Het hart van Theo Buijten ligt in zijn stad Edam
Kaasdragen op de markt in Edam, het is een vak apart. Theo Buijten kan het weten. Hij doet het al acht jaar. Het is niet de enige vrijwilligerstaak die Buijten in zijn geboortestad op zich heeft genomen.
Kaasdragen
„Kaasdragers rennen over de markt. Zo ging dat vroeger ook. Hoe meer kazen van een kaaspakhuis gewogen werden, hoe meer geld er binnenkwam. Het moest dus snel gebeuren. Dat proberen we nu op de kaasmarkt na te spelen. Het is een show, voor mensen uit de hele wereld. Zij komen speciaal naar Edam om het schouwspel te bekijken. Ik treed al jaren op als kaasdrager. Met een kaasberrie vol kazen ren ik over de markt, met heel veel andere vrijwilligers. Dat is best zwaar. Zestig kilo weegt zo'n volle berrie gemiddeld. Als je het fout doet, vang je alles op met je gewrichten. De truc is over de kaasmarkt te deinen. Dan vang je het gewicht op met je spieren!'
PTT
„Ik heb altijd bij PTT Post gewerkt, op verschillende afdelingen. Ik begon in 1962 als reserve lokettist. Waar een tekort aan personeel was, werd ik ingezet. Zo zat ik de ene week in Amsterdam-Zuid, tussen de mensen met een aardappel in hun keel, en de volgende week ineens op Marken. Later ben ik boekhouder geworden, toen manager op een afdeling en uiteindelijk buitendienstmedewerker aftersales. Acht jaar geleden ben ik er na een reorganisatie weggegaan."
46 Jaar
Ik ben geboren aan het Groenland in Edam, in een boerderij. Daar ben ik ook opgegroeid. Mijn ouders woonden er bij mijn grootouders. In de jaren dertig overleed mijn oma op 46-jarige leeftijd. Het was de bedoeling dat mijn vader en moeder het boerenbedrijf van mijn opa zouden overnemen. Maar vijf maanden na mijn geboorte overleed mijn vader aan tuberculose. Er was op dat moment geen penicilline voorradig. Door alle omstandigheden ben ik dus opgegroeid met mijn moeder en opa."
Huwelijken
“In 1965 ben ik getrouwd met Hilda Ton van de rijwielhandel in Edam. Zij overleed aan kanker. Op 46-jarige leeftijd, net als mijn oma. Dat verband zag ik pas later. In 2003 ben ik hertrouwd met mijn huidige echtgenote Martha Deen."
Dorps
„In Edam ligt mijn hart. Ik vind het ontzettend belangrijk dat mensen elkaar op straat begroeten. Dat gebeurt hier. Ik ken zo verschrikkelijk veel mensen. Edam is een stad met een dorps karakter. Natuurlijk heb je in andere plaatsen dezelfde gemoedelijke sfeer. Maar als je daarheen verhuist, moet je er eerst helemaal ingroeien. Ik voel me hier heel prettig en heb hier altijd geopereerd."
Atletiek
„Sinds 1970 ben ik actief bij AV Edam. De eerste tien jaar was ik wedstrijdsecretaris, later vice-voorzitter en toen nog een paar jaar voorzitter. ik deed in die periode ook zelf aan atletiek. Sprinten, discuswerpen, speerwerpen en verspringen. Tegenwoordig geef ik op woensdagavond les aan een groep mensen van middelbare leeftijd. En ik treed nog steeds af en toe op als jurylid."
Klokkenluider
„Vroeger werd de klok van de Grote Kerk geluid door het simpelweg omzetten van een schakelaar. De grote klok was sinds 1874 stuk. In 2003 hebben we de actie 'Kerk van kaas' gehouden en geld ingezameld voor een nieuwe klok. Sinds die er hangt, gaan we met een groepje vrijwillige klokkenluiders iedere zondagochtend naar de kerk om onze zaken te verrichten. Twintig minuten lang zijn we dan bezig. We wisselen elkaar af, anders levert het flinke spierpijn in de schouders op. De grote klok weegt maar liefst 2950 kilo."
Stadsrechten
„Tussen 2005 en 2007 hebben we in Edam stadsfeesten gevierd, vanwege het 650-jarig bestaan. Samen met een heel team mensen zat ik in de organisatie van die feesten. Er zijn buurtverenigingen opgericht. Zelf hoor ik bij de Buitenpoorters. Die bestaat nog steeds. Net als veel andere verenigingen. We organiseren nog steeds buurtactiviteiten. Een ontzettend leuk resultaat van geweldige stadsfeesten, als je het mij vraagt."
Alle beetjes
„De tsunami in 2004 heeft veel schade aangebracht op onder andere Sumatra. Een bevriende Edammer, Wil Tjoa, heeft daar familie wonen. We hebben daarom een actie opgezet om die mensen daar te helpen. Met stichting Alle Beetjes Helpen hebben we inmiddels al vijftien kleuterscholen met 1200 kinderen voorzien van materialen. Alle euro's die mensen ons geven, nemen we contant mee naar Sumatra. We kopen er ter plekke spullen voor. Het is veel goedkoper daar en zo heeft de lokale handelaar er tenminste ook profijt van. Door deze werkwijze blijft er niks aan de strijkstok hangen. Dat is waar mensen bang voor zijn bij de grote organisaties, zoals giro 555. Je hebt dan zo weinig zicht op wat er met je geld gebeurt."
Reis
„Ik ben penningmeester bij de stichting en dit jaar ga ik voor het eerst met Wil mee naar Sumatra. We gaan in oktober, een maand lang. Iedereen die dat wil kan geld doneren. Al is dat maar vijf euro, alle kleine beetjes helpen. Voor de kinderen in Indonesië."