Hans Uijlenhoed: ‘op een andere manier rijk' (foto)

Hans Uijlenhoed: ‘Ik word er financieel niet rijk van, maar tegelijkertijd word ik op een andere manier rijk’

Wanneer wij tijdens ons gesprek even een rondje maken langs de dingen die Hans Uijlenhoed (42) gedurende zijn nog jonge leven heeft opgepakt is het best veel. Ik zal u de details besparen, maar ga er maar van uit dat Hans tot nu toe elke minuut die hij wakker is geweest zinvol heeft ingevuld. Gezeten aan een prachtige klassieke grenen tafel, heeft Hans de ochtendpost van zijn bedrijf gesorteerd en ziet het er naar uit dat hij zich deze dag ook niet hoeft te vervelen.

Terwijl op de achtergrond bij RTL-Z de AEX als een raket omhoog schiet, is Hans druk bezig met een tweetal verrukkelijke moorkoppen en even zo veel dampende mokken koffie. “Vers gezet op de ouderwetse manier. Zelf water bijgieten is toch echt de manier om koffie te zetten zoals het hoort. Tenminste, dat vind ik.” Wie ben ik om het oneens te zijn met een gastheer die met dit soort smakelijke verrassingen aan komt zetten?

En ik altijd maar denken dat jij uit Amsterdam kwam

Mispoes! Een Troeter zul je bedoelen. Die verwarring bestaat er voor meer mensen omdat mijn vader zijn hele leven lang al betrokken is geweest bij De Geuzen, achter de Jaap Edenbaan. Ik heb er zelf ook gevoetbald, dus dat Amsterdamse zal er wel een beetje in geslopen zijn.

Kun je iets meer vertellen over de jonge Hans?

Wat valt er te vertellen. Vader, moeder en een jongere broer. Lagere school, MDS Ondernemerscollege Amsterdam en 1 jaar HEAO. Waarom niet afgemaakt? Ik had het gevoel dat ik mij vanuit een baan beter kon ontwikkelen dan vanuit een schoolbank. Ik denk dat ik achteraf ook gelijk heb gekregen, maar dat wist ik toen nog niet. In ieder geval heb ik nog 8 dagen in militaire dienst gezeten, maar ook dat eindigde zeer snel. Ik had een kleine rug-afwijking en kon met groot verlof. Achteraf gezien had ik mazzel, want tegelijkertijd werden op onze kazerne soldaten voorbereidt om naar Irak te gaan. Na dit kortstondige militaire avontuur ging ik het bankwezen in bij de RABO Bank in Monnickendam. In een glazen hok geld uitkeren. Man, dat was helemaal niets voor mij! Op de eerste dag drukte ik natuurlijk al per ongeluk op de alarmknop, waardoor geheel Waterland door de politie werd afgezet. Lekkere binnenkomer.

Dat binnen zitten was niets voor mij en op advies van mijn leidinggevende ben ik bij de RVS terecht geraakt. Op mijn 21e was ik al adviseur en kon naar eigen zin mijn portefeuille beheren. Na de RVS ging ik naar de ING en werd er uiteindelijk rayonmanager.

Toen brak de tijd aan dat jij jezelf vragen ging stellen

Ik denk het wel. Ik dacht; is dit nu eigenlijk wel mijn wereld? Ik zag er voorbeelden van hoe mensen financieel in de ellende kwamen door overwaarde op huizen direct te verzilveren in zaken die al snel hun waarde verloren. De bonuscultuur bij het management, ondoorzichtige beleggingshypotheken en producten, ik zag en hoorde eigenlijk te veel voor een stabiele gemoedsrust. Uiteindelijk besloot ik dat ik wilde voorkomen dat mensen in de schulden zouden komen. Na een gedegen oriëntatie heb ik er voor gekozen om zelfstandig bewindvoerder te worden voor mensen die in financiële problemen zitten. Ik ben aangesteld door de Rechtbanken in Noord-Holland en voer thans het civiel bewind met begeleiding naar de schuldsanering. Daar zitten bijvoorbeeld gezinnen tussen die met € 80 per week rond moeten zien te komen over een periode van 3 jaar. Krijg jij dat voor elkaar? Knap als het je lukt.

Een behoorlijk verschil met het comfortabele bankleventje

Ik heb nog nooit zo intensief moeten werken, maar tegelijkertijd heb ik nog nooit zo’n voldoening in mijn werk mogen beleven als dat ik nu ervaar. Ik heb echt het gevoel dat ik iets nuttigs doe. Ik word er financieel niet rijk van, maar tegelijkertijd word ik op een andere manier rijk. Het is prachtig om voor mensen in het donker een pad aan te bieden naar het licht.

Even wat anders, je betrokkenheid bij EVC. Hoe kwam die tot stand?

Via het team van mijn zoon Mark. Die begon in 2002 met voetballen in de zogenaamde Pokémon-league bij EVC en op een dag vroeg Jaap Springer of ik niet even bij wilde springen. Voor ik er erg in had was ik leider van 20 hummels en ik genoot er met volle teugen van.

Je werd direct opgeslokt

Dat zie je op zo’n moment helemaal niet gebeuren, maar het overkomt je toch. Leider, trainer, jeugdvoorzitter, jeugdbestuur, bestuur en uiteindelijk voorzitter van EVC. Een traject wat relatief snel is afgelegd.

Is besturen eigenlijk wel leuk, of laat ik het zo vragen; vond jij het leuk?

Moeilijke vraag. Er zitten leuke en minder leuke kanten aan. Ik heb het uiteindelijk toch gedaan omdat EVC in de Edamse gemeenschap een belangrijke positie inneemt en er tegelijkertijd bij mij altijd een behoefte bestaat om iets voor de gemeenschap te betekenen. Dan is 1+1 altijd 2, toch?

Wat ik ook als enorm leuk en belangrijk heb ervaren zijn de contacten die je met allerlei mensen maakt. Je leert enorm veel van mensen met een flinke levenservaring en je krijgt daarnaast ook nog zicht op diverse lagen binnen de Edamse bevolking. Het heeft mij veel voldoening gegeven.

Waar ben je trots op als je terugkijkt op je bestuurlijke jaren binnen EVC?

Je voelt hem al aankomen. Ik heb jarenlang met stenen in mijn maag rondgelopen omdat de keuze voor selectievoetbal op de Zondag verkeerd uitpakte. Door emoties zijn er verkeerde keuzes gemaakt en ik ben 3 jaar lang bezig geweest dit proces te herstellen. Wanneer ik dan nu op zaterdagmiddag langs de lijn sta en zie hoeveel volk er op de been is, dat we waarschijnlijk twee keer achtereen kampioen worden, de kantine vol zit en dat er heel veel lachende mensen rondlopen, ja dan denk ik dat we eindelijk op de goede weg zijn. Wel via een omweg, maar toch uiteindelijk op het juiste spoor.

Heb jij veel vrienden overgehouden aan je periode als voorzitter bij EVC?

Je leert je vrienden pas kennen zodra je in de problemen zit. Mensen die er altijd voor je zijn, ook als het een keer mis gaat. Dus ja, ik heb ze leren kennen en ik mag niet klagen. Ik heb mijn taak als voorzitter naar eer en geweten proberen in te vullen en heel veel EVC-leden hebben dat helder op het netvlies.

Je bent ook politiek actief. Sinds wanneer doe jij mee?

Ik heb altijd meegedaan, maar dan vanuit de huiskamer. Ik kijk bijvoorbeeld liever naar Pauw & Witteman dan naar Love Letters. De belangstelling voor politiek is er namelijk altijd geweest, maar het kwam er nooit van. In 2009 werd ik benaderd door het CDA en ik kon het al vrij snel goed vinden met de fractie. Eerst liep ik gewoon mee, luisterde mee, las raadsstukken, bezocht vergaderingen, was actief op een stembureau en van wat ik zag dacht ik; ik stap er in!

Hans Uijlenhoed als politicus. Wat voor vlees heb ik dan in de kuip?

Ik ben iemand die graag meedenkt. Iemand die zijn invloed aan wil wenden. Ik ben ook iemand die het in hem gestelde vertrouwen niet wil beschamen, al weet ik ook wel dat 100% niet altijd haalbaar is, vaak is 50% de max. Daarnaast heb ik Hans Uijlenhoed te bieden. Iemand met bestuurlijke ervaring, financiële expertise en levenservaring. Ik ben als verzekeringsagent en als bewindvoerder bij duizenden gezinnen over de vloer geweest. Ik durf te beweren dat ik een meer dan redelijke mensenkennis heb. Niet geheel onbelangrijk binnen de politiek. Een andere kwaliteit waar het bij veel politici nog wel eens aan ontbreekt is mijn vermogen om compromissen te sluiten. Het verhaal van de 100 en 50 procent. En ‘last but not least’; ik vind het sociale aspect binnen de gemeenschap zeer belangrijk. Fatsoenlijk met mensen omgaan is voor mij een zwaarwegend punt maar ook rechten en plichten.