Polsstok hoogspringster Denise Groot: 'Ik ben er helemaal kapot van geweest'

Ze komen uit Waterland, maar maken nu furore buiten de regio. Dagblad Waterland volgt deze sporters op de voet. Deze week atlete Denise Groot uit Edam, die ooit naar 'polksstokhoogspringmekka' Sittard verhuisde om haar olympische droom te verwezenlijken.

Het was in april vorig jaar niet de vraag óf polsstokspringster Denise Groot naar de Olympische Spelen zou gaan, maar wannéér. Werd het dat jaar Londen, of in 2016 Rio? Vandaag de dag vraagt de Edamse zich af of zij überhaupt ooit nog op niveau kan springen. Groot revalideert van een zware operatie.

Je hoopte vorig jaar nog zo op de Spelen van Londen, Denise.

„Zo snel kunnen dingen gaan, ja. Het is een klein drama waar ik heel lang hele maal kapot van ben geweest. Dat je eerst nog droomt van het uitkomen op de Olympische Spelen, en dat je vervolgens helemaal niet meer kan sporten. Heel moeilijk."

Wat is er in de periode voorafgaand aan de Spelen precies gebeurd?

„Ik liep al een hele tijd met een achillespeesblessure uit 2o11 rond en die wilde maar niet helemaal herstellen. Toch ben ik door blijven trainen, met het oog op Londen. Tijdens een wedstrijd op z6 mei zoi2, tevens mijn verjaardag, kreeg ik zo veel pijn dat het niet meer ging. Mijn hielbot groeide in mijn achillespees, waardoor op een gegeven moment mijn hele voet blokkeerde. Er zat niets anders op dan opereren."

Hoe lang zou het herstel duren?

„Dat konden de doktoren niet inschatten, omdat het zo'n zware operatie was en er zo veel ingrepen gedaan moesten worden. In augustus was de operatie. We zitten nu in maart en volgens hen lopen we op schema, maar wat mij betreft gaat het niet snel genoeg."

Hoe ziet je leven eruit nu je voorlopig niet kan springen?

„In het begin was het zwaar afzien. Ik was niet te genieten. Ik had geen houvast en kon alleen maar thuis op de bank zitten. Toen besloot ik om een studie verpleegkunde te gaan volgen. Dat bevalt me heel goed en ik ben helemaal gewend aan dit nieuwe leventje. De studie duurt tweeënhalf jaar. In die periode zal ik niet meer springen. Ik ga vol voor m'n studie. Daarna hoop ik dat mijn lichaam het toelaat weer te doen waar mijn passie ligt. Want sporten is nog altijd het liefste wat ik doe. Ik ben er niet voor niets al die jaren voor gegaan."

Nog even terug naar de Spelen van Londen. Ondanks je blessure was je erbij, is het niet?

„Dat klopt. Mijn toenmalige vriend Eelco Sintnicolaas deed mee en om alle ellende van de blessure te vergeten, besloot ik alles in het teken van hem te zetten. Maar toen ik daar zat in het stadion, keek ik niet bepaald blij. Ik had daar moeten staan..."