Jan is dubbel zo gelukkig na rampjaar
Bron: AD
Jan is dubbel zo gelukkig na rampjaar
Stilte in de storm heet zijn nieuwe cd, maar de route naar zijn lang verwachte album was geplaveid met kommer en kwel. Dit jaar moet, na het voor hem rampzalig verlopen 2007, hét jaar van Jan Smit worden. ‘Yolanthe is het beste wat me is overkomen. Het is hartstikke fijn als je bij iemand écht kunt huilen.’
Hij noemt zichzelf ‘altijd gemotiveerd, positief en nooit chagrijnig’. Jan Smit (22) grijnst: ,,Als Yolanthe en ik later kinderen krijgen, en dat willen we allebei dolgraag, hoop ik dat ze net zo knap zijn als hun moeder en mijn optimisme hebben.”
Die eigenschappen hebben hem afgelopen jaar op de been gehouden, maar de Volendamse zanger bekent dat het vaak een uiterst wankel evenwicht was, waar zelfs zijn genetische opgewektheid niet altijd tegen bestand bleek. ,,Het begon met een telefoontje van Frans Bauer op een koude winterdag. ‘Jan, je moet naar je stem laten kijken’, zei hij. ‘Ik heb je gevolgd en het is niet goed. Ik heb al een afspraak voor je gemaakt’.’’
Maar Bauer, zelf operatief bevrijd van een poliep op de stembanden, stuitte aanvankelijk op een flinke portie nonchalance. ,,Ik zei tegen Frans dat ik gewoon wat hees was. Tuurlijk, ik merkte als ik ’s ochtends uit bed kwam dat ik een schorre strot had. En dat ik op het podium mijn stem begon te ontzien: verhaaltjes tussen de nummers uitsmeren, cadeautjes die op de bühne werden gegooid uitgebreid uitpakken, moppen tappen, het publiek laten zingen…
Ik hield mezelf enorm voor de gek. Omdat ik bepaalde toonhoogten niet meer haalde, begon ik écht uit mijn tenen te zingen. Het was een voortdurend forceren. Later zeiden de artsen: ‘het is een wonder dat je sowieso nog een liedje kon zingen’. Ik deed het puur op wilskracht. Ik mocht gewoon niet verzaken.’’
In het Ikazia Ziekenhuis in Rotterdam werd hij door kno-arts Jan Willem Arendse, die samen met zijn collega Jaap van Twisk, Frans Bauer en Guus Meeuwis van hun stemprobleem verloste, onderzocht. ,,Mijn stembanden sloten niet, waren verstopt met slijm en oedeem en diep gegroefd. Hoe je dat noemt? Gewoon gehandicapt. Het bleek een aangeboren afwijking. Mijn zussen Monique en Jenny zijn er inmiddels óók aan geopereerd. Monique omdat ze professioneel zangeres is en Jenny als juf met de kinderen op school moet zingen.”
Jan Smit kreeg een zangverbod van zes weken. ,,Ik dacht dat de wereld verging. Ik kende nooit tegenslagen en nu dit. Ik zei tegen de dokter: ‘Bel jij Jaap Buys, mijn manager, even? Er moeten wat optredens worden afgezegd’. Ik was eigenlijk opgelucht, vond het wel lekker om even niks te doen. En dat het lek eindelijk boven water was.
Toen ik na anderhalve maand terugkeerde, zei de arts dat hij een vervelende mededeling had. Ik moest over vier dagen worden geopereerd en vervolgens zeven maanden revalideren. Een keiharde klap in m’n bek. Er waren 100.000 kaarten verkocht voor mijn toer. Ik reed verdoofd naar huis. Alsof een vrachtwagen dertig keer over me heenreed - en terug. Ik lag de hele nacht te huilen. Mijn lust en mijn leven waren me afgenomen.”
Het was in die inktzwarte periode dat hij veel steun vond bij zijn vriendin Yolanthe Cabau van Kasbergen. ,,Het is,’’ zegt Jan Smit, ,,fijn om iemand naast je te hebben bij wie je kunt huilen. En andersom. In die tijd overleed Yolanthes vader. Een drama, hij was 53. Ik was al helemaal gek op haar, maar we groeiden toen echt naar elkaar. En hoe verdrietig we waren, we hadden elkaar. Ik kende dat gevoel niet, maar het heeft me een rijker mens gemaakt. En volwassen.”
Zijn nieuwe album Stilte in de storm, zegt hij, weerspiegelt die groei. ,,Het is een dagboek uit 2007 geworden. Elk nummer gaat over wat ik en Yolanthe hebben doorstaan. Een van de liedjes was een idee van haar. Ze zei: ‘Iedereen is altijd maar aan het klagen, mensen zijn ontevreden, hebben nooit tijd’. Ik heb toen De hemel is hier geschreven.’’ Hij zingt: ‘Iedereen praat in huizen en op straat, over hoe het na de dood met ons gaat. Wat zou het zijn? Geen oorlog en geen pijn, vrede voor groot en klein. Maar als dit alles niet bestaat, is het voor ons nog niet te laat. Leef gewoon je leven’.
Jan Smit: ,,Iedereen denkt dat na je dood tachtig maagden, ontelbare kratten bier en schitterende bloemenvelden wachten. Maar mensen vergeten in het heden te genieten. Daarom zing ik ook: ‘Want als je gaat en Petrus daar staat, aan het begin van de hemelse poort. Stel je toch voor, je mag er niet door. Hij heeft het laatste woord’.
Nee, zelf heeft hij geen innige band met God. ,,Hoewel. Als God bestaat en wil dat ik mijn loopbaan voortzet, heeft hij me op tijd gewaarschuwd. Ik ben katholiek, Yolanthe ook. Als we trouwen gebeurt dat in de kerk. Dat hoort er bij. Ik bid nooit. Ik vind het oneerlijk dat te doen als het ineens erg tegenzit.”
Maar zijn album straalt behalve levenservaring, ook geluk uit. Want: ,,Yolanthe en ik verhuizen na de zomer naar ons nieuwe huis in Volendam. Dat is nog niet af, maar elk dag staan er bussen voor de deur met fotograferende mensen. Maar als we er straks zijn heb je een érg hoge ladder nodig om over de heg te komen.
We wonen nu in Hilversum, in de buurt van Yolanthes familie. Erg gezellig. Ja, toen ik 17 was riep ik wel meer. Dat ik nóóit uit Volendam weg zou gaan. En dat ik alleen maar trouw met een meisje van hier. We wonen nu een jaar samen, ik kan m’n geluk niet op. Al zouden we in een kartonnen doos wonen, het maakt me niet uit zolang ik maar bij Yolanthe ben.”
Natuurlijk was het voor Jan Smit, die nog thuis woonde, aanpassen. ,,Ja, de potjes gel, tubes tandpasta en sokken slingeren nog wel rond, maar het wordt minder. Yolanthe is netjes. Toen ik, gedwongen door mijn stemproblemen thuis zat, vertrok ze ’s ochtends om zeven uur naar de opnamen van Onderweg Naar Morgen. En kwam ze om zeven uur ’s avonds weer thuis. Dat was ook wennen - in Volendam was er altijd wel iemand. Mijn fans dragen Yolanthe een warm hart toe, gelukkig wel. Maar ik krijg ineens vragen als ‘Welke shampoo gebruikt Yolanthe en hoe borstelt zij haar haar’. Wist ik veel…”
Vaker dan ooit krijgt Jan Smit ook te maken met ‘De Bladen’. Hij heeft er, binnen grenzen, vrede mee. ,,Als ik een cd presenteer zijn de fotografen er niet alleen overdag, maar ook ’s avonds als ik met mijn meisje stap. Ik verkoop iets, maar zij moeten ook wekelijks een blad verkopen. Ik kan niet verwachten dat ze alleen komen opdraven als het mij uitkomt.
Als we ergens zitten en ik zie een fotograaf buiten wachten, vraag ik hem binnen. Maak je plaatje maar, zeg ik dan. Dan ben je ook zaterdagavond eens lekker op tijd bij je gezin. Toen Yolanthes vader werd begraven waren ze er ook. Vier man sterk, tijdens de kerkdienst en bij het graf. Dat is wel even slikken, maar het is de tol van de populariteit. Alleen: als we trouwen - en ik weet echt nog niet wanneer - wil ik geen krankzinnig mediacircus. Dat wordt een dag voor Yolanthe en mij en onze families. Niks sponsoring van Shownieuws of bladen.”
Hij is tijdens zijn noodgedwongen pauze nooit uit de harten van de hondstrouwe aanhang weggeweest, mede dankzij zijn activiteiten voor CA. De kleding-multinational met het wat stoffige imago, is door Smits J-Style jeanslijn zowaar een hippe speler in de confectie geworden. Met een omzetstijging afgelopen jaar in Nederland van 43 procent. ,,Van mijn onderbroeken’’, glundert hij, ,,werden in vier dagen 42.000 stuks verkocht. Van CA kreeg ik een platina spijkerboek voor de verkoop van meer dan één miljoen jeans. T-shirts met de opdruk Miss Smit zijn niet aan te slepen.”
Hij is ouder en wijzer geworden, zegt hij. Zelfs zijn laatste herinnering aan ‘Jantje Smit’ met het aandoenlijke Ik zing dit lied voor jou alleen uit 1997 is vervaagd. ,,Ja, ik ben nu echt Ján. Ik zag Monique met een zwoele blik in een sexy videoclip op tv. ‘Mijn kleine zusje’, dacht ik. Maar ze is al 19. Laatst lagen Yolanthe en ik op de bank. Ze keek me diep in de ogen en zei: ‘Ja, Jan
, het kindje is er nou wel van af’.’’
Stilte in de storm verschijnt 29 augustus. Op 8 oktober begint de ’Jan Smit komt naar je toe tournee’ .
Hij noemt zichzelf ‘altijd gemotiveerd, positief en nooit chagrijnig’. Jan Smit (22) grijnst: ,,Als Yolanthe en ik later kinderen krijgen, en dat willen we allebei dolgraag, hoop ik dat ze net zo knap zijn als hun moeder en mijn optimisme hebben.”
Die eigenschappen hebben hem afgelopen jaar op de been gehouden, maar de Volendamse zanger bekent dat het vaak een uiterst wankel evenwicht was, waar zelfs zijn genetische opgewektheid niet altijd tegen bestand bleek. ,,Het begon met een telefoontje van Frans Bauer op een koude winterdag. ‘Jan, je moet naar je stem laten kijken’, zei hij. ‘Ik heb je gevolgd en het is niet goed. Ik heb al een afspraak voor je gemaakt’.’’
Maar Bauer, zelf operatief bevrijd van een poliep op de stembanden, stuitte aanvankelijk op een flinke portie nonchalance. ,,Ik zei tegen Frans dat ik gewoon wat hees was. Tuurlijk, ik merkte als ik ’s ochtends uit bed kwam dat ik een schorre strot had. En dat ik op het podium mijn stem begon te ontzien: verhaaltjes tussen de nummers uitsmeren, cadeautjes die op de bühne werden gegooid uitgebreid uitpakken, moppen tappen, het publiek laten zingen…
Ik hield mezelf enorm voor de gek. Omdat ik bepaalde toonhoogten niet meer haalde, begon ik écht uit mijn tenen te zingen. Het was een voortdurend forceren. Later zeiden de artsen: ‘het is een wonder dat je sowieso nog een liedje kon zingen’. Ik deed het puur op wilskracht. Ik mocht gewoon niet verzaken.’’
In het Ikazia Ziekenhuis in Rotterdam werd hij door kno-arts Jan Willem Arendse, die samen met zijn collega Jaap van Twisk, Frans Bauer en Guus Meeuwis van hun stemprobleem verloste, onderzocht. ,,Mijn stembanden sloten niet, waren verstopt met slijm en oedeem en diep gegroefd. Hoe je dat noemt? Gewoon gehandicapt. Het bleek een aangeboren afwijking. Mijn zussen Monique en Jenny zijn er inmiddels óók aan geopereerd. Monique omdat ze professioneel zangeres is en Jenny als juf met de kinderen op school moet zingen.”
Jan Smit kreeg een zangverbod van zes weken. ,,Ik dacht dat de wereld verging. Ik kende nooit tegenslagen en nu dit. Ik zei tegen de dokter: ‘Bel jij Jaap Buys, mijn manager, even? Er moeten wat optredens worden afgezegd’. Ik was eigenlijk opgelucht, vond het wel lekker om even niks te doen. En dat het lek eindelijk boven water was.
Toen ik na anderhalve maand terugkeerde, zei de arts dat hij een vervelende mededeling had. Ik moest over vier dagen worden geopereerd en vervolgens zeven maanden revalideren. Een keiharde klap in m’n bek. Er waren 100.000 kaarten verkocht voor mijn toer. Ik reed verdoofd naar huis. Alsof een vrachtwagen dertig keer over me heenreed - en terug. Ik lag de hele nacht te huilen. Mijn lust en mijn leven waren me afgenomen.”
Het was in die inktzwarte periode dat hij veel steun vond bij zijn vriendin Yolanthe Cabau van Kasbergen. ,,Het is,’’ zegt Jan Smit, ,,fijn om iemand naast je te hebben bij wie je kunt huilen. En andersom. In die tijd overleed Yolanthes vader. Een drama, hij was 53. Ik was al helemaal gek op haar, maar we groeiden toen echt naar elkaar. En hoe verdrietig we waren, we hadden elkaar. Ik kende dat gevoel niet, maar het heeft me een rijker mens gemaakt. En volwassen.”
Zijn nieuwe album Stilte in de storm, zegt hij, weerspiegelt die groei. ,,Het is een dagboek uit 2007 geworden. Elk nummer gaat over wat ik en Yolanthe hebben doorstaan. Een van de liedjes was een idee van haar. Ze zei: ‘Iedereen is altijd maar aan het klagen, mensen zijn ontevreden, hebben nooit tijd’. Ik heb toen De hemel is hier geschreven.’’ Hij zingt: ‘Iedereen praat in huizen en op straat, over hoe het na de dood met ons gaat. Wat zou het zijn? Geen oorlog en geen pijn, vrede voor groot en klein. Maar als dit alles niet bestaat, is het voor ons nog niet te laat. Leef gewoon je leven’.
Jan Smit: ,,Iedereen denkt dat na je dood tachtig maagden, ontelbare kratten bier en schitterende bloemenvelden wachten. Maar mensen vergeten in het heden te genieten. Daarom zing ik ook: ‘Want als je gaat en Petrus daar staat, aan het begin van de hemelse poort. Stel je toch voor, je mag er niet door. Hij heeft het laatste woord’.
Nee, zelf heeft hij geen innige band met God. ,,Hoewel. Als God bestaat en wil dat ik mijn loopbaan voortzet, heeft hij me op tijd gewaarschuwd. Ik ben katholiek, Yolanthe ook. Als we trouwen gebeurt dat in de kerk. Dat hoort er bij. Ik bid nooit. Ik vind het oneerlijk dat te doen als het ineens erg tegenzit.”
Maar zijn album straalt behalve levenservaring, ook geluk uit. Want: ,,Yolanthe en ik verhuizen na de zomer naar ons nieuwe huis in Volendam. Dat is nog niet af, maar elk dag staan er bussen voor de deur met fotograferende mensen. Maar als we er straks zijn heb je een érg hoge ladder nodig om over de heg te komen.
We wonen nu in Hilversum, in de buurt van Yolanthes familie. Erg gezellig. Ja, toen ik 17 was riep ik wel meer. Dat ik nóóit uit Volendam weg zou gaan. En dat ik alleen maar trouw met een meisje van hier. We wonen nu een jaar samen, ik kan m’n geluk niet op. Al zouden we in een kartonnen doos wonen, het maakt me niet uit zolang ik maar bij Yolanthe ben.”
Natuurlijk was het voor Jan Smit, die nog thuis woonde, aanpassen. ,,Ja, de potjes gel, tubes tandpasta en sokken slingeren nog wel rond, maar het wordt minder. Yolanthe is netjes. Toen ik, gedwongen door mijn stemproblemen thuis zat, vertrok ze ’s ochtends om zeven uur naar de opnamen van Onderweg Naar Morgen. En kwam ze om zeven uur ’s avonds weer thuis. Dat was ook wennen - in Volendam was er altijd wel iemand. Mijn fans dragen Yolanthe een warm hart toe, gelukkig wel. Maar ik krijg ineens vragen als ‘Welke shampoo gebruikt Yolanthe en hoe borstelt zij haar haar’. Wist ik veel…”
Vaker dan ooit krijgt Jan Smit ook te maken met ‘De Bladen’. Hij heeft er, binnen grenzen, vrede mee. ,,Als ik een cd presenteer zijn de fotografen er niet alleen overdag, maar ook ’s avonds als ik met mijn meisje stap. Ik verkoop iets, maar zij moeten ook wekelijks een blad verkopen. Ik kan niet verwachten dat ze alleen komen opdraven als het mij uitkomt.
Als we ergens zitten en ik zie een fotograaf buiten wachten, vraag ik hem binnen. Maak je plaatje maar, zeg ik dan. Dan ben je ook zaterdagavond eens lekker op tijd bij je gezin. Toen Yolanthes vader werd begraven waren ze er ook. Vier man sterk, tijdens de kerkdienst en bij het graf. Dat is wel even slikken, maar het is de tol van de populariteit. Alleen: als we trouwen - en ik weet echt nog niet wanneer - wil ik geen krankzinnig mediacircus. Dat wordt een dag voor Yolanthe en mij en onze families. Niks sponsoring van Shownieuws of bladen.”
Hij is tijdens zijn noodgedwongen pauze nooit uit de harten van de hondstrouwe aanhang weggeweest, mede dankzij zijn activiteiten voor CA. De kleding-multinational met het wat stoffige imago, is door Smits J-Style jeanslijn zowaar een hippe speler in de confectie geworden. Met een omzetstijging afgelopen jaar in Nederland van 43 procent. ,,Van mijn onderbroeken’’, glundert hij, ,,werden in vier dagen 42.000 stuks verkocht. Van CA kreeg ik een platina spijkerboek voor de verkoop van meer dan één miljoen jeans. T-shirts met de opdruk Miss Smit zijn niet aan te slepen.”
Hij is ouder en wijzer geworden, zegt hij. Zelfs zijn laatste herinnering aan ‘Jantje Smit’ met het aandoenlijke Ik zing dit lied voor jou alleen uit 1997 is vervaagd. ,,Ja, ik ben nu echt Ján. Ik zag Monique met een zwoele blik in een sexy videoclip op tv. ‘Mijn kleine zusje’, dacht ik. Maar ze is al 19. Laatst lagen Yolanthe en ik op de bank. Ze keek me diep in de ogen en zei: ‘Ja, Jan
, het kindje is er nou wel van af’.’’
Stilte in de storm verschijnt 29 augustus. Op 8 oktober begint de ’Jan Smit komt naar je toe tournee’ .