Goede voornemens
Zomaar een zondagavond. Ik zap wat langs de netten en blijf hangen bij de LOVE.
Er wordt een filmpje vertoond waarop oudere Volendammers dia's van vroeger te zien krijgen. Bij iedere vertoonde foto stijgt een rumoer van herkenning op uit de monden van mijn bejaarde dorpsgenoten. Het doet me denken aan ouder worden. Waar items uit ‘de Nivo van 25 jaar geleden' me vroeger deden denken aan een soort Stenen Tijdperk, daar herinner ik me sommige zaken nu nog als de dag van gister. Ouder worden.
Iedereen wil oud worden, maar tegelijkertijd wil niemand oud zijn. Als ik kijk naar mijn eigen oma's en opa's, dan zie je dat ze beetje bij beetje de connectie met het leven van alledag kwijt raken. De wereld gaat te snel, er gebeurt teveel en het wordt ze ook allemaal teveel. Steeds meer gaan ze leven in het verleden. Vroeger, toen alles simpeler, beter en bovenal meer vertrouwd was. Zelf kan ik de tijd nu al amper bijbenen. Ik heb nog een walkman met cassettebandje, een videorecorder en een televisie waarover Jan du Bois ooit zei: ‘Hé is dat een leentelevisie, is je echte bij de maker?' Van de filmpjes op de LOVE en het stemmige muziekje werd ik zelf ook een beetje melancholiek. Denkend aan mijn vader, staan we samen te springen in het Olympiastadion in München wanneer Marco van Basten een alledaagse voorzet van Arnold Mühren promoveert tot de assist van de eeuw.
Met mijn moeder zit ik weer op de bank met een zak Chipito's in de hand, terwijl ze tijdens North and South op mijn rug kietelt. Met mijn broer ben ik op de versiertour in Duitsland, om er pas in het zwembad achter te komen dat die meiden meer haar op hun benen hadden dan Jan Smit. Met het gezin zijn we op weg naar het stamhotel van mijn vader en draaien we het bandje van Frank Sinatra voor de zesde keer om. Ach, mooie zorgeloze tijd.
Nu ben ik zelf de vader, zit ík achter het stuur en luister naar K-3. De kinderen hebben nu duidelijk meer in de melk te brokkelen dan vroeger. Tegelijkertijd verman ik mezelf. Met een beetje geluk ben ik pas op de helft van mijn leven. Ik ben nog veel te jong om terug te kijken.
Ik moet vooruit kijken. Mijn dochters zien opgroeien. 100%NL Magazine (dubbeldik kerstnummer!) verder uitbouwen. Meer doen met mijn vrienden. Meer sporten. Meer luisteren als mijn vrouw iets zegt. Meer doen met de kinderen. Vaker iets leuks doen met mijn moeder. Minder opscheppen over mijn titel ‘Beste speler van het Pius X toernooi 1995'.
In de basis weten we het allemaal, maar ons eigen karakter en de omstandigheden zitten het nu eenmaal in de weg om voor onszelf en onze medemensen de perfecte mens te zijn. Vaak is er ook een conflict of interest tussen jezelf en je naasten. Natuurlijk vindt mijn 93-jarige opa Geert in Emmen het geweldig als ik langskom. Alleen heb ik dan weer niet zoveel zin om op zondag met twee jonge kinderen vier uur in de auto te kruipen. De balans tussen zelf een leuk leven leiden en een goede (klein)zoon, man, vader en vriend zijn, is niet altijd makkelijk.
Mijn vriend die ging scheiden had wel wat meer aandacht mogen hebben van mij, dan ik heb gegeven. Ik had het echter te druk met mezelf. Zo gaat dat nu eenmaal. Ik ga het me allemaal weer voornemen in het nieuwe jaar, maar of het ook gaat lukken...
Tot slot wens ik al mijn dorpsgenoten in alle oprechtheid een gezellig kerstfeest en dat iedereen in het nieuwe jaar zijn balans mag vinden.