Ex-drugsverslaafden Theo Sier en Veronica beginnen als getrouwd stel nieuw leven

Ex-drugsverslaafden Theo Sier en Veronica beginnen als getrouwd stel nieuw leven

Opnieuw ontdekken
Ze hebben veel gemeen. Delen dat ze beschadigd zijn. Dat ze op jonge leeftijd werden misbruikt en later verslaafd raakten aan drugs. Voor Volendammer Theo Sier (23) – die twee jaar geleden zijn verhaal vertelde in de Nivo – bloeide er iets op tijdens het herstellen in Den Haag. Zijn gevoel van liefde voor zichzelf en voor een ander. Voor Veronica was het wederzijds. De 26-jarige was al vroeg vrouw. Is eigenlijk maar kort een meisje geweest. Hun verleden bracht hen samen. Sinds enige tijd proeven ze van nieuw geluk. Trouwden op 4 april in Alphen aan de Rijn en iets eerder leek er ook nieuw leven op komst. Het liep echter mis met de zwangerschap van Veronica. Eddy Veerman zocht hen op in hun appartement in een Haagse wijk.

Onlangs waren ze even in Volendam. Samen met Ramon Nieuwboer en Martin Kok gaf Theo voorlichting aan de eerste en tweede klassen van het Don Bosco College en ’s avonds was er een bijeenkomst voor ouders. Theo: ,,Ik ben geschrokken. Aan de vragen en de koppies van die jongeren merk je hoe laat het is. Een aantal is er al mee bezig, met drugs. De bevestiging kreeg ik van een van de leerkrachten. Die vertelde dat er vooral veel meiden gebruiken. En vroeg me wat te doen: het ouders te vertellen tijdens een ouderavond of niet?”
,,Die avond dat ik een lezing gaf voor ouders van het DBC heeft veel met me gedaan. Er was een goede opkomst, zo’n honderd mensen. Daarna kreeg ik veel vragen en verhalen op me af. Weet je: je hoort vaak van ‘die van mij gaat met een jongen om die gebruikt’. Maar ze maken de klik niet. Dat meisje krijgt ook die spullen… Er had een betere opkomst kunnen zijn, maar het DBC had briefjes aan de leerlingen mee gegeven om aan de ouders te geven. Ja, dat is natuurlijk niet zo’n slimme aanpak.”

Happy
Ze poseren in de laan waar ze wonen. Bij het fotobijschrift zou ‘Happy in Den Haag’ kunnen staan, maar dat is gedeeltelijk waar. Nog een paar maandjes en het pas getrouwde stel gaat de residentiestad verlaten. ,,Elke dag is het raak, op een plein hier vlakbij. En hier beneden is ook al een overval gepleegd met pistoolschoten. In de korte tijd dat we hier wonen is de straat al een paar keer afgezet en vlogen er helikopters boven de wijk…”

Vervolgens gaat het over problemen van dichterbij. Van henzelf. Veronica was elf jaar toen ze met haar vriendinnetjes terugfietste van het zwembad, alleen afsloeg en gegrepen werd. Verkracht. ,,Alles ging bij ons thuis strikt volgens regels. Zó laat dit, zó laat dat. Let op dit, voorlichting in dat. Er was zelfs een budget. Als er iets gekocht was, moest ik met bonnetjes komen, anders ging het van mijn zakgeld af. Overal probeerden mijn ouders ons – ook mijn broer en zus – op te attenderen. Hoe moest ik dan gaan brengen dat ik verkracht was? Ik schaamde me gigantisch. Kon geen kant geen voor mijn gevoel en met mijn gevoel. Ik besloot het weg te duwen.”

,,Ik wilde het vergeten en dat wil ik het liefst nog steeds. Verdiepte me ook nergens in. In wat er kan gebeuren met je, bijvoorbeeld zwanger raken. Misschien zou je tegenwoordig op internet gaan kijken. Ik raakte wel een stuk vrouwelijkheid kwijt. Begon vroeg met vriendjes. Om te laten zien dat ik ook zelf ergens controle over kon houden. Ik voelde me zo klein, zo machteloos. Mijn eigenwaarde en vertrouwen was ik kwijtgeraakt.”

,,Ik ging dingen uitproberen, blowen en zo. Dat maakte me rustiger, plus ik kon mijn emoties wegvlakken. Bovendien, als ouders zeggen dat alles juist níet mag, ben je sneller geneigd iets te gaan proberen. Ik was negen jaar toen ik mijn eerste sigaret proefde. Ergens ging er iets niet goed in de opvoeding. Mijn zus belandde namelijk ook in de afkickkliniek en mijn broer zit er nu in. Terwijl mijn ouders heel netjes zijn.”

Kilo
,,Op mijn dertiende druiste ik tegen alles in, dook uit school de kroeg in om het gezeur van thuis maar te ontlopen. Op mijn zestiende ging ik zelfstandig wonen. Moest ook uit huis, was onhandelbaar. Ik kreeg een vriendje en we trokken bij zijn moeder in. Daardoor was het drugsgebruik alleen in het weekeinde. Totdat we op onszelf gingen. Het werd niet langer een gelijkwaardige relatie. Hij was veel ouder. Mishandelde me. Ik zat regelmatig onder de blauwe plekken. Ik had een goede baan, werkte zeventig uur, ook om minder thuis te zijn. Maar hij wilde dat ik stopte met die baan, dat ik vanuit huis ging dealen. Cocaïne en ketamine. Hadden we een kilo coke thuis, dagelijks. Ik woog steeds minder af voor klanten en snoof de rest zelf op. Tien gram per dag. Omdat ik niks te doen had en zo mijn hoofd leeg maakte. Ik was zelf de grootste afnemer. Op een gegeven moment woog ik nog maar 47 kilo.”
,,Mijn moeder vertrouwde het al langer niet, maar ik liet haar niet binnen. Zei dat het goed ging. Op een gegeven moment liet zij me los. Na zes jaar, ik was inmiddels 22, was ik al meerdere malen bij de politie geweest en ging ik met wat spulletjes en zonder een cent op hangende pootjes terug naar mijn ouders. Ik moest opgenomen worden. Ik had geen keuze meer. Ook al belde hij me nog zestig keer per dag.”

,,Mijn zus had toen al bij Parnassia Verslavingszorg gezeten. Daardoor kon ik wat sneller, binnen vier weken, binnenkomen. In de eerste twee maanden liep ik er rond met een lach. Ik was immers uit de hel. Het regende weer, ik leefde weer. Toen trokken ze alle laatjes open in de Emily Hoeve. Van alles waar ik nooit over gepraat had. De nachtmerries kwamen terug, mijn eten bleef niet meer binnen. Ondertussen bleef die vriend me bellen. Ik vond het zielig, dat hij nog in die shit zat. Bovendien, het voelde zo vertrouwd, ondanks dat het onveilig was.”

,,Vervolgens kwamen de één-op-één gesprekken in de kliniek. Ik herinnerde me details niet eens meer, zo diep had ik het weggestopt. Toen kwam ook de vraag waarom ik het mijn ouders niet alsnog zou vertellen van de verkrachting. Mijn moeder vond het verschrikkelijk dat ze het nooit had aangevoeld en dat ik het zo lang alleen had gedragen. Ik leerde weer het zelfvertrouwen terug te krijgen. Leerde dat ik op bepaalde punten niet fout was geweest. Aan de andere kant, misschien heb ik situaties wel aangetrokken. Die ene avond, toen ik elf was, werd ik uitgekozen; later wilde ik zelf bewijzen dat ik ook touwtjes zelf in handen kon nemen. Uiteindelijk belandde ik toen ook in een verschrikkelijke situatie.”

,,Op de Emily Hoeve trok ik steeds meer naar Theo toe. Hoe logisch dat is? Eigenlijk heel logisch. Er worden daar inderdaad meer relaties geboren. Maar wij deelden toch iets bijzonders. Het misbruikt zijn.” Theo: ,,Eigenlijk mag dat niet op de Hoeve. We hebben er ook wel problemen mee gehad. Maar ja, er is weinig ruimte om elkaar uit de weg te gaan. Onze levens kwamen bovendien overeen. Ze begreep me en als ik wat zei, knikte ze niet alleen, ze zei ook wat terug. Ze wist namelijk waar het over ging. Maar op de Hoeve benadrukken ze dat je de behandeling alleen moet doen. Niet verwaarlozen en denken: over drie maanden lossen we het met z’n tweeën wel op en vergeten we alles.”

Veronica: ,,Inmiddels was ik op re-entry, de laatste fase, beland. Dat is het punt dat je zelf werk of een opleiding moet gaan zoeken, contacten moet gaan leggen, zelfstandig moet worden. Nadat je een jaar opgesloten hebt gezeten. Vervolgens ga je op weg om weer te leren om te gaan met mensen. En je moet jezelf weer ontdekken. Dat we goede maatjes waren, was duidelijk. Maar verders mocht je niks. Niet zoenen of zo. Daar kan een straf op staan. Theo moest zijn laatste fase nog afmaken. Op een gegeven moment werd ik bij de staf geroepen. Het was té zichtbaar. Daarop hebben we beide eerlijk ons verhaal verteld. De mensen om ons heen wisten het dus eerder dan wijzelf. Want van lichamelijk contact was nog geen sprake geweest. Er was aantrekkingskracht, je voelde dat er spanning tussen ons was. Als ik hem zag, voelde ik warmte. Dus moest er toch meer dan een vriendschap zijn.”

Theo: ,,Voor mij was dat speciale gevoel ook wennen. Het was jaren geleden. Toen zij naar re-entry zou gaan, zou ik mijn beste maatje niet meer dagelijks zien. Ik wilde het niemand laten merken, maar voelde me ellendig. Uiteindelijk kwam ze me vaak opzoeken.” 

Veronica: ,,Je hebt samen in het programma gezeten en in de commune wordt alles besproken, dus je kent elkaars diepste geheimen. Als één van de twee zich anders dan goed voelt, dan voelen we dat van elkaar aan en weten wat er is. Als hij bijvoorbeeld zijn schouders optrekt, weet ik dat hij even de stoere jongen wil uithangen, maar dan weet ik dat er iets aan de hand is. Het voelt ook veilig. Zes jaar lang is er tegen mij gezegd dat ik niet mooi maar lelijk ben, dat ik niks kan. Dat ga je op een gegeven moment zelf geloven. Als Theo dan zegt dat ik lief ben, dan is dát zelfs moeilijk te geloven voor mij. Dat is wennen.”

Theo: ,,Ik voel me nog onzeker in bepaalde dingen. Als ik iets moet regelen, krijg ik het Spaans benauwd. Dat deed mijn moeder altijd voor me. En met de huishoudelijke dingen denk ik dat ik steeds te weinig doe.”

Veronica: ,,Ik heb een stuk jeugd overgeslagen, heb een stuk gemist bij de ontwikkeling van mijn eigen-ik. Ben altijd gekneed door een ander. Nu ben ik aan het leren voor mezelf op te komen en tegelijkertijd dingen los te laten, niet overal de controle over willen hebben. Ik ben op een bepaalde manier gewond geraakt en bij het helen daarvan weet Theo bepaalde details nog niet. Ik ben zelf nog aan het verwerken en moet door tal van dingen heen. Dan krijg ik wel eens een flashback.”

Theo: ,,Dat is moeilijk, want soms maak ik een geintje en zij wordt plots boos. Dat heeft met het verleden te maken. Dat moeten we een plek geven. Zonder haatdragende gevoelens naar mensen uit dat verleden te houden. Het moet je leven niet meer blijven beheersen. Het moet niet zo zijn dat als we buiten zijn, we angstig om ons heen kijken. Dit is een tijdelijke oplossing. Over een paar maandjes gaan we naar Purmerend. Ik kan hier als timmerman niet wennen aan de mentaliteit van de mensen op de bouw. Teveel ‘kanker dit en kanker dat’. Veronica is bezig aan de laatste weken om haar SPW-diploma te halen voor Kinderopvang. Dan kan ze eerst als gastouder werken en daarna wil ze haar eigen kinderdagverblijf op gaan zetten.”

Ten huwelijk
,,We waren bijna zelf al ouders. Vorig jaar augustus – we woonden toen drie maanden samen op re-entry – waren we beide klaar en gingen we op onszelf wonen. Tijdens Oudjaarsavond wilde ik haar ten huwelijk vragen in Disney Parijs. Die ochtend bleek uit de test dat Veronica zwanger was. Waarom alles zo snel? De aantrekkingskracht was er volgens mij ook wel geweest zonder onze verledens en emoties. We genieten van de leuke dingen van nu. We ‘lopen’ geen groepen meer, maar lopen nog wel regelmatig bij re-entry binnen en schuiven dan gezellig bij de staf aan.”

Veronica: ,,Al vrij snel bleek dat ik een miskraam had. Mijn tweede. De eerste was bij die vorige vriend, vijf jaar geleden. Door de pil heen was ik zwanger geworden. Omdat ik het niet wist, gebruikte ik al die maanden gewoon drugs. Toen de menstruatie onregelmatig werd en wegbleef, kwam ik erachter. Maar het hartje klopte al niet meer… Ik zie het als een voordeel dat wij nu elkaar hebben. Het voordeel van het doorlopen van het programma is dat we iets duidelijk bij elkaar aan durven te geven en dingen bij elkaar herkennen. Hij is wel eens twee uurtjes koppig.”

Theo: ,,Soms moet je elkaar even laten en de ruimte geven.” Veronica: ,,Ieder kan op een andere manier ergens mee bezig zijn, maar we moeten respect hebben voor elkaars proces. Dat geldt voor mensen die nooit verslaafd geweest zijn en ook voor ons. Hier in Den Haag hadden we eerst een ander huisje; bleek dat die eigenaar liefst vijf verschillende contracten met elf mensen had afgesloten. We waren opgelicht, stonden letterlijk op straat. De eerste gedachte die bij ons opkwam was: we gaan wat spul halen en vergeten het. Daar zijn we wel van geschrokken. Zoiets duurt twee seconden. In moeilijke situaties moet je dus steeds rekening houden met het feit dat je ex-verslaafde bent en blijft.”

Veronica: ,,Ik zie nu pas, omdat mijn broer in de kliniek zit en mijn zus nog worstelt, hoeveel verdriet ik mijn ouders heb aangedaan. Dat is voor mij een motivatie om clean te blijven.” Theo: ,,Je ouders vragen jou ook van alles.” Veronica: ,,Ik ben een houvast voor mijn ouders. Met mij gaat het immers goed.”

Theo: ,,Met mij ook. Maar ik mis nog iets. Mijn oudere zus, Ingrid. Ik ben brieven blijven sturen, maar kreeg geen antwoord. Ondertussen ben ik steeds meer begrip voor haar beslissing – om geen contact te zoeken – gaan krijgen. In al die jaren heeft zij overal tussen gezeten. Het jong overlijden van mijn vader, dat ik misbruikt ben door mijn broer, dat ik verslaafd raakte, bij de Nieuwjaarsbrand betrokken was… ze heeft zich altijd weggecijferd, haar werd nooit gevraagd hoe het ging. Waarschijnlijk had ik dus ook zo afhoudend gereageerd. Maar…”

Veronica: ,,Ik heb haar ook een brief geschreven. Kan niet oordelen over wat er gebeurd is, maar zie dat Theo er verdriet van heeft. Hij moet geduld hebben. Voor haar moet de tijd rijp zijn.”

Theo: ,,Ik wil ook niet opgeven. Volgend jaar trouwen we voor de kerk in Volendam. Dat wil ik graag. De enige herinnering die ik aan de Mariakerk heb, is dat mijn vader er begraven is. Dat gevoel wil ik een draai geven. Als we daar trouwen, heb ik het gevoel dat hij er ook bij is. En ik hoop zó dat mijn zus, zwager en kind daar dan ook zijn…”