Er liggen nog vele harten in Edam!
Er liggen nog vele harten in Edam!
De reünie van oud-Edammers afgelopen zaterdag in de Grote Kerk was een groot succes. De organisatie had gerekend op 295 deelnemers, maar volgens Theo Buijten, een van de organisatoren, waren er uiteindelijk wel tegen de 400 mensen aanwezig. Ook veel ‘huidige’ Edammers glipten toch even de kerk in om te kijken of ze nog oude bekenden van vroeger zouden treffen. ´Het is een fantástisch feest´, aldus Harry Hulskemper, die zich zichtbaar genietend onder de reünisten van heinde en verre mengde.
‘Ken je die nog?’, ‘Leeft die nog?’ en ‘Ah, nú zie ik het, ik herkende je niet meteen!’ De uitroepen van herkenning waren niet van de lucht onder de menigte die zich had verzameld in de Grote Kerk. Uit alle delen van het land waren ze gekomen, sommigen van (heel) dichtbij - Middelie, Oudendijk of Hoorn - maar een flink aantal ook van ver: Eindhoven, Limburg, Oost-Groningen. Velen waren via familieleden op de reünie geattendeerd. ´Ik zag op de website dat een oud-klasgenootje van me uit de vijfde klas van de lagere school ook zou komen. Ik vond het destijds zó jammer dat ze verhuisde, dat ik dacht: ´ik ga erheen! En ik heb haar al gezien ook!´, vertelt een oud-Edamse die nu in Eindhoven woont. Ook diverse geëmigreerde oud-Edammers waren op de bijeenkomst afgekomen. Een vrouw uit Rwanda had afgezegd - ze kreeg haar visum niet geregeld - maar anderen hadden met veel plezier de afstand vanuit Australië, Nieuw-Zeeland of Engeland overbrugd.
Nieuw-Zeeland
´Vijftig jaar geleden, tijdens de feestweek, was ik nog jong´, vertelt Rie Bos-Bouwes. ´Ik wist meteen dat ik deze feestweek niet wilde missen, dus ben speciaal hiervoor uit Nieuw-Zeeland gekomen. Of ik me een echte Edamse voel? Ik ben in hart en nieren Hollands, zeg ik altijd, maar Edamse, nee dat toch niet.´
Moeilijke keuze
Hoe anders is dat voor Joop Knelange. ´Mijn hart ligt nog altijd in Edam, al woon ik al vijftig jaar in Australië! Ik zou willen dat de afstand Edam-Australië was als de afstand Nederland-België. Graag zou ik hier mijn laatste levensjaren slijten, maar mijn kinderen en kleinkinderen wonen in Australië, dus of dat gaat lukken…´ En dat was wat velen die dag zeiden: hun hart lag nog steeds in Edam, maar terugkomen, dat zou waarschijnlijk niet gebeuren: ‘je vindt toch niet meer wat je hier ooit had hè…’