De ‘Big Bad Boogie Blues & Brass Band’, een Boeiende, Bruisende Belevenis.
De B6 band bestaat eigenlijk nog niet zo heel lang, maar beschikt toch al over een grote schare fans. Dit was te merken aan hun optreden op zaterdagavond 10 maart in de PX in Volendam. Waar het tegenwoordig vaak moeite kost om zalen vol te krijgen (je kunt je geld maar één keer uitgeven), was dit hier geen enkel probleem. De zaal was vol.
Het voorprogramma werd verzorgd door Kees Schilder (Nor). Waarom zou je eigenlijk een hele band inhuren als je Kees Nor in huis hebt? Drums, gitaar, mondharmonica, meerstemmige zang, alles toverde hij te voorschijn. Het publiek genoot van liedjes van o.a. Bob Dylan, Neil Young en Leonard Cohen. ‘Space Oddity’ van David Bowie leverde een groot applaus op.
Na deze prima opwarmer was het de beurt aan de B6 band. Een band die bestaat uit liefst 14 personen: Stan Bootsman, Patricia Sombroek, Irene Schilder en Siem Tol (trompet), Peter Bien (Trombone), Albert Bien, Bart Mooijer en Johan Vos (saxofoon), Evert Veerman (drums), Frank Keizer (orgel), Frank Sier, Christian Kwakman en Koen Kluessien (gitaar), Kees Schilder Kos (zang) en Cathy Karregat (zang en gitaar). Het is een unieke band. Het is namelijk niet alleen een big band, want alle stijlen komen langs; rock and roll, blues, golden oldies en nieuwe hits. Het is natuurlijk best apart, een band met jong talent en ervaren rotten die allang hun sporen verdiend hebben. Het plezier spat er in ieder geval van af. De tune van ‘James Bond’ en het ‘Peter Gunn Theme’ (Blues Brothers) werden met veel muzikaliteit vertolkt door de muzikanten. Het klonk direct als een klok.
De ‘Sint James Infirmary’, ‘I’m Just A Gigolo’ en het gospelachtige ’Rock my Soul’, waarbij ook ‘opperhoofd’ Peter Bien volop meezong, kwamen voorbij. Het a capella door Cathy, Peter en Kees Kos gezongen ‘Rolling In The Deep’ van Adele, bezorgde kippenvel. Bij ‘Umbrella’ van The Baseballs stond de dansvloer vol en dit bleef zo de rest van de avond.
Zangeres Cathy Karregat oogt fragiel en breekbaar, maar als ze haar mond open doet staat er een vrouw met een vaste, sterke ‘strot’. Ook Kees Nor kwam weer op het podium. Samen met Kees en Cathy zong hij o.a. ‘The Letter’ van Joe Cocker.
Bij ‘Don’t Stop’ van Fleetwood Mac kwamen er 7 leden van het plaatselijke Tamboerkorps op het podium. Een bijzondere ervaring. De (lucht)vochtigheid werd steeds hoger en de sfeer steeds beter. Ook de prima gitaristen hadden er volop plezier in.
De man waar het om draait is toch wel Kees Schilder (Kos). Z’n stem is uitermate geschikt voor dit werk. Vooral bij liedjes van Neil Diamond was het net of je de meester zelf hoorde. Niet voor niets is ‘Solitary Man’ z’n lievelingslied. Misschien had Kees 30 jaar eerder geboren moeten worden, dan hadden we waarschijnlijk nooit wat gehoord van Neil Diamond, maar des te meer van Kees Kos.
Het hield maar niet op, want ook de krachtige stem van Kees Veerman (Jozef) kwam het publiek vermaken met o.a. ‘You Don’t Know What You Mean To Me’ van Sam en Dave. De hele PX stond te swingen. Maar wat wil je ook met een uit liefst 8 personen bestaande blazerssectie? Zelfs Otis Redding en James Brown zouden hier jaloers op zijn geweest.
We waren al op zondagochtend aangeland toen het einde kwam aan een hele mooie avond. Liefst 4 uur lang werd het dankbare publiek vermaakt. Het had genoten. Er hoeft niet aan te worden getwijfeld dat we nog veel meer gaan horen van deze band. Ze verdienen het.