De Sintermeklaas is in het land
Mijn kinderen zijn hyper en we ontbijten met moppies en Lange Jannen. Ze hebben namelijk nog een zak slik liggen van Sint Maarten, waarmee je een klein Afrikaans land van de hongersnood af kan helpen. Ik denk dat ze in donker Afrika dan van de 'e- tjes' dan echter net zo actief worden als die kinderen van mij.
Ik moet ze nu iedere avond vangen met een net, dus van mij mag de blijde dag snel komen. Ik vind het niet erg als ze om de rust te laten terugkeren, de beste man straks weer op de boot zetten. Dat past natuurlijk ook wel een beetje bij het stemgedrag hier. Volgens mij heeft die Spanjaard helemaal geen verblijfsvergunning. En die Pieten hebben de schijn al helemaal tegen. En als je die mijter dan ook nog verkeerd op je kop zet... Ongekwalificeerd personeel hebben we hier al genoeg. Gelukkig is het in Volendam allemaal beter geregeld. Hier geen Sinterklaas die fitter oogt dan Carlos Lens en Tony Little (het gaat om de techniek!). Nee, bij ons was het weer allemaal prima geregeld. Zo goed zelfs dat we de kermis achterna gaan. Ik woon op de Edammerweg en heb meer jassen voorbij zien trekken dan bij een modeshow.
Tja, dat is het risico van iets unieks organiseren. Er komen altijd weer mensen van buitenaf op af. Nog even en ze ontdekken onze Sinterklaasshow , dan moeten we slapen voor de Opperdam voor kaarten.
Zelf stond ik niet in de kou op de dijk, maar zat ik achter het glas in een 'skybox' boven een kroeg met een portje in de hand. Door die kroeg woon ik nou in een klein huisje op de Edammerweg in plaats van een twee onder en kap op het Gouden Slot, dus dat had ik wel verdiend. Van achter het glas met uitzicht op de paardenstaarten van mijn twee dochters, dacht ik nog wel even terug aan de tijd dat ik zo oud was als zij. Dat was mijn 'Het Dorp' momentje van good old Wim Sonneveld. In het huisje van mijn ooitje in de Jozefstraat zat in een stoel bij die heerlijke gaskachel. Mijn ooitje streek onophoudelijk met het haar handen over het hoogpolige tafelkleed en mijn ooms lieten het bier nog maar eens rijkelijk schuimen. Een van mijn ooms zei altijd 'dit is mijn laatste', waarna er nog eens 4 flesjes volgden.
Naar de dijk gingen we niet. Dat was veel te koud en ik was een beetje bang voor het vuurwerk. De Sint kwam langs de deur en de pieten zelfs in huis, dus wat moest je weg doen.
Daar kwamen ze dan... De majorette meisjes. Op eentje had ik een oogje, en het leek of ze iets liefs tegen me zei. Ik kreeg het er warm van. Achteraf bleek dat haar lippen trilden van de kou. Iemand had bedacht dat die meiden bij temperaturen rond het vriespunt in een panty moesten lopen. Daarna kwam het korps en dan de pieten en de Sint. De pieten gooiden moppies door het hele huis en pas veel later snapte ik dat mijn tante best `kloatzak dit moet ik allugaar weer opruimen' durfde te zeggen tegen een piet. Het had in ieder geval niets met de zak van Sinterklaas te maken. Ik herinner me nog goed dat de Sint tegen mijn oom zei: "Dag meneer Hoogland, alles goed met u?" Zondag had ik in de Plutostraat ook zo'n momentje. De Sint voegde ons in het voorbijgaan toe: "Kijk daar staan alle Guytjes op een rijtje."
Misschien schrijft mijn dochter daar later nog eens een column over. Veel zaken veranderen snel de laatste jaren, maar gelukkig zijn sommige dingen van alle tijden...