Uit de Nivo van 2006:
Ergernis is een keuze
Hoe diep kunnen mensen zinken wanneer het gaat om de schoonheid van de natuur. Nivo en Stadkrant, in beiden troffen wij een tenenkrommend artikel over het slaverdriet van een paar “tuinmannen” aan het Oorgat. Hoeveel haat kan een amateurboer zaaien wanneer het gaat om een viertal Scheppingen Gods die toevallig het fort in Edam en omgeving hebben uitverkoren om te resideren in een nog resterend restje Paradijs, overgebleven na het volplempen met veel te grote huizenkasten, die op het Oorgat een indruk van menselijk onbenul hebben achtergelaten dat nooit meer te herstellen is.
Look at me! Look at me! Look at me!
Trots als pauwen pronken deze mensen met hun protserige onderdak, hun herrie eromheen, het verdubbelde verkeerslawaai dat ze meevoeren, en maar oorverdovend om het hardst zeiken om die paar vreugdekreten die wij zo af en toe slaken. Want dan kunnen ze niet slapen, de sukkels. Reigers, meeuwen, merels en andere vrije vogels mogen vanaf vroeg in de morgen de hele dag vrijuit krijsen waar ze willen, maar wij? Nee wij houden constant de Hele Buurt wakker. Omdat we volgens dezelfde sukkels geen inboorlingen zouden zijn. Hoe verzinnen ze het en hoe dúrven ze! De wereld is voor iedereen en wie bepaalt tegenwoordig nou nog wat inheems is en wat niet? Alles verschuift overal, inclusief de aarde zelf en haar weer. Maar het slaboerenverdriet denkt in overtuigde arrogantie wel even de grenzen te kunnen bepalen waar Moeder Natuur zich aan te houden heeft. No way boys, no way.
En dan worden we óók nog eens afgeschilderd als veelvraten! Karrevrachten voorgekookt dubbelverpakt vreten worden er dagelijks die huizenkasten ingereden, karrevrachten verpakkingsrotzooi er weer uitgereden en opgehaald met stinkende en ronkende vrachtwagens, levensgevaarlijk manoevrerend langs de de 1e, 2e en 3e auto van De Omwonenden, De Mens, het enige soort op aarde dat zichzelf uitroeit. Hoe nutteloos is de schoonheid van het bestaan...
Ergeren of respecteren?
Je ergens aan ergeren is een persoonlijke keuze die je maakt en die iets zegt over je levenshouding. Waaróm erger je je en hoeveel slaverdriet oogst je ermee? Hoeveel gezondheid kost het je om de hele tijd ergerlijk te denken? Zijn er nog andere mogelijkheden te bedenken om respectvol met ons samen te leven? Zie je het hier als een paradijs waarin we trots zijn op al wat leeft? Of zie je het als een permanent oorlogsterrein waarin de ene ergernis tegen de andere wordt uitgevochten...
Laten we trots als pauwen zijn op alles wat leeft en de natuur koesteren als onze enige woonplaats.
Het Pauwen Bevrijdingsfront