Blue Velvet - 'Push!' (foto's)
Je band vernoemen naar een vermaarde film is riskant, het wekt de nodige verwachtingen die wellicht lastig ingelost kunnen worden. Deze jonge muzikanten uit Volendam zijn echter uit het juiste hout gesneden en hebben een geslaagde eerste volwaardige cd uitgebracht. Met elf transparante tracks die prima in het gehoor liggen.
De zes schoolvrienden hebben duidelijk talent en ook het feit dat ze al jaren samenspelen is hoorbaar. Hun vroegere repertoire van stevige rockcovers veranderde gestaag in zelfgeschreven melodieuze, laagdrempelige popsongs. En de frequente optredens op popfestivals en het behalen van de finale van o.a. de Grote Prijs van Nederland bewijzen dat ze daarmee de juiste weg zijn ingeslagen.
Het leven in een gesloten gemeenschap, zoals frontman Jan de Witte zelf zegt, geeft voldoende inspiratie voor eigen composities. Daaraan kan gemakkelijk de ligging aan het IJsselmeer worden toegevoegd. Teksten als "…gone with the wind…", "…this ocean to fill…", "…soft september breeze…", "…dark winds…", "…wait for the rain…" verraden de beroemde dijk als hun thuishaven. Obstakels, tegenslag en liefdesperikelen zijn vaak terugkerende thema's. Maar altijd met de mogelijkheid om de situatie te veranderen, naar eigen hand te zetten. Daaruit blijkt zowel de strijdbaarheid, als het optimisme van de begintwintigers.
'Push!' bevat veel hitmateriaal. Het kan zomaar zijn dat de eerste single 'Hole In Your Soul' het goed gaat doen. Deze slimme song zal de band zeker verder helpen zichzelf op de kaart te zetten. En dat geldt eigenlijk voor alle elf. Ze hebben een aanstekelijk karakter en een herkenbare structuur. Steeds weer, voor de eerste minuut om is, klinkt een pakkend refrein, dat makkelijk blijft hangen.
Ook de songteksten trouwens, die voornamelijk uit de pen van de leadzanger vloeien, klinken als muziek. Inhoudelijk soms wat kort door de bocht of onsamenhangend, maar daar krijg je als luisteraar 'easy earfood' voor terug. De tracks worden je als het ware op een presenteerblad aangereikt. De stem van de Witte is bijzonder prettig en ongecompliceerd en heeft qua timbre wat weg van zangers als Ed Kowalczyk (voormalig Live frontman) en Gavin DeGraw. De tweede stem van gitarist Nick Schilder smelt er perfect mee samen en versterkt het eigen geluid van het zestal. Instrumentaal is het ook allemaal dik in orde door het aangename gitaar- en toetsenwerk en de trefzekere harmonieën. Kortom, Blue Velvet maakt gewoon muziek die past.
Tot slot moet zeker nog even de goedverzorgde cd-hoes genoemd worden. Grappig is de binnenkant die bestaat uit een panoramafoto van de mannen, grasduinend in een platenzaak waar hun eigen hoes op meerdere plekken terug te vinden is.
Met Blue Velvet lijkt, na de successen van o.a. Jan Smit, Nick & Simon en de 3JS, een nieuwe generatie op te staan in Volendam. De band beweert de palingsound te omzeilen, maar dat is niet helemaal gelukt. Nummers als 'Let Me See', 'Run Free' en 'When It Comes Around Again' hebben overeenkomsten met het werk van oudere collega's uit het Noord-Hollandse vissersdorp. En daar is overigens niks mis mee. Zowel artistiek als commercieel gezien is dit debuutalbum simpel gezegd een schot in de roos. Als film is 'Blue Velvet' een klassieker geworden. Deze jonge gasten zijn al lekker bezig om als groep diezelfde onuitwisbare status te verwerven.