Alles moet wijken voor Volendams zooitje
Alles moet wijken voor Volendams zooitje
In Volendam liepen gisteren bijna alleen maar jonge mensen op straat. Iedereen ouder dan 62 jaar had wel wat beters te doen. Zooitje eten bij schoonmaakbedrijf Succes bijvoorbeeld. In de hal van het Volendams bedrijf was het zooitje eten voor de 22ste keer een groot feest. Voor een buitenstaander is het een vreemde ervaring. Niet gezien het feit dat bij het fatsoenlijk nuttigen van zooitje een goate metiel (een bord met gaatjes erin) benodigd is, en butter en eek (boter en azijn), maar vanwege de enorme club mensen die zich op een stormachtige donderdag prima zit te vermaken in de hal van een schoonmaakbedrijf. Het is overrompelend. De haren zitten nog maar net weer in model of ik lig alweer bijna in de kreukels. Gesandwiched tussen twee dansende stellen die zich een weg laveren naar hun drankjes op het hoekje van een vijftig meter lange tafel. Er staan wel tien van die tafels, en er moeten wel vierhonderd mensen zitten. Ze joelen mee tijdens de optredens van Piet Schilder en Corry Bakker-Buys, en smeren de kelen met wijn, bier, kruidenbitter of fris. Allemaal zijn ze op weg naar die ene climax, het moment dat het zooitje de zaal binnenkomt.
Wat is zooitje?
Dan valt het oog op zenuwachtig geschuifel in de hoek van de hal. Er gebeurt daar iets. Achter de deuren is een kleinere ruimte waar heel langzaam een vrachtwagen naar binnenrijdt. In de wagen staan tientallen grote pannen. Geestdriftig begint een meegereisde kok van Hotel Spaander met de pannen te schuiven en ze uit te laden. ,,175 kilo aardappel, 600 pond paling en bij elkaar 80 kilo rode kool en bieten. En nog veertig liter butter en eek'', verklaart hij. ,,Voor het gemak zijn paling en aardappel apart gekookt, dat is handiger met opdienen. Eigenlijk hoor je het traditioneel samen in één pan te koken. Wel oppassen dat je het niet te gaar kookt!'' In de feestzaal wordt het steeds warmer en de feestgangers steeds enthousiaster. ,,Ik ga helemaal over de kop'', zegt Evert 'Pum' Zwarte. ,,Dit is een geste die zijn weerga niet kent'', doelt hij op het feit dat de Volendamse ouderen op deze dag op kosten van het bedrijfsleven gefêteerd worden.
Even verderop gaat Alida Schokker uit haar dak. ,,Dit is helemaal het einde. Top. Zo lang als ik kan ga ik hier naartoe'', zegt ze vooruitblikkend op volgend jaar. En dan daalt de rust als een warme deken over de zaal neer. Iedereen schuift zijn stoeltje aan en legt de servet vast op schoot. Het zooitje komt eraan. Een rij serveersters in klederdracht brengt de schalen naar binnen. De mensen aan de eerste tafel beginnen meteen te eten, vijf minuten later nog even onderbroken door het onze vader dat plichtmatig wordt afgeraffeld. Het zooitje is iets waarvoor alles opzij wordt gezet. Er wordt niet meer gepraat, niet meer naar elkaar gekeken er is slechts aandacht voor het zooitje. Met vorken, messen en met handen wordt de aal naar binnengewerkt. Maar niet door Frits Kemper die bij de bediening een bord met uitsluitend aardappels en rode kool heeft gehaald. Hij blijkt een unieke Volendammer. ,,Ik lust geen aal.''