Henco Hakkers: “Ik reageer nooit primair; probeer mij eerst in een ander te verplaatsen” (foto)

Henco Hakkers: “Ik reageer nooit primair; probeer mij eerst in een ander te verplaatsen”
Het moet in eerste instantie op veel kinderen een intimiderende invloed hebben; de entree van meester Henco Hakkers in een klaslokaal. In tweede instantie is van die intimiderende sfeer in het geheel niets meer over want wat blijkt? Meester Henco blijkt een uiterst inschikkelijke vent die eerder te vriendelijk dan als strenge bullebak over komt. De boomlange man uit Drenthe is inmiddels al weer heel wat jaren directeur van de Trimaran en heeft in Edam zijn draai gevonden. Dat de jaren in Edam invloed hebben gehad op zijn persoonlijkheid blijkt wel uit een aantal afwijzingen op vroegere sollicitaties in het noorden van Nederland. “Te veel verwesterd”, kreeg hij telkens te horen. Wat je omgeving zoal met je kan doen .... In de directiekamer van het schoolgebouw neemt Henco ruim de tijd om van gedachten te wisselen.

Hoe open ben jij?
Zo. Jij komt even binnen zeg! Ik ben een open boek, heb geen geheimen, maar wil de zeer persoonlijke zaken toch even voor mezelf en mijn gezin houden. We hebben de laatste tijd nogal wat voor onze kiezen gekregen. Wat ik wel kwijt wil is dat wij door de steunbetuigingen vanuit de gemeenschap en de onophoudelijke stroom bossen bloemen, enorm veel kracht hebben kunnen putten. Ludewee, de kinderen en ik zijn er erg dankbaar voor.

Je bent een geboren Drent?
Om eerlijk te zijn; nee. Ik ben geboren in Hardenberg Overijssel. Ik heb er tot mijn 4^e gewoond en toen zijn wij verhuisd naar Nieuw Roden in Noord-Drenthe.

Hoe was de thuissituatie?
Niet echt alledaags. Ons gezin bestond uit 4 personen. Vader, moeder, mijn zus en ik. Mijn zus is 1 jaar jonger. De grootte van het gezin was dan wel niet vreemd, dat mijn moeder werkte wel degelijk. Ik had een bijzonder moderne moeder die het vertikte om als huisvrouw haar leven te slijten. Dat leek haar maar niets en zij zocht en vond een zinvolle invulling met werk in de wijkverpleging. Daarnaast werkte zij ook nog als kraamverzorgster. Dit had thuis tot gevolg dat wij als kinderen behoorlijk zelfstandig bezig waren. Mijn vader was timmerman, maar liet het daar ook niet bij, want hij hield er ook nog een dierenpension op na. Alle vrije tijd die wij hadden ging in dat pension zitten.

Dierenpensions zitten tijdens vakanties bomvol, konden jullie wel op vakantie?
Welnee. Onze zomers zagen er elk jaar hetzelfde uit. De zorg voor de dieren en zo af en toe eens een dagje vissen.

Ik moet er niet aan denken
Ik wel. Ik vond het heerlijk en kijk er ook met enorm veel plezier op terug. Elke dag met dieren omgaan is ontzettend leuk en leerzaam. En wat dat vissen betreft; daar zat ook wel iets stoers in. Mijn ooms haalden mij altijd op om te vissen en deden dat bij voorkeur om 02.00 uur. Stonden zij bij ons voor de deur om hun ‘kleine’ neef uit z’n bed te trommelen. Dat hebben ze heel lang volgehouden. Ook in mijn studietijd in Groningen gingen we gewoon verder op het vaste patroon. Als je bijvoorbeeld een avondje aan de rol bent geweest met klasgenoten is het toch vrij bijzonder dat je ooms je bij thuiskomst op staan te wachten om te gaan vissen!

Je had het over je studiejaren in Groningen. Hoe zag het traject wat er aan vooraf ging uit?
Op de basisschool leek er geen hindernis op mijn weg te liggen. Ik vloog door de leerstof heen en had tijdens de lesuren veel tijd over om boeken te lezen of vrij te tekenen. Er kwam een abrupt einde aan deze droomwereld toen ik in de 6^e klas kwam. Om naar de HAVO te kunnen moest je een bepaald niveau hebben en mijn bagage bleek toch echt te licht. Het enige wat er op zat was bijles volgen in Roden Deze poging om mij volledig voor te bereiden op de HAVO mocht echter niet baten en na 1 jaar HAVO kon ik terug naar de MAVO. Deze aanpak werkte goed en ik heb de MAVO probleemloos doorlopen behoudens de examentijd. Eén week voordat ik examen moest doen kreeg ik een akelig bromfietsongeluk waarbij ik mijn knieschijf verbrijzelde en brandwonden opliep. De artsen in het Academisch Ziekenhuis in Groningen waren 7 uur bezig om de brokstukjes van mijn knieschijf bij elkaar te passen. Uiteindelijk heeft dit er ook toe bijgedragen dat ik met volleyballen nooit hoog heb kunnen springen omdat mijn geopereerde been een stuk dunner bleef dan het andere gezonde been. In ieder geval om nog even terug te komen op de MAVO en HAVO, ik ben weer teruggegaan naar de HAVO en heb toen ook dat diploma gehaald.

Wat wilde je worden?
Ik had twee voorkeuren; politieagent of leraar. De keuze viel op de laatste opleiding, omdat ik er toch echt tegenop zag om bonnen uit te gaan schrijven. De mensen niet vrolijk en ikzelf ook al niet. Dat moest hem maar niet worden. Daarnaast trok het werken met kinderen mij bijzonder aan, had ik er toen al plezier in om kinderen iets bij te brengen. Ik ging dus naar de PABO en kreeg ondertussen ook te horen dat ik niet welkom was in het leger. Met mijn 2.04 meter waren er geen passende bedden en voertuigen voor mij beschikbaar.
De PABO deed ik in 4 jaar tijd. Ik plakte er een extra jaartje aan vast omdat ik dermate veel in beslag werd genomen door het volleyballen dat mijn studieresultaten er onder leden. Ik ben echter nooit in paniek geraakt, omdat ik het gevoel had dat het wel op z’n pootjes terecht zou komen.

Vanuit Roden naar Edam is een flinke stap
Op allerlei terreinen. Na het halen van mijn diploma leek het mij goed om mij los te maken van het beknellende milieu waarin ik mij bewoog. Iedereen lette op iedereen en daar wilde ik van los komen. Ik sloeg aan het solliciteren in steden en dorpen langs het IJsselmeer en Zeeland en tijdens de zomervakantie van 1978 kreeg ik een telefoontje van Henk Zijderveld met de vraag of ik beschikbaar was voor een sollicitatiegesprek. Na dit prettige gesprek werd ik de 8^e leerkracht van de Beumerschool. Ik kreeg klas 2 met 36 leerlingen en was direct op mijzelf aangewezen. Als eigen baas werd ik door schade en schande wijzer en overleg met collega’s was alleen mogelijk op de gang tijdens de pauzes. Ik begon toen ook aan de schoolwerkplanontwikkeling en daarmee werd de vergaderfrequentie flink opgeschroefd, hetgeen ons als personeel niet echt vrolijk maakte. Uiteindelijk kwamen er in Edam te veel scholen en werd het aantal door fusies teruggebracht.

Hoe beviel Edam buiten het werk om?
In eerste instantie kon ik niet in Edam wonen, omdat ik niet lang genoeg economisch afhankelijk was van Edam. Ik ging de eerste 7 jaar van mijn werkzaam leven in Oosterblokker wonen. Toen was men druk bezig met de Molenwijk en kon ik daar een woning kopen. Vlak voor ik er in trok heb ik nog boven bij Jan van ‘Stek’ gewoond. Onvergetelijk waren de keren dat ik hem zondagochtend even moest helpen met het omhoog trekken van een slachtrijpe koe. Ik kon nooit wennen aan het idee en de aanblik. Waar ik in Edam ook erg aan moest wennen was de directheid van de mensen. Men vertelde je gewoon klip en klaar hoe men over dingen dacht.

Volleybal bleef ook een vaste waarde
Ik heb tot mijn 50^e bij VV Edam kunnen spelen en toen hadden mijn knieën er echt geen zin meer in. De herinneringen blijven altijd bestaan en zeker het nazitten met een biertje en de vermakelijke vertellingen dringen zich nog regelmatig op. Een hele mooie tijd.

Hoe zit jouw karakter in elkaar?
Ik ben een rustig mens. Ik reageer ook nooit primair, maar probeer mij altijd eerst in een ander te verplaatsen. Voordat ik een reactie geef denk ik daar eerst zorgvuldig over na. Door collega’s wordt mij dat niet altijd in dank afgenomen, want zij willen nu eenmaal direct een antwoord of oplossing bij een issue.

Hoe heb je de overstap van leraar Beumerschool naar directeur Trimaran ervaren?
Dat was een grote ontdekkingsreis. Ik merkte ook dat ik nog heel wat te leren had. In 1999 heb ik daarom een studie gevolgd voor schoolleider & schoolmanagement. Elk jaar weer wordt mijn portfolio en POP (Persoonlijk Ontwikkelplan) door collega’s beoordeeld en opgeslagen in Register Directeuren Onderwijs.

Heb jij het idee dat leerkrachten vanuit Den Haag voldoende worden gewaardeerd?
Het heeft geen zin daar over te mopperen. Je kunt beter proberen uit te dragen dat je trots op je werk bent en deel mag uitmaken van deze beroepsgroep. Je bent immers een professional. Je kunt het beste vanuit het negatieve een draai naar het positieve maken.

Heb je tijd voor hobby’s?
Ik ben iemand die uitdagingen nodig heeft en die vind ik meestal in mijn werk. Vroeger verslond ik boeken en was behoorlijk druk met volleybal. Nu neem ik vakliteratuur mee op vakantie en bezoek musea. Ik merk dat de school en het onderwijs in het algemeen mijn grootste hobby’s zijn. Ik beleef er elke dag enorm veel plezier aan. Ik ben nu weer druk bezig om een andere visie op het basisonderwijs binnen de Trimaran te introduceren.

Dat is?
Ouders en leerkrachten zijn educatieve partners. De ideeën die bij beide partijen leven moeten wij op elkaar aan laten sluiten. Daarnaast moeten wij niet ‘over’ het kind praten maar ‘met’ het kind. Gedurende die samenwerking gaan we dan bekijken wat het kind nodig heeft om zich optimaal te kunnen ontwikkelen. Meer maatwerk en minder etiketten. De hoeveelheid kinderen met rugzakjes moet worden teruggedrongen.