Wel mooie shirts, maar geen medaille in de koffer
Wel mooie shirts, maar geen medaille in de koffer
De waslijn hangt vol met souvenirs uit Athene. Achter de shirtjes van Australië, Japan en Tsjechië hangt een knaloranje shirt met nummer 6. “Mooie shirts, maar ik had liever een medaille in de koffer gehad", zegt Nancy Sier. De Volendamse baalt "stevig van de teleurstellende'' 5e vijfde plaats die ze met het Nederlands goalballteam op de Paralympics behaalde. Woensdagavond kwam ze weer thuis. Wel weer even wennen. Vooral aan het weer. “Ik heb drie weken in de hitte rondgelopen, terwijl het hier regent. Weet je meteen weer dat je thuis bent", grapt de 29-jarige Nancy Sier. De Volendamse nam in Athene voor de tweede keer deel aan de Paralympics. Met het nationale goalballteam, een ploeg bestaande uit slechtzienden. Vier jaar geleden, in Sydney, viel Oranke tegen. Dit keer was de doelstelling duidelijk: er moest een medaille behaald worden.
Goed fout
De start was nog veelbelovend. In de eerste groepswedstrijd werd aartsrivaal Duitsland met klinkende cijfers verslagen: 3-0. Daarna ging het, om in Nancy's woorden te spreken, 'goed fout'. “De tweede wedstrijd was tegen Canada, de regerend paraolympisch kampioen. We wisten dat het moeilijk zou worden. Maar het werd een domper van jewelste. Het hele team had een off day en we verloren met 9-0. Nee,we konden elkaar geen verwijten maken. Iedereen speelde namelijk slecht. Ja, ik ook. Had die nacht ervoor slecht geslapen en
ochtend te weinig gegeten Ik was niet geconcentreerd. Ook de tweede wedstrijd, tegen Finland, ging met grote cijfers verloren (8-1). Nancy speelde die wedstrijd op halve kracht. „In de warming-up schoot het in mijn nek. Ik ben wel aan de wedstrijd begonnen, maar ik speelde niet best."
De dag daarna herstelde oranje zich met een zege op Griekenland, waarna tegen de Verenigde Staten een 'ingecalculeerde' nederlaag werd geleden. Na een 3-1 zege op Brazilië kreeg Nederland tegen Japan een laatste kans om de halve finale te bereiken. Volgens onze coach moesten we met 6-0 winnen, maar achteraf bleek 3-0 genoeg te zijn. Het maakte allemaal niets uit, want we kwamen niet verder dan 1-1."
Geen medaille dus. Een flinke domper voor het goalballteam en voor Nancy zelf. “Super-jammer. Het doel was de halve finale en dat is niet gelukt: Niet de eerste keer dat we de hoge verwachtingen niet konden waarmaken." De vroegtijdige uitschakeling had toch nog een paar voordelen. Zo kon Nancy de laatste week in alle rust van de overige sporten en de stad Athene genieten. Tenminste, dat probeerde ze. „Het vervoer was nogal chaotisch geregeld", vertelt de Volendamse. „Stap je in de bus naar het wielrennen, kwam je bij het atletiekstadion terecht. Het ging 'op z'n Grieks', zeg maar. De beveiliging was ook erg overdreven. In elke bus zat een marinier en zelfs de trainingstassen werden overhoop gehaald. Dat vond ik best wel vervelend."
Stil
Het mooie weer en het prachtige zwembad maakten weer veel goed. Net als de opening- en sluitingceremonie. Al viel de reactie van het publiek nogal tegen, vindt Nancy. “Het Olympisch stadion was totaal uitverkocht, maar het publiek was opvallend stil. Dat vond ik erg jammer, vooral omdat ik puur op mijn gehoor ben aangewezen." De Volendamse twijfelt oven haar toekomst in het goalballteam. Ze overweegt een andere sport. te gaan beoefenen: de tandemrace. “Ik ben gek op fietsen en deze sport lijkt me een leuke uitdaging. Goalball is een prachtige sport, maar je bent altijd afhankelijk van andere mensen. Met fietsen is dat niet zo. Als ik dan mijn dag niet heb, kan ik alleen mezelf de schuld geven. Dat spreekt me aan. Ik ga mijn best doen om ook in deze sport de top te bereiken. De Paralympics? Wie weet. Ik heb nog vier jaar de tijd."