Siem op schaatsen
Siem op schaatsen
Trijn, zijn buurvrouw belde me in paniek: “die ouwe gek gaat schaatsen!”. Ik wist niet zo gauw hoe ik daar op moest antwoorden. In gedachte zag ik hem al in een wak schaatsen, een heup breken of dodelijk vermoeid en verkleumd ergens zitten, niet meer in staat om verder te gaan. Mijn meer praktische kant overwoog om Trijn aan te raden een kussen onder zijn kont te binden. Hoe nuttig dat ook zou zijn, ik besefte tegelijkertijd dat het onbegonnen werk was. Wat Siem in zijn kop heeft, zit niet in zijn kont en geen kussen zou dat kunnen veranderen.
“Laat hem maar”, zei ik tenslotte. Drie woorden die de conclusie vormden van een reeks overwegingen die allemaal op hetzelfde antwoord uitkwamen: Siem is niet te houden als hij iets in zijn kop heeft. Net als bij andere vergelijkbare gelegenheden hadden we, Trijn en ik, geen andere keuze dan de afloop van het avontuur met een benauwd hart af te wachten. Alle zorgen waarmee we die oude melancholische mopperkont omringen, stuiten steeds weer op de grenzen die hij trekt.
Meestal laat hij zich van alles met genoegen welgevallen. De zorg die Trijn aan hem besteedt mag dan begeleid worden door zijn gemopper over de drukte die ze maakt, het is ook zijn manier om zijn waardering te uiten. Mopperen gaat ze trouwens allebei goed af. Ook Trijn uit haar genegenheid het liefst door die te verbergen achter antwoorden als: “schei toch uit man, zonder mij was je allang dood, begraven en vergeten.” Siem heeft daar meestal wel een snedig antwoord op. Maar deze keer had hij haar gemopper genegeerd en was met de schaatsen om zijn nek naar buiten gelopen.
Zelf schaats ik niet meer. Na een ongeval kan ik met mijn rechtervoet niet meer sturen. De rechterschaats gaat dan meestal een andere kant uit dan ik wil en na een paar honderd meter is de lol er dan wel van af. Siem schaatsend tegemoet rijden om hem weer van het ijs af te praten, zat er dus niet in. Lopend ging ik op pad om hem te zoeken en voor een ramp te behoeden. Pas na een kwartier vond ik hem. Niet op het ijs, maar op de wal waar hij zich tegoed deed aan de snert die Ina Butter vanuit haar ‘Koek en Zopie’ bij de sloot langs het Karveel aan de man bracht.
“Denk maar niet dat je me naar huis kunt brengen”, zei Siem toen hij me in de gaten kreeg en bevroedde wat mijn plannen waren, “ik ben hier op de schaats gekomen en zo ga ik ook weer naar huis terug. Neem maar een snert en wat van die poffertjes, Ina deelt het gratis uit”. Hij liet dat volgen door een valse grijns die zoveel betekende als: “je kunt me niks maken”. En dat was ook zo. Met al die mensen er om heen voelde ik er weinig voor om op hem in te praten. Er zat niks anders op dan Siem zijn gang laten gaan.
Samen gingen we weer terug. Hij schaatsend en ik al schuifelend en soms dravend er achter aan. Bang dat hij zou vallen, probeerde ik dicht bij hem te blijven en dat viel niet mee. Bewonderend zag ik hem voor me uitgaan. Houterig geworden van het vele bankzitten mistte zijn slag alle soepelheid. . Voorzichtig en wat onzeker in zijn bewegingen maakte hij precies het plaatje dat je zou verwachten. Een oude man op de schaats. Maar hij genoot zichtbaar en kwam nog aardig vooruit. “Ik kan ook nog ‘pootje over’, lachte hij plagerig achterom. Het lukte hem inderdaad om zo de hoek te maken van de sloot naar de gracht. Daarmee had hij echter zijn energie bijna verbruikt en het schaatsen begon meer op schuifelen te lijken.
Trijn stond hem al aan de kant op te wachten. Die liet zich niet weerhouden door de omstanders om haar boosheid te laten blijken. “Stofzuigen doe je voortaan maar weer zelf, ouwe gek, je bent nog mans genoeg”, beet ze hem toe. Siem keek me grijnzend aan. “Het schaatsen was het mooist, maar dat Trijn zo ongerust was, vond ik bijna net zo mooi.” Er volgde een vette knipoog.
Eenmaal thuis in zijn stoel werd hij weer de oude Siem en zij de altijd redderende Trijn. Mopperend ging ze een deken halen om over zijn knieën te leggen, mopperend bracht ze ons chocolademelk en mopperend verliet ze ons. En God zag dat het goed was.
Peter Louter