Column Keessie en Marietje

Keessie was heel blij met het feit dat hij verkering had. Marietje was geen gemiddeld meisje. Ze was mooi, slim en ongelofelijk lief. Ze had net haar U.L.O. diploma gehaald en was sinds kort medewerkster in een kantoor van een plaatselijke fabriek. Keessie was apetrots op haar en ook heel erg verliefd. Zelf werkte hij in een fabriek en net als Marietje en bijna alle jongelui in Volendam van die tijd, was het verdiende loon voor de ouders en kreeg je zakgeld. Ondergoed, bovenkleding en schoeisel werden dan door de ouders aangeschaft. Je had wel inbreng in de keuze van een kostuum of jurk of mantel of jas maar als je keuze op iets duurs viel dan had je nog een tweede keus maar die moest duidelijk binnen het bereik van je vader of moeders portemonnee vallen.

Keessie had na zijn werkweek nog een zaterdagklusje en wat hij die dag verdiende hoefde hij niet aan zijn ouders te geven. Zo zat Keessie eigenlijk wel ruim bij kas. Marietje gaf haar loon ook aan haar ouders en kreeg ook zakgeld. Bijzonder voor die tijd was, een deel van haar overgedragen loon zette de ouders op een spaarbankboekje voor Marietje. Dat was mogelijk, zo bleek mij later, omdat de ouders van Marietje slechts twee kinderen hadden en zonder een groot gezin gaat het financieel allemaal wat makkelijker.

Waarom maar twee? Vroeg Keessie veel later eens aan Marietje. Zij wist via haar oudere zus dat ze graag nog een kind wilden en bij voorkeur een zoontje maar, om onverklaarbare reden kwam er geen zwangerschap meer tot stand. Keessie had zijn rijbewijs gehaald (van zijn bijverdiensten). Hij vertelde mij dat één lesuur toen bij Jan Koning (van slappe Thaam) zeven gulden was. Ik herinner mij ook zo’n bedrag. Hij slaagde de eerste keer al en dat was financieel gezien mazzel. Huurde hij af en toe een auto bij Paulus Tol aan de Julianaweg voor een redelijk bedrag per dag plus benzineverbruik. Dan samen met Janet (zus van Marietje) en zwager Sijmen, dagje naar Bergen aan Zee of een andere keer naar het Muiderslot bijvoorbeeld.