Erik Vlugt stopt als voorzitter d’Ye Edam in jubileumjaar (foto)

Een aanstekelijke energie. Dat is wat Erik Vlugt in zich heeft en wat hij met veel overtuiging in het rond strooit. Het is zeker overdreven te gaan beweren dat lampen gaan branden zodra Erik in de buurt komt, maar het had een interessante optie kunnen zijn. Naast de onuitputtelijke bron van energie beschikt de geboren Monnickendammer over een uitgesproken eigen mening die nog wel eens in botsing komt met gangbare opinies. Maar dat is Erik Vlugt; ‘Take it or leave it’. Met het aankomend jubileum van d’ Ye in het achterhoofd (half Edam lijkt te jubileren) leek er meer dan voldoende aanleiding de huidige voorzitter van de jubilaris eens nader aan de tand te voelen.

Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

Wat velen niet weten is dat jij helemaal geen Edammer bent
Er zijn wat mij aangaat weinig geheimen. De wieg van Erik Vlugt stond in Monnickendam. Diezelfde wieg werd op 19 december 1965 bevolkt. Een datum die menigeen lijkt te verbazen. Men schat mij vele jaren jonger.

Bescheidenheid siert de mens
Ik lieg hier geen woord van. Ik ben 48 jaar oud en dat getal lijkt voor een groot aantal mensen een flinke vergissing. De Dalai Lama zei ooit ‘Jeugd kent geen leeftijd’ en dat is een spreuk naar mijn hart. Maar in ieder geval, om terug te komen op jouw vraag; ik ben Monnickendammer. Ik heb er gewoond tot aan mijn 7^e jaar. Mijn broers Frans Jr. en Jeroen werden er ook geboren.

Nog speciale herinneringen aan de geboortegrond?
Rondjakkeren op gemotoriseerde skelters bij de garageboxen in de Oranjestraat. We keken uit op weilanden, dus slootjespringen, kikkervisjes vangen en vissen kwamen ook ruim aan bod. Het was goed toeven in Monnickendam. Uiteindelijk verhuisden wij naar Edam, omdat mij pa daar een baan had bij Uitwaterende Sluizen en er een woning kon huren in de Dirck Gerritszstraat. Ik kan mij nog goed herinneren dat wij de verhuizing met een aftandse Opel Kadett deden. Dat kreng was altijd stuk.

Moeite met acclimatisatie?
Wat dacht je? In het geheel niet. Er waren daar op het plein hele spannende dingen aan de orde en daar wilde ik natuurlijk deel van uitmaken. Knikkeren met Piet Hein Eek, schaken met Joost Molenaar en natuurlijk het nodige kattenkwaad wat hoort bij een ondernemend ventje van pakweg 8 jaar oud.

Je had het over schaken. Deed je nog aan andere sporten?
Nu komen wij op een terrein waar ik heel wat mensen op het verkeerde been zal zetten. Wat te denken van darten, schieten, volleybal, voetballen en weet ik wat allemaal nog niet meer? Ik was uiterst sportief, maar hield het slechts kort vol. Ik denk dat wielrennen het kortst geduurd heeft. Mijn vader had mij meegenomen naar Lagerburg op het Oorgat om er een 2^e hands racefiets te kopen. Lagerburg was naar ik meen de trainer van de wielervereniging in Edam. We gingen op proef een rondje rijden over de Lokkemientjesweg en de Noordervesting. Nou dat vond ik natuurlijk prachtig. “Dat gaan we morgen weer doen”, zei ik nog tegen oude Lagerburg. “Ho ho”, kreeg ik van hem te horen. “We gaan nu naar Hoorn en weer terug naar Edam.” Je begrijpt natuurlijk wel dat dit helemaal niet mijn bedoeling was en nadat ik 35 kilometer had afgezien had ik er voorgoed genoeg van.

Korte spanningsboog?
Hoe kort wil je het hebben?

Hoe deed jij het op school?
Het is niet populair om dit te zeggen, maar school was helemaal niets voor mij. Ik had een HAVO/VWO-advies op zak en zat na 2 jaar al op de MAVO in Edam. Ik haalde er mijn diploma, al voerde ik geen fluit uit. Ik ben nooit achter het nut en de noodzaak voor het volgen van een schoolopleiding gekomen. Weet jij het? Dat ik zo denk is niet de schuld van mijn ouders hoor. Die hebben hun best gedaan om mij te motiveren, maar er was geen land met mij te bezeilen.

Dan maar aan de slag
Gelukkig wel. Ik begon als vakantiekracht bij het hoogheemraadschap. De welbekende Wijnand Visser moest in militaire dienst en ik kon bij Invordering zijn job overnemen. Nadat Wijnand de stoottroepen had overleefd moest ik elders aan de bak. Het was oktober 1985, een bijzonder beroerde tijd op de arbeidsmarkt. Ik schreef één sollicitatiebrief, kopieerde die 20 keer en verzond hem naar allerlei bedrijven en instanties. Ik hield er een baan bij de Belastingdienst aan over. Ik begon op de 1^e traptrede en deed er dom administratief werk, totdat de computer er zijn intrede deed. Vanaf dat moment maakte mijn arbeidsethiek een draai van 180 graden en kreeg ik er enorm veel lol in. Ik bleek over het talent te beschikken om problemen op te lossen door versimpeling. Voordat ik er erg in kreeg gaf ik les aan mijn collega’s hoe ze moesten werken met de pc, met word, met excel en al gauw nam ik zelfs examens af van collega’s bij de Belastingdienst.

Met een vlotte babbel kun je ver komen
Wacht even, niet alleen met die babbel beste vriend. Ik werkte mij het apenzuur om gedegen lesmateriaal in elkaar te zetten en al snel hopte ik van de ene vestiging naar andere. Purmerend, Zaandam, Hoorn, Zeist en uiteindelijk Utrecht. Momenteel verzorg ik namens het Centrum van Kennis & Communicatie roadshows, presentaties en lesmateriaal voor de 30.000 medewerkers van de Belastingdienst. Van de onderste traptrede ben ik inmiddels ergens in het midden beland. Hoog zat, als je het mij vraagt.

Wat is voor jou de grootste uitdaging bij dit werk?
Mensen uit een krampsituatie halen. In heel veel traditionele bedrijven zitten mensen bovenop hun kennis en verdommen het om die te delen. Dat is natuurlijk funest voor de organisatie en wellicht ook voor die mensen. Mijn taak is het om die mensen uit hun schulp te laten kruipen. Te leren omgaan met de nieuwe wereld die helemaal niet zo eng is als dat zij denken. Een gedragsverandering kun je het noemen.

Ben je succesvol met dit werk?
In het algemeen wel, maar zeker op het terrein van gedragsverandering is het vaak horten & stoten, duwen & trekken. Wij zijn nu bijvoorbeeld begonnen op Facebook met een account voor de dienst Reizen & Douane. Ook voor de Belastingdienst is het zaak om bij de les te blijven en dat is onophoudelijk innoveren. Stilstand is achteruitgang.

Wat doe je in je vrije tijd?
Ik houd van koken, van kamperen en ik denk na over de dingen die om mij heen gebeuren. Neem nu een Tv-toestel. Dat verziekt zo veel in ons dagelijks leven. Heel veel wat je er op ziet gaat over ‘kopen-kopen-kopen’. Het is allemaal een kwestie van ‘welvaart’ in plaats van ‘welzijn’. We zijn met z’n allen heel erg materialistisch geworden.

Ik spreek nu met iemand die in huis alles van Apple heeft staan of liggen?
Dat komt door de fraaie producten van Apple. Daarbij is sprake van welvaart die in dienst is van het wel zijn.

Wat stoort jou het meest tijdens je overpeinzingen?
De kortzichtigheid die heel veel mensen aan de dag leggen. Om een voorbeeld te geven; er komt iemand op je af rennen die een andere huidskleur heeft. Kortzichtige mensen voelen zich om een of andere reden direct bedreigd. Dan vertelt die kleurling dat je je portemonnee hebt verloren en overhandigt hem weer aan jou. Mijn punt is dat veel mensen blijven hangen in de eerste reactie. Voor het tweede deel staan veel mensen niet open.

Je stopt als voorzitter bij d’ Ye?
Als je – zoals ikzelf – al 15 jaar voorzitter bent geweest wordt het natuurlijk tijd voor een frisse wind die door de vereniging heen moet blazen. Het leuke hierbij is dat men kan kiezen uit 2 kandidaten. Nee, wie het zijn zal ik nog niet verklappen, want dan is de spanning weg.

Wat staat je het meeste bij in de periode als voorzitter?
Het warme nest waarin je als nieuw lid terecht komt. Als je ook ziet hoe hecht wij samen optrekken gedurende de periode dat wij bezig zijn met een nieuwe productie. Die 4 of 5 maanden per jaar zijn dan ook heel bijzonder.

Wat gaan jullie doen ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum?
Op 31 mei, 1, 2, 7, 8 en 9 juni spelen wij op locatie (nog onbekend) ‘Lang en Gelukkig’. Het is een absurd sprookje voor volwassenen. Ik speel een stiefdochter, al gebruik ik liever het woord ‘bonusdochter’. Zelf heb ik er ook een en ‘stief’ klinkt mij veel te negatief.
In november maken wij het jubileumjaar compleet met de uitvoering van ‘Nu even wel / Nu even niet’, een stuk van Maria Goos. Plaats van handeling is De Singel.

Tot slot; wat is je beste eigenschap?
Ik heb een constante ‘drive’. Mijn devies is ‘winning over others’. Ik ben creatief en probeer hiermee anderen te overtuigen van mijn bedoelingen. Mensen hebben soms een duwtje nodig en ik help hen daar graag bij.