CD Case Mayfield vanaf heden verkrijgbaar
Ik kreeg het verzoek om de EP van Amsterdammer Case Mayfield te recenseren. Case Mayfield? Dat klinkt allesbehalve Amsterdams. Net als zijn naam roept ook zijn muziek geen enkele associatie met Nederland op. Eerder lijken we te maken te hebben met een rasechte Amerikaanse singer songwriter, die zich ergens beweegt tussen Tom Waits, Elliott Smith, Townes van Zand en zelfs beroemd voorganger in de kerk, Dylan. Case is slechts 23 lentes jong, maar klinkt in opener "Where to throw the Stone" behoorlijk doorleefd, gepokt en gemazeld door het leven.
Zijn teksten mogen er trouwens zijn, we hebben hier niet bepaald te maken met niemendalletjes. Inmiddels heeft hij meegedaan aan de Grote Prijs en het geschopt tot de finale, op 11 december in het Amsterdamse Paradiso; een thuiswedstrijd dus. Hij begon bij het Amsterdam Songwriters Guild (ASG). Zijn eerste optreden vond hij dramatisch, maar collega's spoorden hem aan om toch vooral verder te gaan en aldus geschiedde. Na enkele jaren ploeteren is daar dan een EP, zijn eerste echte wapenfeit, en lijkt een doorbraak aanstaande.
Luisterend naar de EP valt op dat de teksten niet echt vrolijk stemmen, maar als je niet schrikt van wat sombere woorden, niet gespeend bent van emotie, dan ben je bij Case Mayfield aan het juiste adres. Zelf zegt hij daar het volgende over: "De emotie die er in de teksten zit, die is echt van mij. Het is geen gespeelde droevigheid, maar het komt echt uit mijn hart. Ik zie mijzelf wel als een depressief persoon, maar de muziek helpt om daar mee om te gaan. Als ik schrijf over mijn vader bijvoorbeeld, dan is dat iets wat ik echt voel." Een autobiografische somberman zeg maar, recht uit het hart gegrepen en dat klinkt duidelijk hoorbaar terug in zijn muziek, die zoals eerder gememoreerd vooral doorleefd klinkt. Het openingsnummer is een lekkere meedeiner, handgeklap, gitaar en percussie doen sterk aan Waits denken. In "At all" is Case duidelijk uitgeraasd.
Een bescheiden mondharmonica, zacht aangeslagen drums en de melodie van Vader Jacob (geinig) zijn hoorbaar: "Get a move on, work that feet hear the sound of sleeping trees, all the wheels are burning, all the wheels are turning, they don't stop, at all". Het lied nestelt zich tussen je oren om er niet meer te verdwijnen. De afwisseling zorgt er voor dat hij niet meteen in een hokje is te stoppen, gelukkig maar. "All right Louise" klinkt hol en donker, de achtergrondvocalen geven het iets sinisters mee, de tekst maakt het ronduit spooky: "All right Louise, drown the land and burn the sea, don't spare a single life, if they beg just kill'm twice" en even verder: "All right Louise, chain the dogs and lose the keys, blind their wicked eye, cross the creek in search of life".
Dylan's geest waart rond in het gitaarspel van "Chicken heartedness", dat klinkt als een klassiek protestlied en verhaalt over iemand die het leven niet aandurft: "Don't ask for love cause love hates you, why go around when you can break right through, it should be clear what's wrong here, you call it strength but I call it fear".Weinig bemoedigende woorden, maar op het eind van het lied schal je het refrein luidkeels mee. Het afsluitende "Our mom" is een bespiegeling over een hardvochtig, maar onafwendbaar afscheid van de moederschoot: "Some say cry a River, some say shoot the moon,some say show this world what we can do". Voor het indrukwekkende gitaarspel zou Leo Kottke zich niet schamen, het is subtiel en uitermate doeltreffend.
Wat is dan de conclusie? Case Mayfield overtuigt met deze mooie EP, die vooral getypeerd kan worden als afwisselend, spannend en vindingrijk. Dit lijkt de opmaat voor een volwaardig album dat ongetwijfeld komen gaat, mits de platenmaatschappijen ontwaken uit hun herfstslaap. Eerst nog even de Grote popprijs winnen, maar dat lijkt mij na het luisteren van deze EP voor de hand liggen.