Afzien in de Alpen

Afzien in de Alpen
Eigenlijk wilde hij zo snel mogelijk naar huis, om het te vieren. Maar er stonden nog wat andere bergen in Frankrijk en Italië op het programma. Een en ander was ontstaan omdat het programma in de war was gegooid, omdat het gezelschap genoodzaakt was vroeger de Mont Blanc te bedwingen dan aanvankelijk gepland. „Maar het doel is bereikt", glunderde Lou Snoek. De ogen waren rood doorlopen. Ruim twaalf uur eerder was hij opgestaan in de Gouthé, op 3800 meter hoogte, en maakte hij zich op voor de laatste kilometer. Hij had al de nodige steile wanden genomen op weg naar de top, en moest vervolgens nog kou, gevaarlijke kammen en ijs trotseren. Het lukte hem om, de top bijna aan te raken.

Bijna, want op dertig meter van het einddoel bleek de krachtige wind te heftig (100 km p/u) en was het te, riskant „We hadden nog één niet zo'n brede kam te gaan en dan heb je alleen maar ravijn naast je. Dat wilden de Franse gidsen niet wagen. Dat is te gevaarlijk. Eén misstap en dan ben je afhankelijk van die gids of Luc de Clerck, de revalidatie-arts die met mij in de groep zat. Als die niet tijdig reageren en hun pikkel in het ijs steken, ben je weg. Het is verschrikkelijk gevaarlijk en ik heb, onderweg naar boven soms best naast me naar, beneden gekeken. Heel raar, maar ik had geen enkele angst, ook niet toen ik via de rotsen steil naar boven moest klimmen. Terwijl ik vroeger op school nauwelijks in de 'touwen omhoog durfde te klimmen."

De Clerck lacht. De Belg: „Lou had thuis verteld dat het om een wandelklim ging. Ik heb hem af en toe moeten duwen bij het stijgen en trekken tijdens het duwen." Lou. „Het was echt ongelofelijk zwaar. Het is moeilijk uitleggen aan, de mensen die dit nog nooit gedaan hebben. Afzien is niet eens het goede woord. Maar ik kwam hier voor die top en op een gegeven moment is dat wat telt. Daarom moestik me snel over de teleurstelling heen zetten dat Tom niet mee mocht." De begeleiding van de expeditie, tevens verbonden aan het Militair Hospitaal in Brussel achtte het onverstandig dat Tom Kwakman ook de mars naar boven zou maken nadat hij enkele dagen eerder hoogteziek was geworden tijdens en voorbereidende klim. Daarmee strandde zijn poging op 3500 meter. Na de vele uren training was daar dus vreugde en verdriet in de Franse Alpen. Tom: „Dit is wel een enorme klap. Ik was wel erg ziek toen ik van 3500 naar 2650 meter was gedaald, maar toen we daarna verder, gingen dalen, knapte ik meteen op." Dat zijn juist de symptomen van hoogteziekte, verzuchtte De Clerck. “Het is onverantwoord."

Omdat er op het eerste stuk geen treintje naar boven gaat, moesten we vanaf 1800 meter klimmen maar 3800 op de eerste dag. Daarna 's nachts in het donker beginnen en dan naar 4810, de top, en vervolgens dalen naar weer 1800 meter, wat meer dan twaalf uur klimmen en dalen is op één dag. Met wat meer voorbereiding was Tom wellicht verder geweest, maar als je op die hoogtes ziek wordt en longoedeem krijgt; dan zijn er stukken waar geen helikopter erbij kan. En ik zou Tom nooit achterlaten, maar hij zou niet het, eerste geval, zijn, dat de toppoging niet overleefd. Zover wil ik niet gaan. Ik kom hier over twee jaar terug met Tom. Vergeet niet, voor hem is die 3500 meter al een ongelofelijke prestatie. Zeker als je ziet waar hij vandaan komt. Was hij destijds niet meegenomen naar België, had hij de Nieuwjaarsbrand niet overleefd. Ik blijf in hem geloven", besloot De Clerck.

Uiteindelijk had de Belg en ook Lou Snoek geluk dat de toppoging naar voren was gehaald, want in de dagen daarna sloeg het weer om en had de expeditie niet meer plaats kunnen hebben. Als het weer het toelaat, zouden de Volendammers één dezer dagen in Italië in twee dagen tijd dé top aan de Gram Paradiso (4061 meter) proberen te bedwingen. Tom kon er ook een paar dagen na de deceptie nog geen vrede mee hebben. „Volgens mij had ik het toch kunnen halen. Maar ja, ik zal het voorlopig nog niet weten." De Clerck had met hem doen: „Hopelijk beseft hij over een tijdje dat het fantastisch is wat hij al heeft neergezet. Uniek in de wereld voor een persoon die zo verbrand is geraakt en inhalatietrauma heeft opgelopen."