'Niemand weet hoe leuk het is om met mij te zijn' (foto)
Verreweg mooiste citaat van 2010 stond onder een van de schitterende foto's die fotografe Suzanne van de Roemer maakte van Volendamse slachtoffers van de nieuwjaarsbrand. ‘Niemand weet hoe leuk het is om met mij te zijn.' Een prachtzin. Het is kennelijk onweerstaanbaar leuk om met de geciteerde te verkeren. En ondertussen weet niemand dat. Alsof het een - goed bewaard - geheim is. Leuk, maar geen mens die het door heeft.
Een zin om van te houden. En om kippenvel van te krijgen, als je ook de foto erbij ziet. In een paarse - je moet er van houden - trouwjurk poseert Marga Smit aan de rand van het Markermeer. Een dolgelukkige en prachtige Volendamse bruid. Stralend zoals alleen bruidjes stralen. De strakblauwe zomerlucht als ideale omlijsting van een bijzondere dag. Dat Marga Veerman deze dag beleeft, is de overtreffende trap van bijzonder. Het gezicht van de stralende blondine is letterlijk getekend door de brand van 01-01-01.
Mensen snappen niet dat haar man Peter Veerman op haar kan vallen, vertelt ze. Vanwege de littekens. ‘Maar niemand weet hoe het is om met mij te zin.' Behalve Peter dan. Zijn liefde gaat letterlijk dieper dan de oppervlakte. Het citaat zou elke Facebooker, Twitteraar en Hyver (al is dat wel heel erg vorig decennium) een paar keer moeten overlezen. Met als de boodschap dat het om de binnenkant gaat.
Hoe anders is dat in de digitale wereld. Waar alleen de buitenkant telt. Waar mensen geen mensen meer zijn maar merken. Merken die aan de man gebracht moeten worden, immers hoe populairder het merk, hoe meer vrienden en followers. En dus maakt iedereen 24 uur per etmaal - op het wereldwijde web wordt niet geslapen - reclame. Voor zichzelf. Hoe? Je geeft aan dat je van Moët & Chandon houdt, Club Med in Saint-Tropez je favoriete hangout is en elke zaterdag shopt op die zo vreselijk hippe Noordermarkt. Muziek luister je van die heerlijk onbekende Cubaanse gitarist en vervolgens besprenkel je het ‘eigen merk' met een vleugje intellect. Klik! En het Concertgebouw staat bij je favoriete bezigheden. Ondertussen zet je allemaal vreselijk interessante foto's en filmpjes - gewoon jatten uit de vijver van oceaanproporties die youtube heet - online. En post je voortdurend gevatte oneliners.
Dat zo'n merkenmens in werkelijkheid bier drinkt uit blikjes, een keer maand een kroeg bezoekt -bruin en niet hip - en elke zaterdag met de rest van de merkenmensen boodschappen doet bij de C1000, cd´s van Jan Smit draait en het concertgebouw alleen van de buitenkant kent, mag de pret niet de drukken. Als de digitale verpakking maar blinkt.
Nog een kenmerk van de merkmens: dag en nacht online. Via je mobiel. Zodat je zelfs tijdens het kerstdiner met de familie door kan gaan met het promoten van je eigen ‘huismerk'. Om de lezer met brandende onderzoeksambities alvast voor te zijn, ook ondergetekende heeft vrienden (kleine 150) en volgers (75 of zo). Alleen toen het er in 2010 een keer echt om ging in het leven stond daarvan niemand met een omgeslagen arm om mij heen. Op een kerkhof - stonden we samen hecht en sterk - kom je geen 'followers' of 'friends'. Is er geen merkenmens te bekennen.
'Niemand weet hoe leuk het is om met mij te zijn.' Het is, op weg naar 2011, reclame voor de binnenkant. Met dank aan Marga.
Gerben van 't Hek