De palingsoap

De palingsoap
Alsof er nog niet genoeg paling uit Volendam kwam (figuurlijk dan, want de echte palingvangst is nogal schaars), is er nu dan ook de palingsoap in het leven geroepen. Palingvissers, palingboeren, palingsound, palingrokerijen, palingfilet; het was nog niet genoeg en men is blijkbaar van mening dat er nog niet voldoende 'zeep' op de buis te zien is. Meer sop dus in dat palingwater en laten we nog maar eens een soap aan Volendam wijden. Want mensen krijgen er kennelijk geen genoeg van.

Ik heb de eerste en tweede aflevering bekeken en vond het in één woord stom. Of lachwekkend. Of kinderachtig. Ik weet niet welk woord de lading het beste dekt. Ik kreeg gewoon plaatsvervangende schaamte toen ik de scènes irritant traag voorbij zag kabbelen. Wie is hier in godsnaam in geïnteresseerd? Wie gaat nu lekker met zijn vrijetijdsbroek aan in de bank zitten, alle afspraken geschrapt in de agenda, verwarming op standje behaaglijk, bakje chips op schoot, glaasje cola in de hand om vervolgens de moeder van Jan Smit een tegel te zien uitzoeken voor in de badkamer?

'No offense'voor de moeder van Jan, die wordt ook ongewild overal maar voor gevraagd sinds haar zoon een ster is geworden, maar wat zich in de eerste aflevering afspeelde was toch echt van het niveau lik-me-vestje? Kijken naar mensen die in het huwelijksbootje stappen. Mensen die je, als je niet in Volendam woont, nog nooit hebt gezien dus laat staan van hebt gehoord. Als het nou een huwelijk was waarvan je je tranen van je broek moest vegen, kon het nog amusant zijn en wellicht vertederend, maar de vonken waren slechts in de uitlaat van de enorme trouwauto de zien. Weinig romantiek dus en weinig amusant.

En het deel dat Jan Keijzer met zijn vrouw zijn tuin een minimorfose geeft. Hilarisch toch? Een kwartier moeten aanschouwen hoe iemand twee potten vult met nieuwe plantjes en vervolgens met zijn vrouw het fileprobleem van Nederland probeert op te lossen onder het genot van een kop koffie. Goed gejat is beter dan slecht verzonnen zeggen ze weleens, maar geef mij dan toch maar Rob Verlinden. Die zegt tenminste iets als hij praat.

Wat ik me al lange tijd afvraag, is waarom mensen toch zoveel interesse hebben voor het dorp waar ik woon. Het dorp dat naar mijn mening gewoon doodnormaal is. Oké, een paar uitzonderingen daar gelaten, maar op het dialect en wat rare gewoontes na, zijn ook wij maar gewone mensen. Misschien zijn er wat overdreven veel muzikale talenten hier, maar op de fles van de buitensporige aandacht van de media kan nu wel een dop geschroefd worden.
Anders verzuipen we straks nog in het gezapige zeep van de palingsoap. En het waterniveau is al zo hoog hier...

Gina Schilder