Leo Blokhuis doet oude tijden van ‘The Band’ herleven in de PX
Leo Blokhuis, muziekjournalist, de man achter de ‘Top 2000 A Go-Go’ muziekkwiss, de man die ‘muziekles’ geeft bij ‘De Wereld Draait Door’, de man die Alasca de belofte voor 2012 noemde, de man die diverse boeken over muziek schreef, de man die met Jan Douwe Kroeske het programma ‘2 Meter Sessies’ maakte en die met zangeres Ricky Koole in het theater stond. Inderdaad, die Leo Blokhuis was vrijdag 9 maart in de PX in Volendam met z’n avondvullende voorstelling 'THE BAND, Music From Big Pink To The Last Waltz'.
Blokhuis vertelde hierin het verhaal achter ‘The Band’, de groep die bestond uit Robbie Robertson, Richard Manuel, Garth Hudson, Rick Danko en Levo Helm en die rond 1970 één van de meest invloedrijke bands uit de Verenigde Staten was. Hij vertelde over het ontstaan van ’The Band’ en dat hun kostje gekocht was toen Bob Dylan ze in 1965 als begeleidingsband wilde hebben. De band was zo gezaghebbend dat de groep simpel ‘The Band’ gedoopt werd. Net zoiets als ‘BZN’ in Nederland, maar dan iets groter. Blokhuis bleek een enthousiaste verteller. Hij had gehoord dat er slechts 70 kaarten verkocht waren. De praktijk was echter een nagenoeg uitverkochte PX.
Een groep topmuzikanten bracht de muziek van ‘The Band’ op een grootse manier tot leven. De band bestond uit Wouter Planteijdt (gitaar, drums en zang), Eric van Dijsseldonk (gitaar, mandoline, piano, orgel en zang), Roel Spanjers (orgel, piano, accordeon, mandoline en zang), Hans van der Lubbe (bas) en Richard Heijermans (drums, piano en orgel). Wat vooral opviel was de veelzijdigheid van de bandleden. Er werd b.v. moeiteloos gewisseld tussen drumstel en orgel, gitaar en orgel en orgel en accordeon. Het maakte ze allemaal niet uit. Het bleken stuk voor stuk uitstekende multi-instrumentalisten.
In 1968 verscheen de 1e LP ‘Music From Big Pink’. Het was een vorm van rebellie, ook tegen de oorlog in Vietnam. De band speelde van deze LP o.a. ‘I Shall Be Released’ en het prachtig meerstemmig gezongen ‘The Weight’, hun bekendste liedje. Als je je ogen sloot, leek het soms wel of je echt ‘The Band’ hoorde.
Door middel van de laptop van Leo werd er ook verband gelegd tussen de diverse muziekstijlen en kon je protestliederen horen van The Doors (Unknown Soldier), Beatles (Revolution) en Nirvana (Rainbow Chaser). Het nummer ‘In A Gadda Da Vida’ van Iron Butterfly heette eigenlijk ‘In The Garden Of Eden’, maar ja, spreek dat maar eens goed uit als je vol drank zit.
Ook vertelde Leo over z’n telefoongesprekken met Rick Danko en Levon Helm, over de ‘Stagefright’ van Robbie Robertson en over z’n reis naar de zandplaat Florida, “een staat met de uitstraling van Flevoland”. Hij deed z’n bijnaam ‘popprofessor’ eer aan en vergaste het publiek op allerlei weetjes. Het aandeel van Blokhuis in de show was precies goed, bleek een aanvulling op de muziek en de wisselwerking met de muzikanten verliep gesmeerd.
De 2e (bruine) LP ‘The Band’ kwam in 1969 uit en wordt gezien als hun beste werk. Van deze LP zong de band o.a. ‘Up On Cripple Creek’, ‘King ‘Harvest’ en ‘The Night They Drove Old Dixie Down‘. Na hun 3e LP ‘Stage Fright’ (1970) werden de recensies slechter en leek de groep in een creatieve impasse te verkeren. De sfeer tussen de bandleden werd minder. Ruzies ontstonden, vooral tussen Robbie Robertson (hij wilde niet meer rondtrekken met die "alcoholic freakshow") en Levon Helm. Drank en drugs deden ook hun rol. Op 24 november 1976 was daar het onvermijdelijke afscheidsconcert van de ‘The Band’, ‘The Last Waltz’ genaamd. Overigens is dit concert jaren geleden, met veel succes, ook nog eens nagespeeld in Volendam.
Op ‘Life Is A Carnival’, ‘Stage Fright’, ‘The Shape I’m In’ (met een drumsolo van Richard Heijermans) en ‘Rag Mama Rag’ (met weergaloze solo’s van Roel Spanjers op orgel en Wouter Planteijdt op gitaar), kon de band zich uitleven. Leo Blokhuis: “Ze kosten wat, maar dan heb je ook wat”.
In de muziek van ‘The Band’ versmolt folk, country, gospel, R&B en rock 'n roll. Ze gaven Amerika het eigen muziekgezicht terug. Dat ‘The Band’ veel invloed heeft gehad op de popmuziek blijkt wel uit de gasten die aanwezig waren tijdens het afscheidsconcert, zoals Bob Dylan, Eric Clapton, Muddy Waters, Van Morrison, Joni Mitchell, Neil Diamond, Neil Young (bij wie een witte vlek – niet van de tandpasta - onder z’n neus zichtbaar was) en Ringo Starr. Toch niet de minste artiesten.
Na ‘The Last Waltz’ gingen de leden van The Band, zonder succes, ieder hun eigen weg. Het was het einde van een tijdperk, maar niet in Volendam. Het publiek zat nog lang na te genieten van de uitstekende muziek en een in vorm zijnde Leo Blokhuis. De bagage in de muzikale rugzakjes van het publiek was bijgevuld, de muziekkennis was bijgespijkerd en het publiek had een geweldige avond.
Foto's: Jan Koning