AlascA verovert PX, Volendam en hopelijk de rest van Nederland (foto's)
Als de beroemde Britse producer Alan Branch (die werkte met U2 en Sinead o'Connor) je cd produceert, als 'popprofessor' Leo Blokhuis Alasca betitelt als de muzikale belofte van 2012, als je de finale haalt van de Grote Prijs van Nederland, als Robin Pecknold AlascA het Europese lintwoord op Fleet Foxes noemt, als een wereldconcern als Toshiba de band uitkiest voor een tv-commercial, als je de radio aanzet of een krant openslaat en je hoort en ziet Alasca, dan moet je toch wel een band met veel potentie zijn. Dit mochten de mannen bewijzen tijdens een thuiswedstrijd op 17 februari in Culuur- en Poptheater De PX in Volendam. Tenslotte liggen daar, door het bandcoaching project, hun 'roots' en was het logisch dat daar dus ook de releaseparty was van hun debuutalbum 'Actors & Liars'.
De avond werd geopend door Jaap Bond, gedeputeerde van provincie Noord-Holland, maar nu vooral een trotse vader. Hij bedankte wat mensen en vertelde over de vele ontberingen die de jongens zich gedurende het afgelopen jaar getroost hadden. De eerste cd's werden uitgereikt aan Koos Breukel, Peter Visser en Kati.
Daarna was het uiteraard de beurt aan AlascA, een band met een voorliefde voor mooie luisterliedjes en die in korte tijd een geheel eigen stijl heeft ontwikkeld. William Bond (keyboards, orgel en zang), Ferry Jonk (gitaar, banjo en zang), Frank Bond (gitaar en zang) en Louis van Sinderen (drums, percussie) tracteerden het publiek op een schitterend concert. Er was op een paar honderd belangstellenden gehoopt, maar de PX puilde werkelijk uit z'n voegen.
Uiteraard speelde AlascA vooral liedjes van de nieuwe CD. 'Actors & Liars' bevat 11 wonderschone liedjes. Des te vaker je naar de cd luistert, des te mooier hij wordt en des te meer nieuwe dingen je hoort. Luister eens naar de banjo in '155' (het refrein blijft na een keer luisteren direct hangen), het volledig instrumentale 'Deja Vu' (waaruit de muzikaliteit van de mannen blijkt en waarvan de muziek zo in een film als 'Lord of the Rings' zou kunnen), het ingetogen liefdesliedje 'I Dreamed She Was The Universe' (een van de mooiste liefdesliedjes ooit geschreven), het rustige en mooie 'Paint Tower And Hill', het mysterieuze Panta Rhei', het opzwepende 'Never Cry Wolf' en het pakkende refrein in 'I Will Go' (de nieuwe single). Vergeet ook niet te blijven luisteren naar het Beatlesachtige slot als de cd eigenlijk al afgelopen is.
Als je je ogen sluit hoor je (moderne) troubadours die langs kastelen trekken om edelen en hofdames te vermaken. Je verwacht ieder moment engelen en elfen achter de coulissen vandaan te zien komen. Zo sprookjesachtig en betoverend klinkt het soms.
De teksten van Frank Bond zijn juweeltjes. Hij vond zelfs inspiratie bij Shakespeare en dat mag je best bijzonder noemen. Als Shakespeare nog leefde had hij bij het schrijven van z'n sonnetten vast met een schuin oog naar de teksten van Frank gekeken. Met het volledig a capella gezongen 'Albatross' kreeg hij de zaal zelfs muisstil en dat wil wat zeggen in Volendam. Ook muzikaal zit het prima in elkaar.
AlascA heeft een herkenbaar geluid, mede door de grote en bijzondere rol van de banjo en het aparte geluid van het 'Doors' orgeltje van William Bond. Voeg daarbij het gedreven drummen van Louis van Sinderen en de soms breekbare, indringende en van een aparte klankkleur voorziene stem van Frank Bond en het zal duidelijk zijn waarom de band als een belofte gezien wordt.
Volendammers kunnen dus ook nog iets anders dan 'palingsound' produceren. Slechts de perfecte samenzang en de liefde voor Terse muziek zou je Volendams kunnen noemen. Voor de rest hadden ze uit een andere plaats kunnen komen en soms klinkt het wel of ze van een andere planeet komen, zo mooi allemaal. Volendam mag trots op ze zijn.
Waar valt hun muziek onder te rangschikken: Indie-folk, pop, gewone folk, alternatief, singer-songwriter? Ach, wat maakt het eigenlijk uit? Waarom moet muziek altijd in een hokje gestopt worden? Het is gewoon ontzettend mooie muziek die de jongens maken. Als je tijdelijk je studie en je werk opgeeft om je droom na te streven, dan kun je daar alleen maar respect voor hebben. En helemaal als de droom werkelijkheid lijkt te gaan worden. Aileen al door die gedreven instelling en inzet verdient AlascA een toekomst in de muziek.
Uiteraard was er een toegift, het magische 'Arms Of The Art' (een lied met potentie) met Luca Genta op fluit. Wie zegt dat er geen markt is voor deze muziek? Een ovationeel applaus van het enthousiaste publiek was namelijk de terechte beloning voor AlascA. Met 'Actors & Liars' heeft de band een grote stap gezet richting landelijke bekendheid. Het is nu aan de groep zelf om de laatste stap te maken. Voorlopig lijkt 'the sky the limit'. Nederland is een fantastische, volwassen (hoe jong ze ook zijn), poëtische en erg muzikale band rijker. Samenvatting van de avond: onwerkelijk mooi!