het voorstel voor subsidie af. Gerda: “Uiteindelijk werd er een tegemoetkoming van 27% aan Henny Karman beloofd, maar later werd die mondelinge overeenkomst door de ambtenaar van tafel geveegd. Het loopt nog steeds en we hopen dat het goed opgelost kan worden"
Uitverkoren
Ondertusse wandelde Cathy in de hoofdstad door haar examenjaar heen, heeft zij het diploma sinds vrijdag op zak en schreef zij zich in voor het project in Amerika, dat sinds het in 1940 werd, opgestart nog maar tweeduizend Nederlanders tot uitverkoren deed behoren. Cathy: “Dit jaar is iedereen toegelaten maar je moet vooraf wel door een procedure heen, een soort van test. Bovendien vragen ze naar de beoordelingen van de leraren van je vorige school. Het project is vooral bedoeld om de Amerikaanse universiteit internationaal te maken. De Amerikanen willen dat hun student in contact komt met die van andere culturen en daarom trekken ze buitenlandse studenten aan. Het is onderdeel van een mega-project, waarin de Amerikanen veel geld investeren. „Het is voor mij een soort van oriëntatiejaar. Ik ben de richting van de geneeskunde ingegaan, maar ik kan er allerlei vakken bij doen. Als ik terugga naar Nederland na dat jaar, betekent het niet dat ik dan iets mag overslaan op de universiteit hier. Dan begin je gewoon in het eerste jaar. In dat opzicht heb ik er niets aan, maar het is natuurlijk wel een groot stuk ervaring dat je er in allerlei opzichten opdoet."
Ze wilde graag in een grote stad. „Uiteindelijk werd ik toegewezen aan Saint Louis, waar een supergrote campus is ter vergelijking van de grootte van Volendam en ik een 'scolarship' (beurs) krijg. Als het goed is, krijg ik daarnaast een bijbaantje. Ik ben het enige Nederlandse meisje, maar heb al contact met het meisje dat er afgelopen jaar zat en, die was heel enthousiast. Na dat jaar kom ik normaal gesproken terug naar Nederland en meld ik me aan bij een universiteit. Spannend allemaal. Ik heb er echt veel zin in. Dat ik geslaagd ben voor m'n VWO is al een enorme opluchting. Die opluchting is er ook bij haar ouders. Gerda: „Na die periode van kwakkelen, zijn wij ook ontzettend blij dat ze dit bereikt heeft."