Ingrid Plat: “De vermelding in Bib Gourmand is ons veel meer waard dan Micheliin-ster” (foto)
Het is vrijdagmiddag en de klok slaat 14.00 uur. Edam komt maar moeizaam op gang, al lijkt men daar in L’Auberge Damhotel maling aan te hebben. Er is volop reuring en er hangt een prettige sfeer. Dat laatste is niet zo vreemd, want het bedrijf heeft de laatste jaren een flinke opwaardering mogen ontvangen van de gebruikelijke en ongebruikelijke bezoekers. Met de laatste categorie doel ik op de schrijvende pers, die her en der in de media melding maakt van een goede keuken, een prettige bediening en een unieke locatie. Als uitbaters zijn Richard en Ingrid Plat hier natuurlijk maar al te blij mee, al vergeten zij niet om hierbij telkens weer de kracht van het gehele team te benadrukken. Damhotel draait lekker en dat is niet alleen goed voor iedereen die daar aan mee werkt, maar ook voor Edam in het algemeen. Ik besluit daarom eens met Ingrid Plat van gedachten te wisselen over het succes, de mooie bijverschijnselen hiervan en de minder fraaie.
Toen ik je benaderde dacht ik even dat ik met een Rotterdamse te maken had
Echt? Nou nee hoor. Ik ben in Amersfoort geboren en getogen, al moet ik wel even opmerken dat mijn vader uit Rotterdam kwam. Je zal dan best als kind iets over nemen van je ouders.
Hoe ging het er bij jou thuis aan toe?
Ik was de middelste van drie meiden. De oudste was 2,5 jaar ouder en de jongste 4 jaar jonger. Mijn vader was militair, dus je begrijpt dat hij veel van de discipline die er op een kazerne heerste, mee nam naar huis. Er hing een strak regime en al vroeg leerde ik dat je hard moest werken voor elke cent die je wilde gaan uitgeven. Niet dat ik er onder heb geleden, want ik vind dat je van het lopen van een krantenwijk niet slechter wordt. In aansluiting op die mentaliteit had mijn moeder ook een baan. Zij bestierde een babyfelicitatiedienst. Je weet wel, het bezorgen van pakketten waarin dan van die dingetjes zitten als babypoeder, slabbetjes een meer van dat soort eerste behoeften bij pasgeboren kinderen.
Ieder kind heeft dromen van wat het later wil worden. Hoe zat dat bij jou?
Ik was wat dat betreft een buitenbeentje, want ik wilde hoe dan ook naar de Politieacademie. Politieagent worden, dat was mijn ultieme droom. Wellicht dat het hele militaire wereldje rond mijn vader mij onbewust heeft beïnvloed. Ik heb daar in ieder geval nog niet eerder zo bij stil gestaan.
Je moet minimaal 18 jaar zijn om op de politieacademie toegelaten te kunnen worden. Wat deed je in de tussentijd?
Ik heb vrij gemakkelijk mijn MEAO gehaald, wilde erna naar de HEAO, maar daar ontbraken helaas de middelen voor om het te bekostigen. Ik moest dus aan het werk en ging aan de slag op de afdeling Personeel & Organisatie in een ziekenhuis. Uiteindelijk meldde ik mij op mijn 18e voor de politieacademie in Harlingen en werd toegelaten.
Je droom kwam uit
Was het maar waar. Weet je, ik had vooraf een soort idealistisch beeld van een politieagent die de samenleving bij allerlei moeilijke situaties helpt. Dat zoiets al snel zou uitlopen op het verplicht uitschrijven van bekeuringen, een pistool op mijn hoofd en betrokken raken bij het onderzoek naar een kindermoordenaar, dat hakte er bij mij flink in.
Het pistool op mijn hoofd kreeg ik al in de 1e week dat ik dienst was getreden in Edam-Volendam. Een overval op het politiebureau om er een paar maten op te halen. Ik kan je verzekeren dat zoiets zeer ingrijpend is. Bij het korps in Hoorn kregen wij te maken met de verdwijning van Jessica Laven, die indertijd werd opgepikt door vrachtwagenchauffeur Michel Stockx bij het zwembad in Zwaag. Vier dagen later werd zij dood teruggevonden in Nieuweschans. Uiteindelijk is die man voor 20 jaar veroordeeld met TBS en heeft hij die lang niet vol gemaakt omdat hij een ongeluk kreeg in de gevangenis. Hij is in Beverwijk in het brandwondencentrum overleden. Kindermoordenaars krijgen nog wel eens ongelukken in de gevangenis.
Het politiewerk werd je dus te zwaar?
Uiteindelijk wel. Toen mijn vader ook nog veel te jong overleed leek elk nieuw overlijdensbericht mij meer en meer uit mijn evenwicht te halen en besloot ik dat het roer radicaal om moest.
Hoe radicaal?
Mijn huwelijk raakte op dood spoor en ik ging in de antiekhandel. Dat lijkt mij radicaal genoeg. Ik trok in ieder geval met een busje van de ene antiekbeurs naar de andere. Vroeger had mijn grootvader ook iets in antiek gedaan, dus het kwam wel ergens vandaan, die interesse.
Het was zeker leuk om te doen, al was het tegelijkertijd ook heel zwaar. Ik liep elke dag wel met loodzware dingen te slepen en fysiek was dat voor mij zowat niet op te brengen. Ja en toen werd ik door de zus van Richard gevraagd of ik niet wilde helpen bij het Damhotel tijdens de kaasmarkten.
Politieagente en antiekhandelaar zijn niet bepaald ideale vooropleidingen voor de horeca
Ik had nog nooit van mijn leven een dienblad vastgehouden, maar ik wilde die uitdaging wel aangaan. De eerste paar uur waren een ware horrorfilm, maar gaandeweg kreeg ik er handigheid en tevens aardigheid in. Nadat de laatste kaasmarkt achter de rug was wilde Richard mij er graag bij houden en kwam van het één het ander.
Samen één, maar daar bleef het niet bij
Klopt. Richard bracht vanuit zijn vorige huwelijk een kind mee en dan heb je er dus twee.
Het lijkt mij vrijwel onmogelijk een hotel te runnen als je ook nog een klein kind over de vloer hebt lopen
Dat is het ook. Godzijdank konden wij na verloop een vaste babysitter krijgen en hadden wij onze handen vrij om Damhotel op te bouwen. Daarvoor stond de box gewoon op de werkvloer. Je moest immers wat. Maar ja, wij hadden ons bepaalde doelen gesteld en die wilden wij hoe dan ook halen.
Een Michelin-ster?
Het mag misschien vreemd klinken, maar onze vermelding in Bib Gourmand is ons veel meer waard. Hoe fraai zo’n Michelin-ster ook is, het werpt wel een drempel op voor potentiële bezoekers. Die krijgen dan al snel het idee dat eten in het Damhotel een onbetaalbare aangelegenheid is en dat willen wij absoluut voorkomen. Van de 300 beste restaurants in Nederland staan wij op plaats 123. Tevens hebben er maar 104 restaurants in Nederland een bib gourmand en dat wij daar bij horen, daar zijn wij erg trots op. Wij hebben het gevoel dat wij nu een evenwichtig team hebben en dat Damhotel stabiel op de kaart staat.
Wat is je sterkste karaktertrek?
Ik ben perfectionistisch. Ik ben niet alleen moeilijk voor mijzelf maar soms ook voor anderen. Ik wil dat onze gasten het helemaal naar hun zin hebben en daarin leg ik de lat vrij hoog en verwacht van anderen dat zij dit ook doen.
Je hebt de reputatie zeer streng te zijn
Is dat zo? Dat kan in een aantal gevallen ook wel kloppen. Ten eerste heb ik een bril op die nogal streng over komt en ten tweede heb ik nogal eens last van fysieke ongemakken door een virus, wat ik ooit in Bali heb opgelopen en wat ik ook nooit meer kwijt raak. Mijn maag en slokdarm spelen dan ook nog wel eens op en daardoor is het wel eens moeilijk het lachebekje te spelen. De derde reden is er een die in elk bedrijf aan de orde is; er moet er altijd één zijn die de impopulaire maatregelen moet nemen. Binnen het bedrijfsbestel van Damhotel ben ik dat. Misschien is het een leuke suggestie dat de lezers van De Stadskrant met een advies komen wat voor soort bril ik het beste op kan zetten (geeft dikke knipoog). Ik sta open voor goede suggesties.
Wat zijn jullie ambities met Damhotel?
Wij hebben het laatste jaar pas een beetje tijd voor normale gezinszaken gekregen. Zeven dagen in de week aan het werk moet ergens ophouden. Wat wij zeker gaan proberen is om dit niveau vast te houden. Wij worden naast vermelding in de Bib Gourmand ook genoemd in ‘Lekker’ en in ‘Gault Millau’. Dat moeten wij zien te consolideren en daarnaast moeten wij onze gasten toch ook kunnen verrassen met boeiende arrangementen of menukaarten. Die uitdaging is al zwaar genoeg.
Is er ruimte voor het onderhouden van vriendschappen?
Wij zien onze vrienden heel weinig, wat op zich ook niet vreemd is. De meeste vriendschappen die wij onderhouden zijn horecagerelateerd.