René kijkt positief tegen het leven aan
René kijkt positief tegen het leven aan
De nieuwjaarsbrand heeft diepe gaten geslagen in de gemeenschap van Volendam. Maar uit de schaduwen van die inktzwarte duisternis komen nieuwe bloemen op. Slachtoffers van de brand krijgen nieuwe kansen met aangepast werk. Met een soms verrassende creativiteit en een opmerkelijke inzet storten zij zich op een nieuwe loopbaan.
Goed, het was even wennen voor René Tol. Maar geldt dat niet voor iedereen die op zijn zestiende van school komt en 'eigen baas' wordt? De 18-jarige Volendammer stapt monter door het leven. Als grafisch ontwerper, advertentieverkoper, fotograaf en journalist voor de Kabelkrant Waterland in Volendam. "Ik zit hier voorlopig goed." Eigenlijk wilde hij het tegelzettervak in. Net als z'n vader. Hij had zich op school al in het metselen verdiept en wilde verder met tegelzetten. Maar de ramp gooide roet in het eten. De littekens van de brandwonden op zijn handen vormden het grootste probleem. "Mijn handen gingen scheuren. Dat ging gewoon niet." Een alternatieve baan was snel gevonden bij de Kabelkrant. "Ik ben daar eerst in opleiding geweest bij de mensen die toen de Kabelkrant deden. Zat ik de hele dag bij de familie Koning, want daarna moest ik alleen verder. Die zag ik in die tijd vaker dan mijn vader en moeder. Ik ben die mensen nog altijd dankbaar en zie ze geregeld. Daar heb ik een bijzondere band mee gekregen"
Een geheel andere loopbaan wachtte, dan waar hij al die jaren naartoe geleefd en gewerkt had. "Ik weet niet of het beter is dan in de bouw. Het is anders. Ik wilde graag de bouw in, maar ik heb geen idee hoe leuk ik dat had gevonden. Ik kan het niet vergelijken. Maar ik weet wel dat ik het nu naar mijn zin heb." Een baan die uit verschillende onderdelen bestaat. En hoewel René wellicht de meeste aandacht trekt als hij er met zijn fotocamera voor een nieuwsitem op uit trekt, voelt hij zich geen journalist. "Ik maak wel eens een foto met een paar regels tekst. Maar mijn belangrijkste taak is advertenties verkopen en maken. Het maken van die advertenties vind ik het leukste. Vooral als je de tijd hebt om een 'mooi ding' te maken. Daar maak je een klant blij mee. Iedereen ziet dat en dat vind ik wel leuk. Dat hoor je ook gelijk. En als het niet goed is, hoor ik het ook en pas ik het aan."
De littekens die de ramp zowel lichamelijk als geestelijk hebben achtergelaten, vormen geen belemmering voor zijn werk. Ook niet als hij op iemand af moet stappen. "Van de zomer maakte ik nog foto's op de kaasmarkt in Edam voor een paar honderd toeristen. Daar trek ik me niks van aan. Ik doe gewoon mijn werk, mijn ding. Als mensen me aan gaan staren, moeten ze dat maar doen. Daar leer je wel mee leven, je moet toch verder. Ik heb geen tijd me daar druk om te maken. Bovendien zijn de mensen in Edam en Volendam het wel gewend."
Alleen de warmte is een probleem. "Maar daarvoor is er nu een airco aangebracht op mijn werkplek. En ik typ met twee vingers. Verdere beperkingen heb ik eigenlijk niet. Ik kan alles doen in het dagelijks leven, kan mijn handen goed gebruiken. Mijn vingers stonden scheef, maar dat is opgelost." Psychische problemen of dipjes heeft hij evenmin. In tegenstelling tot sommige van zijn lotgenoten. "Nooit last van. Gelukkig niet, en ik hoop niet dat het nog komt. Ik kijk heel positief tegen het leven aan. Misschien komt het ook dat ik de nacht niet bewust heb meegemaakt. Ik werd wakker in het ziekenhuis en heb er verder niets van gezien. Daar ben ik dankbaar voor."
Hoe zijn loopbaan er verder uit gaat zien, weet René nog niet. "Daar moet ik over gaan nadenken, maar ik ben er nog niet mee begonnen. Misschien moet ik eens een opleiding gaan doen. Maar wat ik nu doe, bevalt uitstekend. De journalistiek is niets voor mij, maar het grafische vind ik wel leuk. Misschien wil ik wel verder als grafisch ontwerper en wie weet waar ik dan nog terecht kom."