Nick Tol in Mexico: FaceTime, Skype of toch real-life?

Na vier onvergetelijke dagen in Mexico-Stad zijn mijn moeder en haar vriend Peter gistermorgen naar Acapulco vertrokken. De dagen die we samen hebben doorgebracht zijn omgevlogen.

Sterke band

Hoewel mijn moeder voorafgaand aan mijn vertrek naar Mexico wel wat bezorgd was, stond ze – en staat ze nog steeds – volledig achter mijn keuze om hier naartoe te gaan. Dat waardeer ik erg. Zeker omdat onze band heel sterk is.

Na het overlijden van mijn vader is het leven van mijn moeder en broers nogal veranderd. M’n moeder vond een nieuwe vriend, m’n broer trouwde in Californië met zijn Amerikaanse vrouw en zelf liep ik mijn huidige vriendin tegen het lijf. Ieder gezinslid is daardoor wat meer zijn/haar eigen pad gaan volgen. Zeker mijn vertrek naar Mexico had nogal wat voeten in de aarde.

Dat nota bene de jongste telg van het gezin voor acht maanden naar het buitenland zou vertrekken, had niemand verwacht. Desondanks waren al mijn naasten vanaf het begin vol lof en gunnen ze mij het beste. Dat geeft mij het gevoel dat ik alles aankan. Een sterke band met familie is heel belangrijk in het leven, vind ik zelf.

Feeling

Met de moderne technologieën van tegenwoordig is het makkelijk om in contact te komen met het thuisfront. Elke dag hangt er wel iemand aan de lijn; is het niet m’n moeder, dan is het wel een van m’n broers of ooms. Toch is een gesprek via FaceTime of Skype niet hetzelfde als samen een biertje drinken in de kroeg. Het mist net die bepaalde feeling en je kunt elkaar natuurlijk niet aanraken. Daarom was het wel even wennen toen ik mijn moeder na ruim zes maanden weer in levende lijve mocht verwelkomen op het vliegveld van Mexico-Stad. Op dat moment besefte ik pas echt wat ik al die tijd miste. Heerlijk om elkaar weer even vast te houden en door te praten totdat we alle vier zowat in slaap vielen van vermoeidheid.

Veilig in Mexico-Stad

Zowel mijn moeder als Peter wisten inmiddels wel het nodige van Mexico, maar wat ze nou écht konden verwachten van Mexico-Stad, was voor hen nog een vaag verhaal. We hebben de nodige kilometers afgelegd om hen een goed beeld te kunnen laten vormen van de stad. En ik denk dat die missie is geslaagd. Ik heb hen wel vijf keer horen zeggen dat ze zich juist heel veilig voelden en dat het eten over het algemeen buitengewoon goed smaakte. Ze vonden het zelfs jammer om Mexico-Stad te verlaten. Kun je nagaan… Momenteel zijn de twee aan het genieten van hun vakantie in Acapulco. Ik sprak mijn moeder net, via FaceTime, en ze zei dat zij zich momenteel in een klein paradijs bevinden.

Vandaag over vijf weken vliegen Anne en ik alweer terug naar Nederland. Op dat moment hebben we acht maanden in Mexico gewoond. Of ik er naar uitkijk om terug te gaan? Ik zou hier nog wel wat maandjes kunnen vertoeven, maar ik kan niet wachten om straks al mijn naasten weer in real-life te zien. En natuurlijk ga ik genieten van een lekker portie gebakken vis of verse patat. Want dat heb ik óók gemist! ;)