Bier, bevoorrading en beunen strijden om voorrang op Dijk

Bier, bevoorrading en beunen strijden om voorrang op Dijk
Met de kermis voor de deur, staat iedereen op scherp in Volendam. Bier, bevoorrading en beunen, strijden om voorrang. “Als het zo moet, breek ik het hele zootje af”; briest steigerbouwer Henk Loef door z'n mobieltje. Aan de voet van de Dijk, pal voor Bar de Molen, verrijst een indrukwekkend geraamte van aan elkaar geklemde pijpen. Het fundament voor de veelbesproken beunen, het ideale kermispodium bij uitstek.

Als alles tenminste volgens de regels verloopt, want nu al dreigt het mis te lopen. Met de tekeningen onder zijn arm legt ambtenaar bouw-en woningtoezicht Ruud Buth uit waar de fout zit. De trapconstructie die nu pal boven de elektriciteitskast uitkomt, moet een meter naar rechts. Anders valt de ene helft van het terras groter uit dan de andere en dat kan problemen opleveren met het draagvermogen en vul de rest zelf maar in. Het is geen kwestie van horeca pesten of gemeentelijk mierenneuken, stelt Buth. „Dit is allemaal vooraf berekend dus we moeten ons aan de tekening houden. Bovendien kan ik het maar beter nu zeggen, anders moeten ze straks op donderdagavond alles weer veranderen en dan ben je verder van huis. Ik heb hem mijn mobiel nummer gegeven dus bij twijfel kunnen ze altijd bellen."

Praathuis
Regeltjes, controle, handhaving. Praat me er niet van in het Praathuis aan de Dijk. De elf verzamelde mannen (vrouwen niet toegestaan, net als vloeken en roken) hebben andere dingen aan hun hoofd. „Ben je door Bond gestuurd?" grapt er eentje met een vette knipoog verwijzend naar de in problemen geraakte wethouder. Ach, het politieke leven, wat stelt het voor? Het aardse leven van dorpsgenoot Hein Loege, dat duurde maar 65 jaar. “Hij zat helemaal verstopt", treurt een 'prater' die eraan toevoegt dat voortaan iemand anders het licht aan moet doen op het kerkhof. Nee, er is geen nieuws. „Kom maandag maar terug'' stelt het elftal eensgezind. „Oh nee, doe maar dinsdag want de kermis werkt hier nog wel even door."

Al die ambtelijke perikelen rondom de beunen, verbaast hen niet. „Ze proberen er altijd wat bij te smokkelen. Maar dat gebeurt overal." Neem nou de tijdelijke wegversperring ter hoogte van Brasserie Cathrien. De vuistdikke buizen, verticaal in de straatstenen geposteerd, weerhoudt de bevoorrading er niet van via de andere kant de Dijk op te rijden om spullen af te leveren. „Kijk, daar moeten ze nou een controleur voor neerzetten want ze rijden gewoon af en aan, niemand houdt zich eraan", stelt het 'Dijkbestuur' eensgezind vast.

Trapconstructie Steigerbouwer Henk Loef heeft de trapconstructie inmiddels losgekoppeld. Met wat schuiven en wrikken lukt het hem nog tamelijk eenvoudig deze wijziging door te voeren. „Ik doe dit werk al 26 jaar en bouw overal podia, tot in Amsterdam toe, maar zo streng als hier maak ik toch zelden mee"' verzucht Loef die 120 kilogram schoon aan de haak weegt. Of hij aan de norm van 'één persoon per vierkante meter voldoet' zoals vastgesteld voor de beunen, waagt hij zelf ook te betwijfelen. „Zolang hij stilstaat, lukt het nog wel" weet een passant, „Maar als hij gaat hossen, breekt de pleuris uit."

Aan de politieke perikelen heeft de gemiddelde Volendammer verder geen boodschap. Die hoopt op mooi weer, kunnen ze lekker buiten staan, over het water turen en van de ene kroeg naar de andere. Onderling zijn ze maar heel kort van stof. Namelijk dat ze 'er klaar veur zijn'.