Altijd de keepie-uppies

[caption id="" align="alignleft" width="372"] Gerrie Mühren stijlvol in actie tegen Fortuna Sittardia Combinatie
in zijn debuutwedstrijd bij Ajax in 1968.[/caption]

Gerrie Mühren: een prachtige carrière, met een magisch momentIn Vo­len­dam doen ze niet zo graag aan hel­den­ver­e­ring. Het dorp heeft bo­ven­dien zo veel goe­de voet­bal­lers en mu­zi­kan­ten voort­ge­bracht, dat er geen be­gin­nen aan is, vindt men. Een stand­beeld van Ger­rie Mühren is er dus niet te vin­den. Een straat­naam­bord­je even­min.

In Am­ster­dam is zijn naam wel te­rug te vin­den. Op de plek waar De Meer stond, het vroe­ge­re Ajax-sta­di­on, staan nu hui­zen. De stra­ten in de wijk heb­ben 'voet­bal­na­men'. Zo is er een Bernabeuhof, ver­noemd naar het sta­di­on van Re­al Ma­drid. Ook is er een Ger­rie Mühren­brug. Lo­gisch. Ajax, Ger­rie Mühren en Ber­na­beu ho­ren bij el­kaar. De Vo­len­dam­mer, die gis­te­ren op 67-ja­ri­ge leef­tijd over­leed aan de been­merg­ziek­te MDS, is voor al­tijd de man die Re­al Ma­drid terg­de door de bal tij­dens de wed­strijd hoog te hou­den. Vier keer tik­te Mühren de bal om­hoog, daar­na leg­de hij hem dood op zijn voet.

Woens­dag 25 april 1973, Re­al Ma­drid - Ajax, hal­ve fi­na­le Eu­ro­pa­cup 1. Mühren was er he­le­maal niet op uit ge­weest om Re­al te ver­ne­de­ren, zei hij la­ter. Zijn ac­tie was ge­woon func­ti­o­neel. Mühren moest even wach­ten op de op­ko­men­de links­back Ruud Krol, dus hield hij de bal even­tjes hoog. Om de tijd te do­den, zeg maar. Fei­te­lijk was dat in­der­daad zo. Maar zijn kee­pie-up­pies (zo­als de En­gel­sen het hoog­hou­den van een bal noe­men) kre­gen een veel gro­te­re be­te­ke­nis. Ze wer­den het sym­bool van de groot­heid van Ajax en 'de dood' van Re­al Ma­drid. Ajax plaatste zich voor de fi­na­le en won daar­na zijn der­de Eu­ro­pa­cup 1 op rij.

De kee­pie-up­pies zou­den het han­dels­merk van Mühren wor­den. Na zijn ac­tie­ve car­ri­è­re was hij een graag ge­zie­ne gast bij ama­teur­clubs. Om zijn ver­ha­len, maar voor­al om zijn 'cir­cus­num­mers'. De pe­nal­ty 'ach­ter het stand­been langs' bij­voor­beeld. Snoei­hard joeg hij de bal op die ma­nier van elf me­ter langs een ver­bou­we­reer­de kee­per. En het hoog­hou­den na­tuur­lijk. ,,Hoe ou­der je wordt, hoe be­ter het gaat­'', zei Mühren la­chend. Voor Har­ry Ver­mee­gen liep hij al hoog­hou­dend door Vo­len­dam, door de straat­jes, over brug­gen, trap op, trap af, om ten­slot­te de bal van­af de Dijk loep­zui­ver een boot in de ha­ven in te schie­ten.

Mühren brak als ta­lent in de ja­ren zes­tig door bij FC Vo­len­dam. In 1968 kocht Ajax hem. Na zijn tijd bij Ajax (1968-1976) speel­de Mühren twee jaar voor Be­tis Se­vil­la, waar hij in 1977 werd verko­zen tot voet­bal­ler van het jaar in Span­je. Via FC Vo­len­dam, MVV, Sei­ko (Hong­kong), FC Dord­recht en nog­maals FC Vo­len­dam be­ëin­dig­de Mühren in 1985 zijn car­ri­è­re. Althans, als prof. Het voet­bal­len kon hij niet la­ten. In 1989 ging hij bij ama­teur­club VZV in 't Veld spe­len. De club had acht keer op rij ver­lo­ren en dreig­de te de­gra­de­ren uit de vier­de klas­se. Hulp was ge­bo­den. Pa­stoor Stam be­sloot Mühren, met wie hij be­vriend was, te vra­gen. Tot ve­ler ver­ras­sing zei de oud-Aja­cied nog 'ja' ook. De club de­gra­deer­de des­on­danks, maar Mühren had het zo naar zijn zin, dat hij bleef. Ze­ven jaar droeg hij het shirt van VZV, en in 1991 pro­mo­veer­den ze weer naar de vier­de klas­se. Be­slis­send voor de pro­mo­tie was een pe­nal­ty­se­rie. ,,Ik ben nog nooit van mijn le­ven zo ze­nuw­ach­tig ge­weest voor een pe­nal­ty. Ie­der­een stond al te jui­chen voor­dat ik hem ge­no­men had'', zei Mühren la­ter. Hij scoor­de. Ui­ter­aard.

Wordt Ger­rie Mühren - tien­vou­dig in­ter­na­ti­o­nal en drie­vou­dig Eu­ro­pa­cup­win­naar met het gou­den Ajax - te­kort­ge­daan als het al­tijd maar over dat ene mo­ment in Ber­na­beu gaat? Nee hoor. Zoals zijn jon­ge­re broer Ar­nold be­kend staat om zijn voor­zet op Mar­co van Bas­ten in de EK-fi­na­le van 1988, zo is Ger­rie de man die Ber­na­beu stil kreeg. Er zijn slech­te­re mo­men­ten om als voetbal­ler om te wor­den her­in­nerd.