Opnieuw leren lopen: Chris Kras verloor rechterbeen na uitzonderlijk medisch voorval (foto)

Opnieuw leren lopen: Chris Kras verloor rechterbeen na uitzonderlijk medisch voorval Waar veel leeftijdsgenoten bouwvak vieren in het buitenland, aanschouwt Chris Kras bijna dagelijks van dichtbij de schoonheid van de Waterlandse natuur. Vanuit zijn rolstoel, want de 59-jarige Volendammer verloor begin dit jaar door een uniek medisch voorval zijn gehele rechterbeen. In het Purmerendse zorgcentrum Novawhere revalideert hij sindsdien en is het einddoel om binnen afzienbare tijd bij zijn ontslag de deur daadwerkelijk uit te lopen...

Op 15 februari van dit jaar werd Kras aan zijn versleten rechterknie geopereerd in het Purmerendse Waterland-ziekenhuis. ‘Operatie geslaagd’, kreeg hij kort erna te horen en de oud-doelman ving aan met de revalidatie. ,,Maar ik kreeg en hield enorme pijnen in het rechterbeen. Vroeg om meer pijnstillers, maar die kreeg ik niet.” Korte tijd later kleurde zijn voet blauw en voelde koud aan. Het bleek het begin van het einde voor zijn eigen rechterbeen van vlees en bloed.



Stollen
,,Er was epirine gebruikt en zoiets stroomt normaal door je lichaam, maar bij mij was het gaan stollen en in de bloedbanen terecht gekomen. Ze zeiden dat het niet eerder in Nederland was voor gekomen.” Kras kreeg aanvankelijk te horen dat zijn voet er af moest. ,,Maar steeds meer aderen bleken te zijn dichtgeslibd. Van onder de knie ging het naar boven de knie en uiteindelijk moest bijna het gehele been geamputeerd worden; ik hield slechts 24 centimeter over...”

De klap kwam hard aan. ,,Maar ik heb geen traantje gelaten. Kreeg een psycholoog aan bed en die merkte ook dat ik het goed opving. Ik wilde me niet druk maken, dat heb ik vroeger al gedaan, toen ik een binnenvetter was en op een gegeven moment ook in het ziekenhuis belandde. Heb ik alles van me afgepraat en daardoor knapte ik op. Ik ben hier in Novawhere wel gewaarschuwd dat de psychische klap tussentijds nog kan komen. Dat is goed om te weten, dan kun je je erop fixeren als je het aan voelt komen. Boos op de dienstdoende artsen ben ik nooit geweest. Mijn broer Wim, die de rol van coach kreeg, is wel verhaal gaan halen en kreeg te horen dat er sprake was van een ‘stukje nalatigheid’. Er is me tenslotte wel iets aangedaan waar je totaal niet op voorbereid bent. Er liep nog onderzoek naar het exact gebeurde en daar hoopte ik nog iets van te horen, maar ik heb nog niets vernomen.”
Nog voor hij de prothese kreeg aangemeten hing hij vanuit de rolstoel al aan de gewichten om het bovenlichaam sterk te maken. ,,De therapeuten zeiden: ‘jij loopt hier straks zo de deur uit’. Dat blijkt toch wel moeilijker te zijn dan gedacht. Mijn conditie is op peil, dat merk ik als ik hier in Purmerend ‘op pad’ ga en heuveltje op moet. Vroeger was ik nooit zo van de sportschool, maar nu wil ik het wel bij gaan houden.”

Inmiddels is er een ‘echte’ knie in tussen gezet. ,,Tot dusver zat er een stuk testknie tussen, een deel dat steeds verfijnd en bijgeschaafd moest worden, net zo lang tot het gepast zat tussen de protheses in. Ik moet m’n evenwicht nog leren goed te bewaren. Ben geneigd om naar de rechterkant te hellen met mijn lichaam en als ik dat ook met het been ga doen, dan ga ik als de letter ‘C’ lopen. ‘Let op: billenknijpen’, roepen de verpleegsters dan, zodat ik zorg dat mijn benen bij elkaar blijven.”

Ettelijke kilometers
Kras waakte ervoor weg te kwijnen op zijn kamer. ,,Zodra ik met de rolstoel de deur uit kon, ben ik ritjes gaan maken, soms ettelijke kilometers. Ze vertrouwen me hier en weten wat ik kan. Je moet zorgen dat je het binnen de proporties houdt en geen schade veroorzaakt. Geldt ook voor het proberen te lopen tijdens het revalideren. Als je niet oppast, hang je teveel voorover en dan maak je een knieval. Ik voel het meestal aankomen en dan vang ik mezelf op.” Als een peuter moet hij opnieuw leren lopen. ,,Korte pasjes, goed de ene voet voor de andere zetten.”

Uiteindelijk moet het ertoe leiden dat hij ‘gewoon’ kan wandelen. ,,De tijd zal het uitwijzen hoe ver ik kom, maar ik heb een filmpje gezien op internet van een man met een geamputeerd ben en dat zag er, lopende met zijn nieuwe been, goed uit. Het is dus mogelijk. Het gaat goed, maar ik kan nog niet ‘los’ lopen. Momenteel ben ik een rollator gewend en de brug in het revalidatiegedeelte. Daar leun je dan op, met veel gewicht. Dat moet je leren afbouwen. Een paar dagen geleden liep ik tussen twee verpleegsters in, met mijn armen om hun schouders heen. Dan moet je meer zelf doen. Je moet een techniek aanleren, er naar toe groeien, om de juiste lichaamshouding aan te nemen. Dan is vanzelfsprekend belangrijk hoe je georiënteerd bent ‘in je kop’. Je moet niet te snel willen. Maar voorlopig lig ik goed op schema. Komt ook omdat ik vanaf het begin mijn bovenlichaam en buikspieren ben gaan trainen met gewichten. Ik weet nog goed dat ik als handbalkeeper buikspieroefeningen deed. Ook om mijn buikje weg te krijgen, maar dat buikje ging maar niet weg...”

Urgent
Hij wil de handbalvereniging straks, zoals voorheen, weer van dienst zijn. ,,Scheidsrechters ontvangen en het scorebord bedienen. Als ik in de gewenste woning kom, dan ben ik dicht bij De Opperdam. Richting De Seinpaal heb je moeilijkere paadjes voor de rolstoel.” Uiteindelijk hoopt hij nog terug te keren op de arbeidsmarkt, bij Hein Schilder Bouw.

En hij aast op een woningruil. ,,Eigenlijk loopt mijn contract hier in Novawhere af op 28 augustus. Ik mag verlengen, maar dat is een kostbare zaak. Ik hoop dat het in de tussentijd lukt om een woning dichtbij mijn huidige woning te krijgen, aan Het Top bij De Stient. Zelf heb ik een bovenverdieping, dus dat zal problemen geven. Stiekem hoop ik in de woning terecht te kunnen van Hein Schilder, die aan de andere kant op de begane grond zit. Maar de situatie is kennelijk nog niet urgent genoeg. Ik moet gewoon vooralsnog oppassen dat ik geen capriolen ga uithalen met dat been. Toen handballer Marco Beers afscheid nam in De Seinpaal ben ik de trap van de sporthal opgekomen, maar dat was behoorlijk risicovol. Toen ik laatst bij Novawehere een hoge stoep opging, kreeg in onmiddellijk een corrigerend vingertje van een verpleegster: ‘Niet meer doen’. Ik ben al een keer gevallen. Helde ik naar rechts met mijn lichaam en dacht ik dat mijn gewone been daar nog zat, maar... die was er niet meer. Het is me wel gelukt om mezelf weer overeind te helpen.”

Moedig: ,,Het ideaalbeeld is dat ik weer kan lopen als een kievit. Dat je het eigenlijk niet kunt zien dat er een kunstbeen onder de broekspijp zit...”