Marokaan én Volendammer (foto)

Volendam telt het hoogste percentage Wildersstemmers, de helft koos tijdens de Europese verkiezingen voor de PVV. Des te opmerkelijker omdat je allochtonen met een lantaarntje moet zoeken in het vissersdorpje. De 43-jarige Mo El Morabit woont al weer twintig jaar in dit hol van de leeuw. En hij zet gewoon Jan Smit op tijdens zijn werk. Een Marokkaan in Wilders-bolwerk.Mo van de Rijschool voelt zich als vis in het water in PVV-stemmend palingdorp

„Ze bedoelen het niet kwaad. Wilders trekt zoveel stemmen omdat hij belastingverlaging wil"

In de auto en daarin zit hij vrijwel altijd omdat hij rij-instructeur is, staat radiozender 100% NL aan. En nooit iets anders. „Ik houd van Jan Smit, Hazes en Borsato", zegt Mo El Morabit. Doe hem maar palingsound en meedeiners. „Mensen verwachten dat ik r&b draai, met bonkende boxen!" Een vooroordeel waar hij niet mee zit.

Het wemelt ervan, maar ook Mo is een bekende Volendammer. Al is dat niet bekend in Volendam. Die kennen hem alleen als Mo van de Rijschool. Al beseft hij het zelf niet: „Ikke bekend?" Maar dat moet wel als ze het tot in Almere over hem hebben als 'De Marokkaan van Volendam'.

Furieus
Bij de laatste verkiezingen ging de helft van alle Volendam-stemmen naar Geert Wilders. „Alle Marokkanen terug!" lacht Mo. Hij zal dus wel als opgejaagd wild rennen voor zijn leven, horde furieuze dorpelingen achter hem aan... Maar op de Dijk, het kloppend hart van Volendam, houdt de havenmeester Mo van de Rijschool staande voor een gemoedelijk praatje. Een nieuwsgierig Aagje hengelt gehaaid naar het hoe en wat van zijn gezelschap. „Van nieuwtjes houden ze. 'Oh kijk, met wie loopt hij nou'. En dat gaat in sneltreinvaart rond. Een klein mugje wordt al snel een olifant."
Daarom praten ze dus tot ver in de omtrek over Mo: omdat de 43-jarige Marokkaan helemaal is ingeburgerd in een dorp waar zelfs een inwoner van het nabijgelegen Monnickendam als buitenlander wordt beschouwd. In een dorp waar ze 'eigen volk eerst' hebben uitgevonden.
Mohammed, zoals hij voluit heet, zet meteen wat recht: „In Volendam zijn drie Marokkaanse gezinnen, ik ben echt de enige niet." De liefde bracht hem naar het vissersdorp aan het IJsselmeer.

„Ik ben geboren in Casablanca en toen ik vier jaar was zijn we in Edam gaan wonen. Mijn vader was de eerste Marokkaan daar, later kwamen er meer. Edammers zijn het gewend." Het uitgaansleven van Volendam lokte: „Eerst werd ik daar niet geaccepteerd. Werd het bonje. Als ik met een meisje praatte, kwamen ze in een kring om me heen staan dreigen: 'Blijf van onze vrouwen af.' Tot aan knokpartijen toe." De liefde won. Met als hoofdprijs een echte Volendamse: „Haar ouders waren eerst niet zo blij. Daar kan ik wel inkomen, als mijn dochter later met een neger thuiskomt..." Vrolijk is zijn lach. „Ach, ik heb het over twintig jaar terug, de jongere generatie denkt er al heel anders over, die hebben meer te maken met buitenlanders. Ik ben een buitenlander, jazeker."

Wijst op het vel van zijn handrug: „Mijn huidskleur, mijn haar, daar kan je niet omheen. Ik ben een Marokkaan en daar ben ik trots op. Maar als ik Jan Smit tegenkom, schudt hij me de hand. En Nick en Simon en Jaap Buijs ook. En daar ben ik ook trots op. Ik ben een Volendammer, al blijf ik een jas." Als 'jas' worden de Volendammers aangeduid van wie de bet-bet-overgrootvader niet uit Volendam kwamen. „Mijn dochter is een bodywarmer."

Palingsoap
Geen Marokkaanse tongval, geen zwaar aangezette g of z. Grote grijns: „Maar ik kan wel plat-Volendams." En hij geeft een staaltje ten beste waarbij de palingsoap tot watersoep verbleekt. „Ik leef mijn eigen leven. Ik ben verwesterd maar de goede dingen van mijn eigen cultuur neem ik mee. Thuis, ik woon vlak bij Carola van BZN, hebben we het Volendams ingericht, maar niet met van die beeldjes hoor. Alleen geen kruis in huis. Dat wilde ik niet. Mijn vrouw is protestant. En ik ben moslim." Een hand op zijn hart: „Mijn geloof zit van binnen. Ik ga niet naar de moskee. Maar het lijkt me geen probleem als je hier wel vijf keer per dag wil bidden. Zij gaan op zondag toch ook naar de kerk. Mensen moeten van elkaars godsdienst afblijven. Elkaar daarmee niet beledigen, zoals Theo van Gogh deed. Ook Wilders scheert iedereen over één kam." De kutmarokkaantjes komen nog regelmatig voorbij in de politiek en media: „Ik heb me nooit bij mijn eigen soort verstopt. In zo'n groepje hoeft maar één raddraaier te zitten en je hebt de naam. Zoals die gasten het bij het Suikerfeest in de bios verzieken. Één klojo..."

Anderhalve Marokkaan en het halve dorp stemt Wilders. „Ik niet hoor! Nee, het voelt niet als tegen mij gericht. Ze bedoelen het niet kwaad. Wilders trekt zoveel stemmen omdat hij belastingverlaging wil. Ze hebben hier geen zin om te betalen voor de uitkeringen van vreemdelingen. Die lasten willen ze niet dragen. Volendammers zijn strebers, willen meer dan een ander. Een mooier huis, een mooiere auto. En ze zijn bereid daar keihard voor te werken. Bij mij denken ze ook wel eens: grote auto, zaak, eigen huis... waar doet-ie het van." Van lange dagen achter het stuur, tien uur is geen zeldzaamheid. Half Volendam moet bij hem hebben gelest. „Zelfs de zus van Jan Smit."

Hard klinkt de karaoke uit een kroegje, ondanks het ochtenduur vallen de stemmen al in: „Naast hard werken is lol maken hier heel belangrijk. Maar het allerbelangrijkst zijn vriendschappen. Voor vrienden laat je alles ogenblikkelijk uit je handen vallen, al ben je nog zo beroemd, al ben je een sterzanger." Vooruit, dat is zijn enige onvoldoende op het inburgeringsrapport: „Zingen kan ik niet. Alleen op mijn eigen muziek en in mijn eigen taal." Vet Volendams is zijn schaterlach: „Niet om áán te horen."