Grondleggers van de palingsound scoren weer
Grondleggers van de palingsound scoren weer
Een palingsoap, een Jan Smit-special, Nick en Simon die de ganse dag op de beeldbuis voorbij vliegen. Je moet wel erg van Volendam houden om het allemaal te kunnen verhapstukken. Maar de grootste verrassing van dit moment is het succes van de mannen waarmee het allemaal begon: The Cats! Die zijn hot. Hun verzamelaar ‘The Cats 100’ met daarop 100 bekende en minder bekende songs, staat deze week fier in de top 3 van de Nederlandse albumlijst. De mannen weten niet waar ze het moeten zoeken. ,,Wij zijn echt overdonderd.”
Arnold Mühren reageert nuchter: ,,Ach, je kunt nooit gouden platen genoeg hebben.” Zanger Cees Veerman is licht emotioneel. ,,Ik ga de komende nachten heel goed slapen. Man, man, wat is dit een verrassing!” Het is kenmerkend voor het tweetal. Mühren is de zakelijke en relativerende man die tijdens en na The Cats als eigenaar van Studio Arnold Mühren een grote reputatie opbouwde. Veerman was en is altijd de wat schuchtere liedjesmaker, die echter nog het liefst elke dag op het podium zou willen staan.
Voor dit interview liet zanger Piet Veerman weten alleen mee te willen werken als hij alleen in het verhaal werd opgevoerd. ,,Typisch Piet”, oordeelt Mühren. ,,Communiceren is nooit zijn beste kant geweest.” Het gedrag van de nukkige leadzanger is altijd een beetje de splijtzwam binnen The Cats geweest. De wat schuchtere Cees Veerman had daar het meest onder te lijden. ,,Ik was degene die in het begin het meeste zong, totdat wij er achter kwamen dat Piet zo’n goede stem had. Vanaf dat moment werd ik toch een beetje naar achteren schoven. Dat was ook wel mijn eigen schuld, want ik kwam niet genoeg voor mezelf op.” Maar juist de twee totaal verschillende stemmen van de Veermannetjes maakte de sound van The Cats zo uniek. ,,We zongen allemaal”, zegt Mühren. ,,Cees en ik deden heel veel van de hoge achtergrondkoortjes. Het mooie was dat Piet heel goed was in het zingen van die soulachtige songs, terwijl Cees veel meer een en rock & roll-stem had.”
Op ‘The Cats 100’, die maar liefst vijf cd’s telt, staan veel songs die voor het grote publiek onbekend zijn. Opvallend is dat vier van de vijf Cats-leden verantwoordelijk waren voor de composities. Volgens Mühren leidde dat tot een gezonde rivaliteit. ,,Ik was de eerste die met het nummer ‘Lea’ een grote hit scoorde. Ik weet nog dat ik mijn eerste cheque kreeg. Ik twijfelde hardop of dat cijfer wel klopte, zoveel was het. Toen zag je wel wat scheve ogen bij de andere jongens. Maar als Piet bijvoorbeeld een fantastisch nummer had geschreven, wilde Cees, Jaap (Schilder: red) en ik daar overheen.” Het succes van The Cats is heel gemakkelijk in cijfers uit te drukken. De band verkocht in haar lange carrière, met daarin overigens de nodige tussenpauzes, meer dan dertien miljoen platen. Een bizar aantal voor een Nederlandse groep.
Dat de Volendammers in de studio vaak de songs lieten inspelen door professionele muzikanten, durven Veerman en Mühren volmondig te beamen. ,,In het begin waren wij amateurs met een gewone baan, die gewoon niet de tijd hadden om dagenlang in een studio te zitten”, aldus Mühren. In 1974 werden The Cats door hun platenmaatschappij naar Amerika gestuurd om daar met topproducers zoals Al Capps (Cher) en David Foster (Barbara Streisand) te werken. Mühren: ,,We hadden van 1968 tot 1973 talloze hits gescoord, maar halverwege de jaren 70 was de inspiratie verdwenen. Onze platenmaatschappij opperde toen het idee om in Amerika een aantal van onze oude songs opnieuw op te nemen. We kwamen de studio in Los Angeles binnen en daar zaten zestien man klaar. Echt waanzinnig.” Veerman vond dat juist allemaal te ver gaan. ,,Ik heb op één album (’Love In Your Eyes’) meegedaan, maar daarna ben ik tijdelijk uit de band gestapt.”
In de jaren daarop kondigden The Cats meerdere malen hun afscheid aan, maar net zo vaak kwam de groep weer bij elkaar. In 2006 schreef Marco Borsato-componist John Ewbank zelfs nog twee nieuwe songs voor de band, die zich voor één keer had herenigd. Alle leden van The Cats werden dat jaar ook geridderd tot Lid in de Orde van Oranje Nassau. Drummer Theo Klouwer was daar echter niet meer bij. Die overleed in 2001. Volgens Mühren en Veerman zit een nieuwe reünie, ondanks het enorme succes van de verzamelaar, er nu niet meer in. ,,We zijn allemaal rond de 65 en we hebben niet veel contact meer met Piet.” Een soap rondom The Cats? Veerman: ,,Dan zal het alleen een soap worden rondom Arnold, Jaap en mijzelf of alleen rond Piet. Gezamenlijk gaat dat niet meer gebeuren.” ’The Cats 100’ (Emi Music) is nu verkrijgbaar.