Nieuwe toekomst voor Yolanthe

Nieuwe toekomst voor Yolanthe
Yolanthe Cabau van Kasbergen begint aan een nieuwe toekomst. De 23-jarige actrice neemt afscheid van haar soapkarakter Julia in ONM . De bitch verdwijnt de komende weken. Yolanthe gaat bij de TROS aan de slag en ze verhuist samen met Jan Smit eind van de maand naar hun nieuwe huis in Volendam. „Ik heb 90 procent van de inrichting gedaan. Dat vindt Jan een vrouwending. Alleen de hertenkop boven de open haard is zijn keus.”

Jan en Yolanthe zijn volmaakt gelukkig. Zij houdt van zijn nuchtere humor, hij van alles van haar. En ze hebben gelukkig exact dezelfde smaak. Yolanthe vertelt het grijzend. „Hij vindt Robin Hood heel leuk en daar heb ik dus rekening mee gehouden. Het hele huis waar we gaan wonen is een beetje avontuurlijk gezellig.” Somt op: „We hebben een zebra-badkamer en een zwarte badkamer voor de gasten. Zelf badderen we tussen ronde Romeinse bogen. En we hebben kroonluchters. Die moeten er, als we verhuizen, het laatst in, na de grote loungebanken die we hebben uitgezocht. Anders gaan de luchters kapot.” Jan vindt alles prima. „We waren gisteren muurverf aan het uitzoeken”, vertelt Yolanthe, „Jan zit aan de koffie en speelt met zijn mobiel. Hij laat mij mijn gang gaan. En dat is ook zo lief aan hem. Al toen we een half jaar samen waren, zat ik met de bouwtekeningen. Of ik maar even wilde aangeven waar de stopcontacten moesten komen.”

Ze zijn alle twee pas begin twintig en dan al zo veel succes. De wekker voor ONM gaat niet meer elke ochtend om vijf uur af, maar de dagen vullen zich rap. Yolanthe heeft net het kerstontwerp klaar voor haar eigen lingerielijn. „Zwart, paars en veel kant, heel sexy.” Ze glimlacht: „Jan en ik zijn dankbaar dat het ons wordt gegund. We zien elkaar misschien minder dan een normaal verliefd stel, maar door al dat werken wordt het wel intenser. En we helpen elkaar. Jan heeft me elk woord van zijn nieuwe album voorgelegd. En toen ik live-uitzendingen had voor de TROS-show Twinzz is hij steeds meegegaan. Hij maakte me aan het lachen als ik zenuwachtig was.”

Acteren gaat Yolanthe missen. „Op het afscheidsfeestje van Endemol lieten ze twee scènes zien. De eerste waar ik ooit in speelde, dan zie je een heel verlegen meisje met een kokosnoot, en de laatste waarin ik als bitch Julia te zien ben. Dat stoere van haar heb ik wel. Ik ga Julia missen.”

Sentimenteel
Jan en Yolanthe hebben net gevierd dat ze exact anderhalf jaar samen zijn. „Ik had een sentimenteel cadeautje voor Jan willen maken. Daarvoor had ik mijn dagboek bij me toen mijn tas uit de auto werd gestolen. In dat dagboek staan alle lieve sms’jes die hij me ooit stuurde. Ik ging in een studio in Amsterdam één zin inspreken voor een commercial en daarna naar een printshop om het dagboek te kopiëren. Ik ben hooguit 10 minuten binnen geweest. Weg tas. Nog erger dan het dagboek, was dat er ook een medaillon in zat. Dat heb ik van mijn vader gekregen toen ik achttien werd, met alle fotootjes van al mijn dertien zussen, halfzussen en broertjes. Ik heb een beloning uitgeloofd.”

Hun anderhalf jaar samenzijn vierden ze uiteindelijk bij Gordon. „Hij vierde dat hij al twee maanden met zijn nieuwe vriend is en wij vierden onze verbintenis. Gordon had het hele huis vol gezet met kaarsen. Het was superromantisch.” Yolanthe en Jan gaan nog niet trouwen, ook al blijft het speculeren daarover aanhouden. Yolanthe proest: „We zijn echt nog heel jong hoor, en Jan is nog niet op zijn knieën gegaan. We mogen nu wel samen slapen in het huis van Jans ouders. In Volendam hebben ze de regel dat iedereen gewoon in zijn eigen huis slaapt tot er getrouwd is. Maar Jans ouders hebben een uitzondering gemaakt. Ons huis in Hilversum was gewoon te ver weg.”

Het logeren is binnenkort niet meer nodig. Nog een maand en Jan en Yolanthe gaan verhuizen naar het vissersdorp. Yolanthe: „Ik heb ook mijn geboortegrond aan Jan laten zien. We zijn afgelopen zomer een paar dagen naar Ibiza geweest. Het was emotioneel omdat ik mijn halfzusjes en -broertjes voor het eerst zag sinds de begrafenis van mijn vader. Van mijn stiefmoeder had ik destijds tegen mijn jongste broertje van toen vijf jaar moeten zeggen dat papa op een lange reis was voor zijn werk. Ze wist gewoon niet hoe ze hem dood moest uitleggen. Nu nam mijn stiefbroertje mij apart en legde het mij heel voorzichtig uit: ’weet je’, zei hij, ’niet schrikken hoor. Papa is wel op reis, maar hij is naar de hemel. Van die reis komt hij niet meer terug’. De ogen van dat jochie toen. Hij wilde zo graag dat ik niet zou gaan huilen. Ik heb zijn hand gepakt… Dan ben ik zo blij dat ons nieuwe huis logeerkamers heeft.”