Lijstduwer RDZ: Jaap Bond (foto)

Aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen peilt de Nivo de stemming bij de lijstduwers van onze lokale politieke partijen. Namens Recht door Zee: Jaap Bond.

Als we telefonisch een afspraak maken, moet de Volendammer het meteen in zijn agenda noteren. Niet alles blijft langdurig opgeslagen in het geheugen, sinds de in 2007 gevallen wethouder anderhalf jaar later een hartstilstand kreeg. ,,Tja, als de stroom een tijdje is uitgevallen..."

Aan de buitenkant is niets te zien; de beperking, als gevolg van, zit van binnen. Bond: ,,Het hart heeft vijftien minuten stilgestaan. ,,Er zijn weinig mensen die dat overleven, laat staan daar ongeschonden vanaf komen en nog gezellige gesprekken kunnen voeren." Bond is er de man niet naar om te lang te dralen en stil te staan bij het ongeluk of juist het fortuin, dat hij nog onder de levenden is. ,,Het heeft weinig zin te piekeren over iets wat je niet kunt oplossen. Zo praktisch ingesteld ben ik altijd geweest."

In mei 2007 meldde hij zich voor het eerst bij dokter Iflé, die constateerde dat wethouder Bond een hartinfarct had opgelopen. ,,Hij stuurde me naar het ziekenhuis en daar begonnen ze, toen ze een foto hadden gemaakt, direct m'n veters los te maken en aan m'n broek te trekken: ik moest dus blijven." Maar na een week vroeg Bond zelf om ontslag. ,,Ze hielden me in de gaten, maar hadden niet echt een behandelplan. Als je weet dat je auto hapert, maar de monteurs van de garage hebben geen plan het te verhelpen, dan ga je ook elders kijken of neem je 'm weer mee." Bovendien: ,,Er lag een drukke agenda op het stadskantoor."

Bond was ruim een jaar eerder als wethouder begonnen aan een heftige klus. Op zijn eigen wijze had hij zaken voortvarend en pragmatisch aangepakt. ,,En er lag nog een hoop werk. Pilletjes moesten het doen, wat het hart betreft. Ik ging aan de slag en zette het gebeurde opzij, tenslotte waren er geen ernstige conclusies getrokken." Maar minder dan een half jaar later ging het op de werkvloer mis. Althans, Bond ging een discussie aan op het internet over de veiligheid met betrekking tot kermis en dat liep dusdanig uit de hand, dat de raad het vertrouwen opzegde in de wethouder, die later opstapte.

Terugvechten of elders instappen, zoals hij eerder deel uitmaakte van het College van B & W in Landsmeer, zat er niet in. ,,Mijn energie was op, na de coalitiebreuk. En dat was voor mij zeer ongebruikelijk. Niet dat de periode daarvóór voor mij zo stressvol voelde, ik sliep goed. Maar toen het besluit was gevallen, bleek de tank helemaal leeg." Opnieuw begon een traject van onderzoeken, nu langduriger. ,,Je krijgt medicijnen en om te zien of die aanslaan, ben je zo een half jaar verder." Bond liet later een second opinion maken. ,,In deze is het zo: als je niet het juiste geluid geeft of de juiste teksten erbij, dan gaan de artsen niet aan de slag."

Hij had tijd genoeg om terug te kijken op wat er mis was gegaan, in zijn handelen als wethouder. ,,Het ging mij om de kern van de zaak. Maar van de woorden eromheen werd juist door anderen een hoofdzaak gemaakt. Maar zoiets gebeurde ook landelijk afgelopen week in de situatie PvdA-CDA. Bijzaken zijn in mijn ogen voor de vorm, voor de mensen op het podium, dat past niet bij mij. Toneelspelen is voor de professionals. Maar blijkbaar is het een belangrijk onderdeel van de politiek."

,,De breuk zie ik als een samenloop van omstandigheden. Wat mijn werk betreft waren de grote klappen, de grote projectbesluiten, eigenlijk al gevallen. Dan heb je bij wijze van spreken nog wat schilderwerk nodig voor de rest van het doek, maar daar zijn de kunstenaars voor. Dat ben ik niet. Of er waardering was voor mijn werk? Weet ik niet. Is voor mij ook niet belangrijk."

,,De fysieke realiteit was dat ik vervolgens verplicht afstand moest nemen. Het was ernstiger dan gedacht. Ik kon niet veel meer. Mijn systeem was aangeslagen, functioneerde op een lager niveau." Hij werd al eens wakker op intensive care. ,,Dat zijn dingen die je normaal alleen op tv ziet, wat er dan allemaal je lichaam uit- en in gaat aan slangetjes en apparatuur." Onderzoeken volgden en op 18 mei vorig jaar stond een hartoperatie gepland. ,,Dan zou het hele probleem worden verholpen." Maar juist een week daarvoor stopte het hart ineens met kloppen. ,,Een hartstilstand en een infarct. Dan sta je ineens 'een paar-nul achter'. Dan krab je op de deur van de dood. Een paar keer zelfs, ook in de weken daarna. Zelf heb ik er weinig van gemerkt. Maar voor degenen die aan mijn bed zaten, was dat uiteraard anders."

Het hart van Bond stond drie keer stil, de eerste keer een kwartier. ,,Toen heeft mijn vrouw goed werk verricht door me te reanimeren en de ambulance te bellen. Anders was ik zo dood als een pier geweest. Uiteindelijk sterft er wel een stuk van je hart af, loop je hersenletsel op en mijn hartcapaciteit is daardoor gereduceerd. Ik kijk niet zozeer naar of ik geluk of pech heb gehad. Die pech kan met zo'n hart nog wel een keer komen, maar daar over inzitten brengt je niets. Ben geen type die te lang stil staat bij leuke of minder leuke dingen."

,,Of ik niet veel emotioneler ben geworden? Nee. De doktoren vertelden dat zo'n hartgebeuren een forse impact op je heeft in dat opzicht, maar ik ben onveranderd. Nog steeds zo nuchter. Ben ook nooit het type geweest die het onbegrijpbare probeerde te begrijpen. Ik zoek altijd iets praktisch waarmee ik verder kan."

Ondanks zijn geringe inbreng staat hij nog altijd op de lijst van Recht door Zee. ,,Maar ik sta op de achttiende en laatste plek, hang echt aan de staart. Omdat ik zo betrokken ben geweest, loop ik niet weg, maar ik ben echt niet in staat om een structurele bijdrage te leveren. Ik bezoek wel af en toe een vergadering, maar kan niet lang blijven. Ik denk dat de mensen onderaan op de lijst sowieso voor de symboliek zijn, maar ik beteken nog wel meer dan de nummer achttien van andere grote partijen. Als mijn gezondheid het zou toelaten, zou ik meer willen betekenen. Maar de vraag is of het ooit nog zover komt."

Hij volgt de politieke ontwikkelingen wel. ,,Als ik lees dat de VVD denkt dat we in financieel opzicht klaar zijn voor de toekomst, terwijl omringende landen het water tot aan de lippen aan de staat, dan is het wel heel frivool om te denken dat dat aan ons voorbij gaat. De bezuinigingscijfers van de overheid zullen groeien, dus zal er minder beschikbaar zijn voor de gemeenten, dan gaan er nog klappen vallen. Dan kunnen we wel praten alsof het geregeld is, maar dan kan de situatie straks nog wel eens vervelend worden."

,,Wat de Zuidpolder betreft, zouden er nog wel eens wat beren op de weg kunnen komen, gekoppeld aan de financiële problemen. Ik zou dus als een bok op de haverkist gaan zitten, het goed blijven managen en niet laten ontsporen. Daar wens ik ze veel wijsheid mee. De Singel, Pius X, de sporthal, de FC, het staat er, of wordt gebouwd, kortom, die grote bergen hoeven niet meer te worden genomen. Dus het goed op de winkel passen, wordt de grootste uitdaging. Maar ik geloof niet dat men zich daar voldoende bewust van is. Het is zeker geen mooie film, showbizztechnisch is het geen leuke periode voor de politici. Zonder economische groei kun je geen zaken gladstrijken, dus bijna alles komt pijnlijk in beeld. En je weet ook niet hoe lang deze situatie duurt. De economie blijft misschien sukkelen, maar dan hoeft de boel nog niet in elkaar te storten."

,,Het zou me verbazen straks als VD¦80 het straks niet goed doet. Als beloning voor het werk dat ze hebben gedaan. Er zijn weer veel nieuwe kiezers. Omdat mensen achttien jaar zijn geworden en omdat mensen zijn overleden, zou je verschuivingen kunnen krijgen. Ik denk ook dat jongeren niet meer automatisch het stemgedrag van hun ouders opvolgen, meer een eigen mening hebben. Dus wat dat betreft wordt het interessant." Hij heeft weer even gesproken. Het is weer tijd voor een middagdutje. ,,Te lang de concentratie vasthouden is moeilijk. Twee dingen tegelijk gaat niet. Als ik in de auto rijd, kan de radio niet aan staan. Wandelen én praten is lastig, net zoals met drie mensen tegelijk praten. En ondertiteling lezen en het tv-beeld bekijken, gaat ook niet zo snel meer. Heeft te maken met het verwerken van de hoeveelheid informatie. Daarin heb ik een beperking opgelopen."

,,Er bestaat weinig literatuur over en het is een ongrijpbaar iets. Ik kan best praten over mijn situatie. Heb gemerkt dat er bij veel mede-revalidanten een taboe op rust: of ze willen niet erkennen dat ze een beperking hebben en doen alsof het er niet is, of ze hebben er geen benul van. Misschien schamen ze zich ervoor. Het is een acceptatieproces. Ik moet opnieuw leren fietsen..."

Vergeet de legitimatie niet! Ook bij volmacht!