Rommelige weken op weg naar de Kerst
Normaal zet mevrouw Louter de kerstkunstboom in elkaar en hang ik het spul erin. Meestal veel te veel naar haar smaak. U begrijpt, die smaken verschillen. Dit jaar heeft ze het zelf gedaan en daarvoor heb ik haar lief en dankbaar aangekeken. Ze spaart me omdat het me maar niet lukt af te komen van die rare grieperige verkoudheid. Die duurt nu al weken. Af en toe lijkt het achter de rug te zijn, maar een dag later ben ik weer ziek als een hond en doen zelfs mijn haarwortels pijn.
Mevrouw Louter is zelf ook knap verkouden en ging daarvoor naar de huisarts. Uitzieken was de boodschap en daarom ben ik ook niet met haar mee gegaan. Ik zit nog te twijfelen over de naam van dit virus. Ik zat aan het HD-virus te denken. HD van Heintje Davids die iedere keer weer afscheid van het theater nam om vervolgens weer terug te keren. Op dit ogenblik ga ik het virus spiritueel te lijf. Regelmatig stel ik me voor dat mijn afweercellen, zwaar bewapend als commando's, mijn lijf afzoeken naar dat vermalijde virus en al hun vuurkracht aanwenden als ze er een tegenkomen. Met de Kerst wil ik weer helemaal mee kunnen doen.
Tussen alle kerstkaarten lag er deze week ook een brief van Cees Bont. Breaking news, dat ik u niet wil onthouden. Hij schrijft dat hij in gesprekken met de burgemeester en de coördinator van Personeel & Organisatie een stabiele basis heeft gelegd voor zijn professionele toekomst en privé-situatie. Als gevolg daarvan verzoekt hij mij en de stichting RCB om zijn zaak verder te laten rusten en zijn naam niet meer te gebruiken Zo vlak voor de Kerst is dat natuurlijk onverwacht maar buitengewoon mooi nieuws. De formulering van zijn brief is nogal cryptisch, maar ik kan goed tussen de re- gels door lezen. Probleem opgelost en een splinternieuwe toekomst voor Cees en zijn gezin. Vermoedelijk hebben die de Kerst van hun leven.
Toch mooi van die Willem van Beek, dat moet ik hem nageven. Het heeft dan wel twee jaar gekost, maar nu hij zich kennelijk in de situatie heeft verdiept, moet hij gezien hebben dat er een oplossing noodzakelijk was. De aard en inhoud daarvan ken ik niet. Maar als Cees schrijft dat hij nu rust wil, het verleden achter zich kan laten en zich op de toekomst wil richten, kan ik geen andere conclusie trekken dan dat het wel goed zit. Dat stemt bij mij tot tevredenheid, De strijd is niet voor niets geweest.
Stopt de actie die ik samen met de mensen van de stichting RCB voerde, nu? Hoewel we daar samen nog niet over hebben gepraat, neem ik aan dat dit einde verhaal is. Het doel is bereikt, misschien niet precies op de manier die ons voor ogen stond, maar doorgaan heeft nu geen zin meer. Wat overblijft is onze verbijstering over het gemeentelijk handelen gedurende de afgelopen twee jaar, er loopt nog een hoger beroep en er loopt aan de hand van aanklachten door onder andere burgemeester van Beek en gemeentesecretaris Hendriks, nog een justitieel onderzoek naar de strafbare feiten die we volgens hen hebben gepleegd. Misschien dat van Beek en zijn hoofd P&O ook daarin nog iets kunnen betekenen.
Al jaren schrijf ik voor de Kerst een artikel over Vrede. Omdat het een werkwoord is. Vrede is niet iets van vergeten en vergeven. een handtekening onder een verdrag of beloven dat je het nooit meer zult doen. Vrede is een intentie. Een voornemen om actief te zijn, zodat je zelf en anderen in vredigheid kunnen leven. Je moet het ook kunnen voelen en uitstralen. Het is een geschenk dat je jezelf en anderen kunt geven. Maar je krijgt het niet voor niks. Je zult er voor moeten werken en soms strijden. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Misschien moet je eindelijk een voor jezelf opkomen of juist nederig zijn. Misschien moet je andere grenzen stellen of juist onredelijke laten vallen.
Vrede is de juiste balans met de mensen om je heen. Vrede is groeien. Het beste ervan maken voor jezelf en je omgeving. Er zijn situaties waarin dat niet haalbaar is. Met mensen die jouw vrede op een vervelende manier voortdurend verstoren, is het soms het beste om de omgang met elkaar te beëindigen. Dat is geen eenvoudige stap, maar uiteindelijk wel voor iedereen de beste. In sommige gevallen betekent vrede gewoon elkaar met rust laten en uit de weg gaan. Dan heeft strijd geen zin en veroorzaakt alleen maar stress.
Zorg voor vrede in uw eigen leven.
Doe het met een strijdbare en eerlijke houding.
Dan wordt het echt ‘vrede genieten'.
Fijne feestdagen wens ik u allen.
Peter Louter