De waarheid van Jan Bennink:
Den Haag CS is een gepasseerd station. Laten we de lokale conducteurs terugfluiten.
Een stuk over een deur die ik al heel lang open zie staan. Maar die ik nog niemand eerder zag intrappen. Het is een veel te lang stuk geworden. Maar het biedt dé oplossing voor de machteloze impasse waar we als Nederlandse burgers inzitten.
De Haagse politiek is failliet.
Het elastiek is definitief uit de geel groene onderbroek gelubberd. Het politieke vuur smeult alleen nog wat, na een jarenlange strontdouche van opzichtige corruptie, roof, verraad, leugens, gegraai, nepotisme, moedwillig onderpresteren én het smoren van het rudiment oprechte oppositie.
Na het aantreden van Rutte als premier, spoelde langzaam maar zeker, de illusie van politieke integriteit van de stoep langs het Lange Voorhout zo het putje in. Zijn veertien jaar durende lachbui, verdreef, op drie moedige jongens na, de laatste restjes eloquentie, stijl en kunde uit de hartkamers van onze toch al zwak kloppende democratie.
Geen Plinius of Plato, maar Plata o Plomo in de polder.
Arm Den Haag, mooie stad achter de ellebogen, met haar kermisparlement, waar iedere welgemeende oppositiestem vruchteloos door de uitgestorven ruimte galmt en iedere poging tot debat kan rekenen op een platvloerse jijbak of een stroman.
Die zogenaamde Hofstad, waar de hoffelijkheid dood is en de enige overgebleven oprechte stemmen mogen rekenen op hatelijke intellectuele leegte, platgetreden paden, een schietgebaar achter de rug, een showproces, een paraplu of bierfles op het hoofd, een ijskoud negeren of als dat niet volstaat een onvermijdelijk rendez-vous op een parkeerdek van het Mediapark.
Een politieke roundabout zonder uitweg -zelfs als de A12 eens niet door acteurs en figuranten bezet is- waar, als er door de kamer toch een vuistje wordt gemaakt met een motie, deze subiet wordt genegeerd door de WEF of WHO zetbaas van dienst.
We zagen het in één jaar tijd van Huffelen, Weerwind én Dijkstra doen. Ze zitten geen van allen vast. En de woedende volksmassa bleef zoals altijd uit.
Met als stinkend middelpunt, onze Tweede Kamer; die plattige poppenkast tegen een decor van “stenig stenen” en modderkluiten , waarvan de handpopjes in kabinet en kamer, van tevoren zorgvuldig worden gegroomd en geselecteerd op slaafse loyaliteit aan het systeem.
Een perfide plek waar de burger poppetjes kan kiezen tot hij een ons weegt, maar uiteindelijk op hetzelfde punt uitkomt en steeds dieper en onwrikbaarder in de modder vast komt te zitten.
Met nu notabene een ongekozen NCTV klerk aan het hoofd van de polderpiramide. Een zetbaas die niemand heeft gekozen en die niemand ooit zou kiezen.
Een man die de eerste week van zijn premierschap besteedde aan het knipmessen voor Biden, trouw zweren aan Zelensky en likken naar Van der Leyen.
Naar voren geschoven door de leider van de machtigste Nederlandse partij die geen gelegenheid voorbij laat gaan om luidkeels zijn onvoorwaardelijke loyaliteit uit te spreken aan een ander moordlustig en diep corrupt regime, hier ver vandaan, maar toch zo dichtbij.
Politiek Den Haag grossiert in onvoorwaardelijke steun aan vreemd regimes?
Denk daar eens over na.
10 jaar geleden was zoiets ondenkbaar.
Ik herinner me goed de ketelmuziek tegen de boys van Denk. De rellen over dubbele paspoorten.
Peanuts vergeleken bij wat Wilders openlijk flikt met het misdadige regime in Israel.
Laat staan wat Rutte ons inwreef met zijn WEF tasje.
Maar het past in het patroon waar ik het met jullie over wil hebben.
Het Nederlandse politieke hart wordt in snel tempo stilgelegd.
De zeggenschap over ons land rust, volgens mij, niet langer in Den Haag.
We moeten onze energie anders richten!
Het heeft geen zin meer om onze vuistjes naar die geblindeerde ambtenarenmierennesten op te steken, het Malieveld te vullen met onze tractorretjes, ballonnetjes en bontgekleurde petjes of op te trekken naar het troosteloze Binnenhof met hartenkreetjes, spandoekjes, pietietietjes en rolfluitjes.
De hofvijver zwijgt in alle talen.
Het torentje is hol van binnen.
De macht over Nederland is uit Den Haag weggevloeid en naar boven én beneden uitgewaaierd. In de vorm van een diabolo.
Die ene helft rust ver boven ónze macht, ongrijpbaar en onbereikbaar, achter slagbomen en gewapende mannen in blauwe speelpakjes, bij internationale gezagsorganisaties, machtige families, belangengroepen, denktanks en buitenlandse mogendheden.
Maar het andere, net zo belangrijke deel van de macht, die ooit in Den Haag lag, rust nu bij een oneindige muffe deken van agenda-getrouwen op lokale sleutelposities en in het maatschappelijk middenveld; vele tienduizenden gestaag en onder de radar naar binnen geloodste systeemlaven.
Een onmetelijke hoeveelheid mondjes die uit hetzelfde, door ons belastinggeld goed gevulde ruifje vreten, terwijl ze steevast tegen onze belangen in beslissen.
Ontelbare “handjes” die allemaal dezelfde kant op wijzen en voetjes die allemaal dezelfde kant op marcheren, in lock step op precies dezelfde maat, die door de internationale anti-humanistische, anti Christelijke, roofkapitalistische oligopolistenkliek aan dat grijze lokale marionettenleger wordt aangegeven.
Terwijl onze droevige blikken zich steevast smekend naar Den Haag richten, hopend op nieuwe tijden, grijpen zij, in hun dorpen, steden, vergaderzalen en board rooms, al tientallen jaren steeds strakker, de absolute macht, vervangen zij de Nederlandse driekleur door hun oorlogsvlaggen en zoveel mogelijk van ons, door nieuwe, veel betere Nederlanders.
Op hun gemeentehuizen, hun twitterpagina’s, hun hoofdkwartieren en buitenposten wapperen nu hun oorlogsvlaggen, kom je alleen aan de andere kant van de Dorpsstraat, over hun regenboog zebrapaden.
Waar zij de macht grijpen, wordt onder de radar, zonder democratische controle, de religie van de nieuwe wereldorde gepredikt. Daar wordt de SDG agenda punt voor punt uitgerold, de One Health filosofie verkondigd, daar geldt hun Climate Justice waar iedereen van kotst, hun LHBTI gejubel en racistische anti blank en seksistische anti man beleid. Daar hangt hun spuuglelijke transhumanisme vlag in top. Daar preken ze hun hypocriete streven naar equity en sustainability, terwijl ze zelf eerste klasse, de wereld over vliegen en graag buiten het zieke geruis van windmolens of de straling van 5G lantarenpalen wonen.
In Nederland is de ware macht inmiddels verstrooid in een spinnenweb van old boys en girls; een onzichtbaar en diffuus netwerk van oncontroleerbare uitvoerders in semi overheid, op burgemeesters- en wethoudersposten, bij nutsbedrijven en kernorganisaties. Van Gezondheidsraad tot Waterschappen.
Van Ziekenhuisdirecties tot Directeuren van Staatsbosbeheer, de Gasunie, banken en energiebedrijven. Van NPO tot de Raad voor Cultuur.
Bazen van inlichtingendiensten en NGO’s, schooldirecteuren, bankdirecteuren, ziekenhuisdirecteuren, admiraals en generaals, bazen van havens, voorzitters van raden van bestuur, vakbondsleiders, aanvoerders van agrarische organisaties, ondernemersclubs en gezondheidsinstituten, politiechefs, hoge ambtenaren, kerkleiders en zo voort.
Zij zijn de echte bazen van Nederland. Zij varen strak de koers, niet uitgezet in den Haag, maar in Brussel, New York en Davos. Onbereikbaar voor het rode potlood. En amper weg te sturen.
En dat, terwijl onze rechterlijke macht, die andere gebroken poot van de trias politica, niet mag toetsen aan de grondwet, ondergeschikt is aan de grillen van internationale verdragsorganisaties, de verdenking op zich laadt, om zich te laten misbruiken voor showprocessen tegen oppositiepolitici en te mondige dissidenten en het legitimeren van door buitenparlementaire stakeholders gewenst beleid, zoals in de Urgenda zaak.
Als Rudi Dutschke nog had geleefd, had hij met tevredenheid én bewondering gezien hoe zijn lange mars door de instituties, die leidde naar de politieke en maatschappelijke top, terug is gevloeid, tot in de diepste bestuurlijke haarvaten van de maatschappij.
Zoals de inoperabele uitzaaiingen van een op zich succesvol te bestralen gezwel.
Den Haag Centraal intussen, is niet meer dan het rangeerterrein, waar de beleidstreinen uit het buitenland, soepel de provincie en het maatschappelijk middenveld in worden gedirigeerd.
Niets meer dan een schakelstation tussen de grootmacht en de kleinmacht, een “rubber stamp” machine, een administratiefabriek, vol bureaucraten die vlijtig bindende internationale wetgeving vertalen naar Nederlandse wetten en regels, een doorgeefluik en een klapmachine, zoals vorig jaar voor die misdadige clown Zelensky.
Een verzameling trekpoppen en lobbyisten van organisaties als WEF, VN, WHO, Atlantic Council, CIA en NATO, met een steeds moeilijker vol te houden façade van legitimiteit.
Bill Gates, George Soros, Christine Lagarde, Netanyahu en andere onzichtbare king- en queenpins uit de bovenste piramide van de Diabolo, slaan Den Haag gewoon over. Zij hebben directe invloed op de inhoud van onze omroepen, kranten en onze portemonnee, onze voedsel en watervoorziening, het behoud van ons landschap, de toekomst van onze boeren en vissers, ons weer, ons gezondheid en lichamelijke integriteit, onze financiën en ons defensiebeleid, tot het plaatsen van hun spuuglelijke datacenters en het massaal opslokken van ons drinkwater aan toe.
En zo zien we steeds steeds openlijker hoe de lokale macht en door de internationale deepstate ingepalmde organisaties, afstand nemen van Nederland als natie. En Den Haag als centrum van de macht.
Dat begon ooit met de wens van wethouder Karin Ollongren om Amsterdam onafhankelijk te verklaren omdat de uitslag van de landelijke verkiezingen haar niet beviel.
Toen werd dat nog gezien als wereldvreemde waan van een gefrustreerde, stampvoetende freule.
Maar sindsdien is de machtsverschuiving naar lokaal alleen maar duidelijker geworden.
Of de ring A10 door Extinction Rebellion wordt afgesloten of niet of de politie op de knieën gaat voor George Floyd of wij Sinterklaas en Zwarte Piet mogen vieren; het wordt ver weg van Den Haag besloten en keurig uitgevoerd en gefaciliteerd door lokale koninginnetjes als Femke Halsema of operettefiguren als Hubert Bruls.
Amsterdam weigert Kamervoorzitter Bosma voor Keto Koti.
Kamerlid Herzberger is niet welkom op een congres over transseksualiteit.
Telecom multinationals plempen zelf het land vol 5G masten.
En Oranje gemeente Baarn, waar de prinsesjes op school zaten, weigert nog langer de Nederlandse vlag uit te hangen. Baarn verdorie!
Het zijn allemaal tekenen van een paradigma verschuiving in de politieke macht.
Notabene, het stijve, ooit zo chique Renkum besluit, na Apeldoorn, zonder burgerinspraak of één kik uit de landelijke politiek, een “smart city” te worden en begint met het plaatsen van duizenden potentieel levensgevaarlijke lantarenpalen.
En oh zo toevallig, Carola Schouten, wordt op haar rode slofjes “gekozen” tot burgemeester van Rotterdam, de belangrijkste nog functionerende stad van ons land, zonder enige inspraak, laat staan instemming.
Waarmee volgens mij, de burgemeesters van alle grote Nederlandse steden nu vallen onder direct gezag van het World Economic Forum.
Om cruciaal beleid uit te voeren is Den Haag allang niet meer van belang.
Den Haag CS is een gepasseerd station.
Maar toch is het Haagse theater is nog steeds het podium dat alle boze burger energie, alle verdriet en boosheid opslurpt.
Terwijl er niets meer te halen is.
Het Binnenhof is gesloten en ingepakt voor onbepaalde tijd en de macht en alle Haagse doofpotten zijn overgedragen aan het hoofd van de geheime dienst en zijn mensen, die opzichtig knipmessen en meebuigen met de internationale wind, zonder enig oog voor de wensen van de Nederlandse bevolking.
Hoe goed ook bedoeld, als je iets wil veranderen op dit nieuwe speelveld, en iets van macht terug bij de burger wil brengen, volstaat het niet om een politieke partij te zijn, die zich richt op de Haagse poppenkast.
Je bent dan in het beste geval het zoveelste radertje in de machine, ook al denk je dat je tegen de stroom indraait.
Je wordt misbruikt als doekje voor het bloeden, geëxcommuniceerd, besmeurd of erger.
Laten we de landelijke politiek voortaan vermijden. En weer leren opkomen voor onze basisrechten in een brede beweging die op lokaal niveau een vriendelijke vuist kan maken.
Een vakbond van mensen die gewoon willen leven. Een groep mensen van alle politieke windrichtingen, geloven en afkomsten, die overal is waar agenda’s worden omgezet in lokale bestuurlijke daden. Een beweging die opduikt waar burgerrechten verdedigd of afgedwongen of opnieuw geclaimd moeten worden.
Die mevrouw in Renkum was briljant, maar wat was ze alleen.
Ze had duizend man op de publieke tribune moeten hebben om haar aan te moedigen.
Laten we stoppen met het accepteren van gemeenplaatsen als “ja maar dat is al beslist”. “Ja maar het moet van Europa”.
Laten we stoppen ons met ambtelijke kluitjes en smoesjes in het riet te laten sturen.
Wat wordt beslist, bepalen wij.
Maar dan moeten we er wel staan.
Staan voor onze rechten. Staan voor de toekomst van Nederlanders in Nederland.
Wat dit is ons land en niet dat van Bill Gates, Vattenfall of Blackrock.
En wij willen schoon water. Een heldere lucht. Eerlijk eten. Natuurlijke bossen. Geen 5G lantarenpalen of wolven die onze kinderen bijten of windturbines of zonneweides, geen lock downs of verplichte prikjes, geen “van het gas af geulen” in onze straten. We willen eerlijk loon, voor eerlijk werk, zonder kapot belast te worden. We willen een goede zorg voor zieken en zwakken. Onderwijs zonder kinderseksboekjes en gender indoctrinatie. Een huisje voor onze eigen kinderen en veiligheid op straat.
Dat is niet teveel gevraagd!
Maar we moeten het wel afdwingen.
Wij burgers, moeten om Den Haag heen, als Tutmoses de Derde om Megiddo, als Guderian om de Maginot Linie heen ratelen en ons richten op de plaatselijke conducteurs, de kleine keizertjes die zich nu onzichbaar wanen.
Alleen zo kunnen we deze strijd, dorpsplein voor dorpsplein en publieke tribune na publieke tribune winnen.
Want ook als is hun diabolische strategie briljant, de duizenden uitvoerders van het Build Back Better Beleid zijn misschien niet door ons weg te sturen, ze zijn wel veel bereikbaarder voor onze grieven, voor onze stapels brieven, onze vreedzame demonstraties, bomvolle inspraakavonden, toespraken in gemeenteraden en demonstraties op de parkeerplaatsen, schoolpleinen en stoepen. En ze houden er helemaal niet van om in het zonnetje te worden gezet.
En als we ons verkwanselde belastinggeld nog willen opeisen of onze pensioenen, dan gaan we met zijn allen op bezoek in Brussel.
Dan maken we er gewoon een uitje van.
Gansch hun raderwerk staat stil, als onze machtige arm het wil. Maar dan moeten we het wel willen.
Ik beraad mij op mijn rol.