Twaalf jaar later: Volendam herdenkt brand
Deze nieuwjaarsnacht is het twaalf jaar geleden dat er brand uitbrak in Café ‘t Hemeltje aan De Dijk in Volendam. Veertien jongeren kwamen om bij de brand en 180 raakten er gewond, waarvan velen ernstig. De brand wordt ook dit jaar weer herdacht. Lees hier het interview dat dichtbij december 2010, tien jaar na de brand, had met Gerie Smit.Zij was één van de jongeren die de nieuwjaarsnacht van 2001 doorbracht in ’t Hemeltje. Haar handen en rug raakten verbrand. Ze schreef er een boek over; ‘Nieuwe handen’. Bijna 20.000 exemplaren gingen de toonbank over.
Op de vraag hoe het met haar gaat antwoordt Gerie enthousiast. “Heel goed! Mijn tweede boek komt volgend jaar uit en ik ben aardig gesetteld, ik woon alweer zeven jaar samen.” Sinds drie jaar is ze werkzaam als redacteur bij de regionale tv-zender RTV-NH. Journalist wilde ze altijd al worden, of fotograaf. Schrijven leek haar ook leuk, maar niet fulltime, alleen op zolder zitten is niets voor Gerie. “De combinatie redacteur/schrijver is geweldig. Het nieuws is altijd spannend en met het schrijven kan ik me in mijn eigen wereld terugtrekken. En mijn nieuwe boek hoeft niet volgende maand af te zijn. Dinsdag, mijn vrije dag, gebruik ik om te schrijven.”
‘De deuren zijn nu geopend’
Haar nieuwe boek wordt een fictieve roman. Wel weer eentje met maatschappelijk draagvlak, ze hoopt dat ze er mensen mee kan helpen. Maar dit keer is het wel een verhaal wat ze al in haar hoofd had. Niet een verhaal dat ze ‘nooit had willen schrijven’, zoals te lezen is het de introductie van haar eerste boek. Door dat boek heeft ze nu de mogelijkheid om nóg een boek uit te brengen. “Natuurlijk helpt dat, de deuren zijn nu geopend” zegt ze over het succes van ‘Nieuwe handen’.
Een ambassadrice van de brand, dat is Gerie niet. “Mijn boek is vorig jaar uitgekomen; mijn verhaal is verteld, het is nu de beurt aan iemand anders. Ik heb veel nee gezegd tegen programma’s en documentaires over de brand.” Het boek van Gerie was de eerste inkijk hoe het de slachtoffers van de brand vergaan is de afgelopen tien jaar. Gerie noemt het boek een roman, het is geen verslag van de avond, maar het verhaal van een 15-jarig meisje. Een gezicht van de brand vindt ze zichzelf dan ook niet. “Mensen herkennen me eerder als ‘Gerie de schrijfster’ dan als ‘Gerie het brandwondenslachtoffer”.
‘Ik ben nooit bij een herdenking geweest’
Op 1 januari 2011 herdenkt Volendam de brand. In de Vincentiuskerk wordt een herdenkingsdienst gehouden, verschillende lokale artiesten zullen optreden en Gerie zal een stukje uit haar boek voorlezen. “Ik ben nooit naar een herdenking geweest, nu help ik met het organiseren ervan. Ik roep ook mijn vriendinnen op om te gaan. Volendam staat bekend om zijn artiesten. En nu kunnen we laten zien dat we als Volendam stil staan bij de brand. We gaan terug in de tijd, ook de hulpverleners. Iedereen kan elkaar weer zien. Ik denk niet dat we dit over vijf of tien jaar nog eens doen. Dat de herdenking massaal is en dat de media erbovenop zit, is logisch”.
Maar juist ook dat massale maakt dat de herdenking haar een dubbel gevoel geeft. “Iedereen is ermee bezig; de pers, betrokkenen, slachtoffers, iedereen. Het voelt als een verjaardag, door al die aandacht”. Maar de herdenking is ook een afsluiting. “Het boek is al dicht. Maar de ouders die hun kind verloren hebben, moeten daar nog elke dag mee leven. Ik denk dat iedereen (de slachtoffers red.) er wel overheen is. Maar het is een mooi moment om weer stil te staan bij de brand, het was toch verschrikkelijk allemaal. Maar het is ook fijn als deze periode straks voorbij is.”
‘Iedereen heeft de brand anders ervaren’
Zelf is Gerie op dit moment ook veel met de brand bezig. Als redacteur werkt ze mee aan een reportagereeks over de brand. “Ik hoor alle persoonlijke verhalen, iedereen heeft het anders ervaren, daar heb ik nooit zo bij stil gestaan. En dat is zwaar. Je komt thuis en je vertelt het aan je ouders, want iedereen kent elkaar. Maar ik had het project niet aan een ander willen geven, het is ook mooi om die verhalen te horen.”
Over tien jaar hoopt Gerie nog meer boeken te hebben geschreven. “En een verfilming van één van de boeken, dat zou mooi zijn. En dat ik daaraan mee kan werken. Verder heb ik dan een wereldreis gemaakt. Je moet blijven dromen hè!”