Lijsttrekkersspeech CDA ledenvergadering

Lijsttrekkersspeech CDA ledenvergadering     
Nog niet eens zo heel lang geleden, als Lucy (dat is mijn vrouw) en ik de Nivo lazen op woensdag, dan zei ik wel eens tegen haar: als ik deze stukken zo lees over de politiek dan jeuken mijn handen. Daar is toch nog een hoop goed werk te doen. Haar antwoord was dan steevast: Willem, je mag van mij alles doen, maar ga nooit in de plaatselijke politiek want dat is zo’n wespennest! Daarmee was die discussie dan weer tot een einde gekomen. Maar ik bleef lezen en ik bleef er mijn gedachten over houden.

Tot zo’n vijf maanden geleden het bestuur van de CDA-afdeling in Edam-Volendam mij vroeg of ik wethouder RO wilde worden? Zij hadden daar een paar redenen voor: 

• zij hadden een nieuwe wethouder nodig (niet onbelangrijk) 
• ik had belangstelling voor bouwen en ruimtelijke ordening 
• ik was beschikbaar (ook geen slechte zaak) 
•  men schatte in dat ik dat wel zou kunnen

Mijn overwegingen om dat aanbod uiteindelijk te accepteren waren: 

• ik zocht een nieuwe uitdaging (ook nadrukkelijk op een ander gebied dan waar ik tot die tijd in bezig was geweest) 
• ik vond en vind bouwzaken en alles wat daar bijhoort interessant 
• ik was beschikbaar 
• ik vertrouwde op de inschatting van andere, meer ervaren, mensen “dat ik het wel zou kunnen”.
  
  en
  
• ik kreeg “groen licht” van Lucy. Voor mij heel belangrijk.

Daarbij dacht ik ook: wethouder is toch meer bestuurlijk en niet zo politiek? Toch? Ja, ja…….. Vervolgens vond ook de Raad het goed en ben ik aan de slag gegaan.

Gelukkig kreeg ik veel hulp
Over actuele R.O.-dossiers van mijn voorganger Theo Nouwen en de ambtenaren bij grondgebied (waarvoor nog steeds veel dank). Van Peter Veerman, Jan Tol en de andere fractieleden op het gebied van politiek en de lokale verhoudingen. En zo ben ik nu 5 maanden bezig. En toen kwam het bestuur van het CDA weer langs: of ik ook nog lijsttrekker wilde worden voor de verkiezingen van maart 2006?

Hoewel ik mij natuurlijk meteen vereerd voelde met het verzoek, heb ik wel mijn twijfels gehad en geuit. Ik wist wel dat Peter het niet meer zou doen, maar er moest toch een meer ervaren mens zijn dan ik om die kar te trekken? Nou, die waren (en zijn) er ook wel: kijk maar onder mij op de lijst. Wat mij betreft zijn ze allemaal minstens even goed in staat deze klus te klaren, als ik dat ben. Desalniettemin heeft men mij gevraagd, en ik heb (na er toch ook weer goed over nagedacht te hebben) gezegd dat ik het zou doen.

Kijk: het wethouderschap was een sprong in het diepe (zoals het ook terecht in de Nivo stond). Nu, na een aantal maanden daarmee aan het werk te zijn geweest, heb ik leren drijven, watertrappen en ben ik al weer een tijdje aan het zwemmen. Door ook nog lijsttrekker te worden (en om in dezelfde beeldspraak te blijven) is het water opeens een stuk dieper geworden. Maar op zich maakt dat niet uit zolang je maar je hoofd boven water houdt. Doorzwemmen dus.

Dat is de beeldspraak, nu de inhoud
Als u mij zou vragen waarom het bestuur mij gevraagd heeft als lijsttrekker, dan kan ik alleen maar zeggen: dat moet u rechtstreeks aan het bestuur vragen. Als u mij vraagt: wat heb je te bieden als lijsttrekker (en dat vind ik veel belangrijker) dan zeg ik het volgende: Wat heb ik niet en wat ben ik niet? Dat lijkt wellicht wat vreemd, maar misschien toch handig om te weten:

• Ik heb geen grote politieke ervaring, al leer je snel bij in de praktijk.
• Niet verrassend, maar wel een feit en een risico dat u moet afwegen.
• Ik ben geen groot spreker.
• Ik vind het nog steeds een beetje eng. Maar: het gaat er niet alleen om wat je zegt, maar vooral wat je doet.
• Ik heb geen grote lokale bekendheid. Dat zal vast nog wel veranderen en dan maar hopen dat dat een goede zaak is.

Ik ben niet onfeilbaar
Mochten er mensen zijn die dat denken (lijkt me onwaarschijnlijk, maar je weet nooit). Ik maak dus fouten, zoals iedereen en dat zal ook niet veranderen.

Wat heb of ben ik dan wel?
Ik voel me rijk gezegend met een goede, mooie en lieve vrouw en twee lieve kinderen en een goede gezondheid van ons allen. Verder heb ik niet zoveel maar ik ben wel van plan het lijsttrekkerschap in te vullen zoals ik tot nu toe het wethouderschap invul. Dat wil zeggen: Ik werk in het besef dat ik in dienst bent van de gemeenschap.

Dat betekent: denken en handelen met het algemeen belang voor ogen. Dat betekent niet dat individuele belangen moeten worden genegeerd, maar wel dat je ze zorgvuldig tegen elkaar afweegt. Het betekent daarmee dus ook dat je soms individuele belangen opzij moet zetten of niet kunt honoreren.

Ik ben duidelijk, helder en eerlijk
Dat betekent: Kunnen uitleggen wat je wilt en doet en waarom je het wilt of doet; “nee” is ook een antwoord (mits gemotiveerd). En: we maken allemaal fouten, u, ik, maar ook de gemeente. Dat moet je ook durven zeggen als het zo is. Niet volharden in oude fouten omdat het nou een keer zo gebeurd is.

Ik bied beschikbaarheid aan en de wil tot communiceren
Mensen willen overleggen, willen hun verhaal kwijt, hun bezwaar kunnen maken. Ze willen dat er geluisterd wordt. Dat wil niet automatisch zeggen dat ze daarmee altijd hun zin krijgen, maar mensen snappen wel dat dat niet altijd kan. Je moet ze alleen niet negeren.

Ik probeer op die basis, dingen voor elkaar te krijgen
Dus na het praten en overleggen, knopen doorhakken en dingen doen. Deze zaken lijken misschien simpel maar, gelooft u mij, dat is het niet altijd. Dat was persoonlijk. Dan nu de zaken. Wat wil ik doen, bereiken voor en met het CDA?

Wonen
Wonen is ook bouwen maar het is meer dan bouwen. Betaalbaar wonen voor jong en oud betekent ook kwalitatief goed wonen. Wonen moet iedereen kunnen op een individueel passende manier. Dat betekent voor de één een wat duurdere woning, voor de ander juist een goedkope. Ruim en groot en: … wat minder mag ook wel. Woningen en buurten geschikt voor jongeren en ouderen. Dus ook: veilige buurten met voldoende parkeerplaatsen en voldoende groen en speelgelegenheid. Deze dingen gelden niet alleen voor nieuwe wijken maar ook (juist!, zou ik bijna zeggen) voor bestaande wijken. Inbrei-locaties. Goed nadenken over wat je wilt bereiken met en op een bepaalde plek in een bestaande buurt.

Zuidpolder / Dijkwijk
In het verlengde daarvan moet ik ook iets zeggen over de Zuidpolder, de Dijkwijk. De Dijkwijk komt er. Het kan kort duren of wat langer maar ik ben ervan overtuigd dat hij er komt. Er is al heel hard voor gewerkt door deze gemeente en mijn voorgangers en ik zal daar ook hard voor werken.

Waarom is hij er dan nog niet?
Het antwoord is even simpel als (soms) frustrerend: omdat wij er in dit land met zijn allen voor gekozen hebben dat er voor het tot stand komen van plannen (groot en klein) veel regels en procedures zijn. En dat is op zich best goed, want ruimte is een schaars goed in Nederland. Het is goed dat hier in dit land niet op een achternamiddag en in een achterkamertje allerlei onomkeerbare dingen worden geregeld die de levens van allerlei (groepen van) mensen beïnvloeden. Het is goed dat iedereen daarover mee kan en mag praten en het is goed dat er mogelijkheden zijn om besluiten in hoger beroep te laten toetsen. Dat wil niet zeggen dat ik niet denk dat we hierin af en toe doorschieten, maar het is in beginsel goed dat we het op deze manier met elkaar geregeld hebben.

Dat moeten we goed voor ogen houden. We moeten het daarom ook geen persoonlijke of “kommen”-vete laten worden. Ieder mens komt op voor wat hij of zij belangrijk vindt. Dat doen we allemaal, ikzelf ook. Het is maar net aan welke kant je staat van een bepaald verhaal. Op dit moment werkt het tegen ons, want wij willen zo snel mogelijk aan de slag omdat wij het belang van de vele woningzoekenden (alleen al in onze eigen gemeente) het zwaarst laten wegen.

Het is ook niet zo dat wij ons huiswerk niet goed gedaan hebben. Laat niemand u dat wijsmaken. Zowel de gemeenteraad als de provincie hebben de plannen ondanks de bezwaren, ook toen al, goedgekeurd, omdat ze volgens de toen geldende regels en normen waren opgesteld en compleet en voldoende onderbouwd waren. Niemand had dat beter anders of sneller kunnen doen.

Wat vervelend is, is dat gaandeweg de procedures, de regels (maar vooral ook de jurisprudentie) op bepaalde gebieden (vooral m.b.t. de luchtkwaliteit) door rechterlijke uitspraken zijn aangescherpt. In zijn algemeenheid betekent dit dat in ons hele land 70% van alle bouwplannen en –projecten strikt genomen niet zou kunnen worden gerealiseerd. Dat heeft niemand kunnen voorzien.

Ik waag me niet aan een inschatting over onze kansen bij het besluit op de schorsingsverzoeken door de Raad van State. Wat het ook wordt: het heeft niet aan de voorbereiding van de provincie of de gemeente gelegen. Wij wachten het besluit dus af en trekken vervolgens ons plan.

(Her)structureren
Zoals ook al bij het kopje “wonen” al even genoemd is ook structurering en herstructurering een belangrijk punt. Er zijn in de loop van vele jaren bepaalde dingen scheefgegroeid in deze gemeente: op het gebied van verkeer, op het gebied van industrie en wonen (in dezelfde buurten) en, als we niet oppassen, ook wat betreft ontwikkeling van nieuwe plannen in de oude kom.

Waar ik dus mee aan de slag wil gaan is: hoe kun je deze zaken verbeteren? Elk stapje op deze weg is er tenslotte één. Als we industrie uit een woongebied kunnen verplaatsen, dan moeten we dat ook doen. Als we uiteindelijk een beschermd dorpsgezicht voor Volendam willen, dan moeten we nu al kijken of nieuwe ontwikkelingen voor dit gebied in die visie passen. Ook dat bedoel ik met betaalbaar en goed wonen voor jong en oud.

Gemeentelijke organisatie
Tenslotte wil ik werken aan een verbetering van de gemeentelijke dienstverlening. Begrijp me goed: deze is nu niet slecht! Dan denk ik aan de laatste enquête, waaruit bleek dat de inwoners van onze gemeente over allerlei zaken eigenlijk best tevreden waren. Je kunt niet zeggen dat de gemeente Edam-Volendam een prima plaats is om te wonen en te leven, maar tegelijk beweren dat er van het gemeentelijk apparaat niets deugt. Die twee dingen gaan niet samen. Als het hier goed leven is, dan moet de gemeente ook goede dingen doen en dingen goed doen. Dat wil echter niet zeggen dat er niets verbeterd kan worden. Dat kan wel en daar zal ik aan werken.

• Wij kunnen zaken beter organiseren als gemeente.
• Wij kunnen duidelijker zijn naar mensen die vragen stellen.
• Wij kunnen beter zijn in onze communicatie naar betrokkenen en belanghebbenden bij welke plannen dan ook.

Dat is waar we mee aan de slag moeten en dat is waarmee je veel, vaak traditionele, ergernissen kunt verhelpen.

Deze lijst is niet uitputtend maar u heeft allemaal het verkiezingsprogramma gelezen. Ik heb er wat belangrijke punten uitgehaald. Ik heb voor nu gezegd wat ik kwijt wilde. Ik doe mijn best uw in mij uitgesproken vertrouwen niet te beschamen en ik weet me daarin gesteund door zeer kundige, welwillende en hardwerkende fractie- en steunfractieleden.

Dit is wat ik u bied. Of dat genoeg is, laat ik graag in eerste instantie aan u over en wellicht hierna aan de kiezer.

Dank u voor uw aandacht
Willem Mooijer