Marion Koning op sleeptouw, naar buiten
Marion Koning (27) durfde na de brand niet meer met de bus en de trein. Na het drama in De Hemel was zij bang voor afgesloten ruimtes. Yvonne Norbart, een van de vrijwilligers van het Supportproject in Volendam, nam haar op sleeptouw. „Zij is mijn reddende engel."
Yvonne Norbart-Tol pakte haar bij de hand. De wandelingen met z'n tweeën werkten heilzaam. Elke week werd het wereldje van Marion groter. Nu gaat zij confrontaties weer aan. Ook die met vuur. „Ik werk bij het Waterlandziekenhuis in Purmerend, ben daar bedrijfshulpverlener. Met een doek durf ik vuur te lijf te gaan."
In haar nieuwe rijtjeshuis blikt Marion terug. Met Michiel woont ze er een halfjaar. Yvonne kijkt bewonderend in het rond. „Wat is het mooi bij je." Een groot verschil met toen. Marion verpieterde de eerste jaren na de brand, in haar uppie in een appartementje. Ze kwam alleen de deur uit om te stappen met vriendinnen. Haar apothekersopleiding had ze afgebroken, door haar angst was Haarlem onbereikbaar geworden.
Met brandwonden aan schouders en linkerhand was zij uit De Hemel geholpen. In de hel was Marion zo helder om haar sieraden af te doen. Warm goud is heel pijnlijk, besefte ze. Armbanden, horloge en ringen vond zij terug in haar tas op het politiebureau.
Na wekenlange behandelingen in het Beverwijkse Brandwondencentrum was Marion thuis op zichzelf teruggeworpen. Door angst en geslotenheid vereenzaamde ze. Haar vijftien vriendinnen deden hun best, maar ook aan hen kon Marion zich niet openstellen. Wel bezocht ze slachtofferbijeenkomsten in gebouw Sint Jozef.
Marion praatte maar zei weinig, dat viel daar op. Yvonne Norbart ontfermde zich over haar. Zij had zich beschikbaar gesteld voor het Supportproject. Kort na de Nieuwjaarsbrand meldden zich meer dan twee- honderd vrijwilligers om slachtoffers bij te staan. Het Supportproject is kort geleden officieel beëindigd.
„Yvonne nam mij mee naar buiten. Elke donderdagmiddag wandelen. De rondjes werden steeds langer. Veel praten. Thee drinken in café Kakatoe, later ook in Motel Katwoude. De frisse lucht was goed. En beweging. Op eigen kracht zou dat toen niet zijn gelukt." Dankzij de begeleiding van Yvonne begon Marion steeds verder om zich heen te kijken. „Ik durfde weer."
Hoe gaat het nu? „Heel goed. Ik heb een opleiding voor doktersassistente gevolgd. Mijn angst voor bus en trein heb ik overwonnen door eerst een klein rondje met de bus te gaan. Het rondje werd steeds groter." Als afronding van haar opleiding hield zij een presentatie. Praten over brandwonden, voor een volle zaal. Opnieuw een overwinning. Nu werkt zij 32 uur in het Waterlandziekenhuis. „Ik voel mij gelukkig", lacht Marion naar Yvonne.